[alarm] Oh. Zo klinken 165.000 scheerbewegingen per minuut die je helpen om fris voor de dag te komen.
De flexibele scheerkop van de Philips S9000 Prestige volgt de contouren van je gezicht en scheert tot op nul millimeter van je huid.
Ervaar een ultiem gladde en comfortabele scheerbeurt, ook wanneer je nog niet helemaal wakker bent. Want dankzij de slimme sensoren past het scheerapparaat zich helemaal aan jou aan.
Zo kun jij nog extra genieten van je kopje koffie voor je de deur uit gaat. De Philips S9000 Prestige is het ideale scheerapparaat om jouw dag goed mee te beginnen.
Koop de Philips S9000 Prestige bij jouw favoriete winkel. [geluid] De Bright podcast brengt je elke week de nieuwste gadgets. Het is gewoon de allerbeste Apple Watch die er is. Tech nieuws.
Instagram heeft weer eens een functie van de concurrentie afgekeken. Commentaar. Ik denk van nou, dit was gewoon Volkswagen onwaardig die, die oplossing. En de beste tech tips.
Mijn favoriete boek was Helgoland van Carlo Rovelli. Luister de Bright podcast elke woensdag in je podcast-app. Wat een geweld! Het is zo lekker om naar te luisteren.
[muziek] Welkom bij Poki, een podcast over kunstmatige intelligentie waarin wij, Wietse Hagen en Alexander Klöpping, je meenemen in de bijzondere wereld van AI.
We gaan het hebben over de invloed van AI op werk. Want hoe zit het nou eigenlijk met AI en onze banen? En hoe kun je zelf uitvinden wat de impact op jouw werk gaat zijn?
We kijken naar een aantal sectoren waar eigenlijk de invloed nu al heel groot is, bijvoorbeeld in de creatieve sector en bij programmeurs.
Die laatste categorie vinden nu al heel veel impact op hun dagelijks werk en de vraag is of zich dat gaat doorzetten naar andere banen. Wij denken van wel.
En aan het einde van deze aflevering bidden wij daarom richting Circuit Breaker. Dit is Pokie. Veel plezier!
[muziek] Ik maakte net de fout om niet op opnemen te drukken voordat wij met elkaar gingen kletsen over: hoe gaat het met je?
En toen ging jij vertellen dat je een lezing had gegeven, Wietse, en dat er een soort verdeling is in de mensen als je begint over AI, over hoe ze naar AI kijken nadat je met ze gepraat hebt. Vertel dat nog even.
Ja, dat is denk ik niet alleen bij de lezing, maar da-, uh, eigenlijk iedereen die ik spreek, uh, vrienden, familie, kennissen of, uh, ik geef een lezing en daar zijn mensen aanwezig die daarna nog vragen hebben of feedback of commentaar, uh, wat ook leuk is.
En dan heb je, uh, ik zie dan een soort ruwe verdeling van, uh, ja, ik weet niet, dit werkt allemaal toch niet zo heel erg goed en het zal allemaal wel meevallen. En, hè, dit is de zoveelste revolutie.
Noem- Als in AI is een hype. Er is een deel van de mensen die zegt: dit is een hype, het zal mijn tijd wel duren. Ja, en dat, dat is, dat is op zich een prima houding denk ik gezien het verleden.
Want misschien hebben die mensen zich wel een aantal keer mee laten nemen in hypes en daar een soort van aan gebrand als het ware. En nu hebben ze zoiets van- Web3. Ja, precies, de volgende blockchain.
En dan, dan heb je een groep mensen die vooral bang is en echt aangeeft van: joh, ik, het gaat me te snel en ik heb er geen grip op.
En, uhm, nou ja, ik denk dat er veel luisteraars zijn die dat ook wel, uh, voelen en ook luisteraars zijn uit die eerste groep. Hoe die dat dan volhouden om Pokie te luisteren als je zo sceptisch bent.
Een soort zelfkastijding. Ja, dat is heftig, maar, maar misschien is dat zo. Uhm, dan heb je de, uh, dan is er nog een groep die zegt: uh, wow, ik wist helemaal niet dat dit allemaal kon.
Ik ga hier nu, nu ter plekke en misschien later een keer een mening over vormen. Ja. En de groep: het is eigenlijk best wel gaaf en ik doe er al heel erg veel mee.
En ik, ik zie grotendeels upside en mooie, uh, toepassingen en dat is, uhm, ja, dus je hebt eigenlijk de: het zal wel meevallen, ik vind het eng, wauw, wat cool en wat kan dit allemaal eigenlijk?
En hoe kom ik dan in een van die eerste drie categorieën terecht? En wat is de verhouding tussen deze groepen?
Ja, ik zat een beetje, het is toch weer een soort bel curve, hè, dus zo'n bel, zeg maar, uh, zoals in een kerk. Uhm, een klok eigenlijk moet ik dan zeggen. Een klok curve. Klok curve. Waarbij je, een klok curve.
Dus je hebt eigenlijk, uh, ongeveer in een groep van tien zo'n, uh, of in een groep van acht, dat rekent wat makkelijker. Nee, een groep van tien. Een stuk of twee mensen die zitten op dat, uh, uh, best wel sceptisch.
Uh, dan heb je er een stuk of vier, die zijn bang. En dan heb je er nog een stuk of twee, die zijn, uh, best wel hyped. En dan heb je er nog een stuk of twee. O-op welk getal zitten we nu [lacht]? Zitten we op tien?
Die, uh, moeten nog een mening vormen. Het is ongeveer, uh, een, een schatting. Nee, maar, uh, het punt is de grootste groep zijn- Bang is de grootste groep.
Ja, bange mensen is de grootste groep, maar dat heb ik dus ook als ik, als ik lezingen geef. Ja. Dat, da-, en dan, ik, ik gaf gisteren een lezing in Groningen en daar waren er 1600, uh, ambtenaren uit Noord-Nederland.
Dit waren allemaal ICT-mensen van de overheid, dus allemaal wel gewoon ingevoerd. Dit waren niet mensen die het nog moesten ontdekken, zeg maar.
En dan, uh, dan, uh, vertel ik mijn verhaal en dan doe ik echt heel erg mijn best om den, om het niet dystopisch te maken. Ik doe oprecht mijn best om het niet dystopisch te maken.
Gewoon, weet je, dan laat ik HeyGen zien en dan vertel ik: nou, kijk, uh, zo kun je, uh, vertalen van de ene taal naar de andere taal.
En de eerste reactie die mensen dan hebben, en dat komt dan bij de, de vragen achteraf komt dat er dan toch uit als een soort van uitbarsting. Namelijk: ja, maar je kan het ook gebruiken voor fake news.
En moet je je voorstellen wat het voor bla, bla, bla, bla bla. En dan komt alle negativiteit daaruit en dan moet ik daarop reageren.
En dan denk ik: doe ik toch iets verkeerd in die lezing dat ik zo, dat ik zo rücksichtslos optimistisch probeer te zijn. Want het, het, wat het gewoon wel doet bij mensen is angst aanjagen.
Ja, maar doe jij iets verkeerd? Of sta je daar een lezing te geven over klimaat en is het gewoon dystopisch? Snap je?
Even als van is hetZeg maar als jij, als jij zou dat jij klimaat lezingen zou doen en je zou aan het eind tegen mij zeggen: nou, iedere keer als ik daar wegga heb ik toch weer een hele groep mensen die bang zijn.
Dat wil ik eigenlijk niet. Ik doe iets verkeerd. Dat ik dan denk nee, volgens mij breng je een aantal feiten en moeten mensen zelf weten wat ze daarmee doen.
Beetje gekke vergelijking, deels gekke vergelijking denk ik, want het is groot, wereldwijd, het gaat snel. Dus in dat opzicht kan je zo'n AI golf ook wel een beetje, uh, ermee vergelijken.
Het is het, want het voelt alsof je ervan baalt. Nou, het is vooral dat ik, dat ik dan merk mensen, je, uiteindelijk wil je dat als je een lezing geeft, dat mensen, uh.
Het is niet erg als het iets losmaakt en dat het emotie oproept, dat vind ik juist alleen maar heel erg goed en daar slaagt het wel in.
Maar je hoopt ook dat, dat hetgeen je probeert, het, de, wat je, wat je van tevoren bedenkt dat je wil overdragen, dat dat ook hetgeen is wat in de hoofden sluipt.
En dan blijkt achteraf, uit de Q&A blijkt dat ik gewoon met een, met intentie A alles sta te vertellen.
En dan blijkt achteraf dat, uh, dat dat helemaal niet overkomt, omdat ik als een blij ei alle voordelen sta te bespreken en mensen zelf dan de connectie leggen met wat ze in de krant lezen, uh, aan, uh, aan- Dan klinkt het bijna alsof ze bang gemaakt zijn in jouw idee.
Ik denk dat het ook wel waar is.
Ik denk dat het, dat je over, als je over AI schrijft in de media, uh, in de, in de krant of op tv dat het, dat het heel, uh, veel makkelijker is om een, uh, dystopisch verhaal te vertellen dan, uh, dan een positief verhaal.
Ik denk dat dat, uh, ja, dat is in de mediadynamiek gewoon logischer voor een journalist. Ja, je bedoelt dan is het meer het cynisme. Angst verkoopt, angst is goedkoop bijna om het op het negatieve te stoppen.
Ja, nou, ik zou niet zeggen dat, uh, dat, dat, dat het alleen maar gaat om het verkopen. Maar ik denk dat ze wel, uhm, ja, hoe werkt dit dan? Ik denk
als je, uh, uh, de, zeg maar het discours rondom fake news en rondom desinformatie, dat is, dat, dat, dat is een diep ingebed verhaal inmiddels.
En ik denk als er nieuwe dingen uitkomen, nieuwe fenomenen waar wij, mensen, mee te maken krijgen, dan gaan we zoeken naar de relaties die we al in ons. We gaan relaties leggen met dingen die we al in ons hoofd hebben.
Diep inge, ingebedde verhalen in onze cultuur. En fake news en desinformatie is inmiddels een, zeg maar daar, daar begint het mee.
En, en, en als dan AI erop, erop komt, want dat is niet begonnen met AI, fake news en desinformatie, dat was een verhaal wat al bestond.
En als AI er dan op komt en die kan dat erger maken, dan werkt denk ik het menselijk brein en daarmee ook de mediadynamiek, dus ik zou ook niet media daar de schuld van willen geven.
Ik denk dat het heel logisch gevolg is van de manier waarop wij denken. Dat we de connectie leggen met dat dieper ingebedde, ja, verhaal wat we onszelf al tijden vertellen.
Stel dat je, uh, deze gemiddelde burger bestaat niet hoor, maar ik ga hem toch creëren. Laten we haar Sjaan noemen. Ja, die, die heeft The Social- Hannie. Hannie uit de Takkenstraat in Utrecht.
Die heeft The Social Dilemma gekeken op Netflix, op aanraden van een collega. Daarmee gezien wat er allemaal gebeurd is rondom Cambridge Analytica en wat voor enge dingen er met data zijn. Ja.
Die heeft, uh, twee keer geld gegeven aan iemand via WhatsApp wat, die zei haar dochter te zijn, maar dat was niet zo. Dus op die manier is er € 1.000 verloren. Ja.
Uhm, en de mailbox stroomt vol met tien scammails van de KVK per dag. Ik denk dat uit puur ervaring, los van wat ze in de media heeft meegekregen.
De media helpt dan misschien om dat gevoel te framen, maar dat ze een, dat er een gevoel ontstaat richting technologie van: ik zet misschien mijn mail maar liever uit en mijn telefoon ook maar uit en ik ga wel naar de bank toe in persoon, want ik vertrouw niemand meer.
Ja. En als er dan gezegd wordt: er is nu een superpower die heet AI, de elektrische fiets voor de geest. Ik haal hem er nog even in.
En, uh, die groep mensen die jou tot nu toe lastiggevallen heeft, heeft straks ook toegang daardoor, daartoe.
Ik denk dat dat, dat dat er meer ook zit hoor, dat mensen zich, dus het is een mix, hè, het is, we hoeven niet te kiezen, maar ik denk dat het, uh, gebrand, jezelf gebrand hebben aan technologie in persoon of indirect.
Dan, uhm, ja, daar misschien ook wat dingen over gezien hebben, uh, in een Netflix documentaire of inderdaad een stukje Tegenlicht. Of iemand heeft daar een keer, uh, ja, aandacht aan gegeven.
En dan, dan hoor je over deze technologie die, die soort van bijna menselijk voelt en iets met intelligentie. En dan denk je: het wordt dus allemaal nog krachtiger, nog slimmer. Uhm, ja, dat, dat je dan denkt: oké,
die technologiewereld begon ik al een beetje eng te vinden. Die, die verloor ik al uit mijn grip. En nu hoor ik op de tv dat die technologie slimmer aan het worden is. Mhmm.
Dat, ik denk dat het heel basis zo een beetje werkt. Mhmm.
Dus het is denk ik jouw verhaal van: hoe hebben we de laatste vijf jaar, hè, of tien jaar, ik weet niet hoe lang dat eigenlijk al is, gepraat over technologie als een soort enge boeman.
En, uhm, wat hebben mensen zelf meegemaakt in hun leven rondom technologie? Want er zit ook wel wat geleefde ervaring in, uh, moeten we denken. Nee, zeker, zeker, zeker, zeker. Het is niet alleen maar boeman verhalen.
Dat is waar. Wat merk je dat tijdens jouw lezingen het meest resoneert bij mensen? Welk verhaal of welk stukje dat je vertelt vinden mensen het leukst?
Uhm, nou, ik probeer vaak aan te geven wat we kunnen en wat we nu niet kunnen en straks wel kunnen. Dat klinkt echt heel leeg, maar, uhm, dat, dan heb ik mooie voorbeelden probeer ik dan te geven, hè.
Dus dan zeg ik: joh, er is best wel een groep mensen die, uh, het bijvoorbeeld moeilijk vindt om zichzelf te uiten waar wij het de vorige keer over hebben gehad. Daar komen ook een beetje die voorbeelden vandaan in Poki.
Omdat ik die dan heb bedacht om daar voorbeelden te maken die wat positiever zijn. En dan zeg ik: stel je kan niet zo goed schrijven, dan kan je nu wel schrijven en dan geef ik voorbeelden.
Of, hè, er zijn, je doet echt veel met data, maar echt op een hele lege manier. Dus je bent vooral Excel robot aan het spelen als mens. Hè, dat kunnen we, uh, automatiseren.
En op zich, als ik dan over die saaie, die we het merendeel vanDe mens die ooit in een baan of in welke functie dan ook is geweest waar een computer is, dat zijn er een hoop.
Die kennen allemaal wel die taakjes van het plakken van veel data van een naar ander of het behandelen van een hele bubs mail.
En dan, als je dan zegt die taakjes gaan weg, dan is het over het algemeen van: o fijn zeg, waarom heeft het zo lang geduurd? Dus dat resoneert.
Dus dat is meer een soort van automatisering plus, laat ik het dan maar even zo noemen. Zolang we dingen weg automatiseren die we nooit leuk hebben gevonden, is iedereen wel redelijk enthousiast, hoor.
Dat gaat vaak wel goed. Want ja, dat soort taakjes. Weinig mensen ontmoet die echt zeggen: nou, doe mij maar echt acht uur lang Excel sheets doorlopen gewoon. Ja, ik heb dat met, als ik laat zien dat je
met, met Office in Copilot dat je een stuk tekst kan schrijven en dat dat ding dat kan omzetten in PowerPoint slides.
Dus dat je kan zeggen: maak er twintig slides van dan, dan snapt hij het abstract of het soort van samenvattingsniveau wat je wil en dan extraheert hij er hoofdstukjes uit.
En die hoofdstukjes worden dia's en de tekst worden bullets en dan zoekt hij er ook plaatjes bij en maakt hij zelf een presentatie. En dat echt, als je dan, ik spreek meestal voor zalen met mensen die op kantoren werken.
Nou, je ziet hun hoofden ontploffen als je geautomatiseerd slides kan maken. Ja.
Dus het is dan ook een soort abstractieniveau in het, dit is precies het abstractieniveau wat jij beschrijft, namelijk: kijk naar je werk vandaag.
Er zijn allemaal stomme taakjes die jij haat en de robot gaat dat kunnen doen binnen nu en een jaar. Ja, en waar dan die, die, dat dystopische of die argwaan als het ware, die angst.
Laat ik het dan even samenvatten met het woord angst, erin sluipt is: maken we dan ook afspraken met elkaar binnen het bedrijf wat de scope is van de inzet van AI? Of gaan we het echt gewoon overal opgooien?
En heb ik ook gewoon wel een serieuze kans dat de dingen die ik op een dag doe, die ik leuk vind, er ook niet meer zijn straks, want daar hebben we het wel eens eerder over gehad.
Dat verhaal van: we gaan alleen weg automatiseren wat mensen niet leuk vinden. Dat is letterlijk wat Sam Altman zijn trommel is waar hij de hele tijd op slaat van OpenAI.
Die klopt gewoon niet met de realiteit van de tools die zij uitbrengen. Er zijn zoveel tools voor de creatieve industrie waarin gewoon hele werkvelden weggeblazen zijn in de laatste zes maanden. Ja.
En ik denk dat daar ook een stuk argwaan zit van: ja, je zegt A, maar jullie doen B dus. En mensen zijn ook niet helemaal gek.
Die hebben eerder beloftes gekregen van de organisatie waar ze voor werken of de overheid waar ze onderdeel van zijn. En dan zien ze andere acties en dat geeft, dat geeft een beetje die, die argwaan, angst.
Ik had een, ik had een project waar ik een tijd geleden aan werkte en de mensen met wie ik dat deed, die hadden een soort van webbouwbureau ingehuurd en die maakten dan de website en die hadden daar een CMS bij uitgezocht.
Een nogal exotisch CMS en die hadden een heel ingewikkeld e-mail systeem erbij uitgezocht en die hadden nog allemaal andere systeempjes opgetuigd rondom eigenlijk een heel simpele website die echt niet zo heel veel hoefde te doen.
En ik keek daarnaar. Ik dacht: nou, het is best wel een kerstboom die ze opgetuigd hebben voor dit, voor dit werk, maar oké, fine. En toen ging ik kijken wat ze, wat ze eigenlijk betaalden hiervoor.
Nou, toen schrok ik nogal, want toen stond er ongelooflijk veel uur aan
mensen die dingen zouden analyseren en, en, en de meest gekke taakjes die gewoon op publish drukken in dit CMS behelsden, waar dan uren aan werk voor geschreven werden.
En dit was dan een soort van webbureau wat veel werkt met de overheid en met grote bedrijven. En ik zei toen: maar waarom doen we dit?
Waarom heb je niet gewoon een soort van WordPress dingetje en echt een simpele, laten we dit in MailChimp, MailChimp gooien alsjeblieft, want het is echt, het scheelt.
Dus uiteindelijk heb ik de factuur naar een tiende gebracht van wat het, van wat het was. Ja. Puur door gewoon wat, gewoon simpelere dingetjes te installeren en alle bullshit eruit te halen.
Toen dacht ik: dit is waarschijnlijk hoe heel veel geld in Nederland wordt uitgegeven door webbureaus, reclamebureaus of geld verdiend wordt eigenlijk door webbureaus, reclamebureaus of allemaal van die tussenpartijen die ingewikkelde internetdingen doen die eigenlijk helemaal niet zo heel ingewikkeld zijn.
En als je dan naar soort van de laatste versie van Canva kijkt, dus een tool waarmee je, ja god, grafisch design kan maken voor internet. Dus alles wat je aan digitale vormgeving wil maken.
Van banners tot Instagramposts tot opmaken van e-mails tot filmpjes, weet ik veel. Je wil iets aankondigen in een bedrijf en je wil een filmpje erbij. Al die dingen doet Canva automatisch op basis van je vormgeving.
En, en je kan eindeloos op refresh drukken en dan maakt hij weer mooie. Het is gewoon echt heel erg goed design, geautomatiseerd door een AI. En
als je die twee uitersten met elkaar bedenkt, dus aan de ene kant een soort van ongezien wordt er heel veel geld uitgegeven aan dingen die allang veel makkelijker kunnen, al jaren, dat is nog voor de komst van AI.
En aan de andere kant gewoon de cutting edge van AI creatief werk maken. Dus ik heb het nu specifiek over waar jij het net over hebt. Ja, het, het, het leuke werk zeg maar.
Wat, wat, wat Sam Altman zou kwalificeren als het leuke werk, wat dus niet door AI overbodig wordt gemaakt.
Er zit zoveel ruimte tussen en dat is, als die golf bij elkaar komt en dat duurt waarschijnlijk gewoon heel lang, want dat was mijn conclusie eruit.
Dit is blijkbaar gewoon hoe dat gaat, het geld over de balk smijten voor, voor mensen die gewoon niet zo heel goed weten waar ze het geld aan uitgeven. Ja, dat, dat gaat nog wel een, het duurt gewoon lang.
Misschien dat dat de, de geruststellende gedachte is, maar als het dan eenmaal bij elkaar komt, dan is het wel een verschuiving van kapitaal binnen zo'n creatieve sector.
Waarvan ik me dan afvraag: hebben die bureaus dat door? Is er iets wat, zeg maar, hebben ze het wel door, maar gaan ze gewoon kijken, nou we persen het zo lang mogelijk uit.
Hoe, hoe- Ja, ja, de vraag is dan ook kijk, als je het een soort in een spectrum zet. Ik zit even naar je te luisteren en ik denkKunnen we daar een soort modelletje van maken? Dan heb je aan de ene kant bullshit jobs.
Dus dat is het tasje inpakken, tasje opvouwen, tasje wegleggen, tasje op een stapeltje leggen. Gewoon van die tussentaakjes. Naar het knopje toe lopen, op het knopje drukken, het tabje sluiten zeg maar.
Even heel raar en een beetje gek gezegd, maar dan snapt iedereen hoe, hoe, wat we bedoelen.
Wat eigenlijk niet echt banen zijn, maar meer een soort taken die volgens mij ook niet mensen blij maken om te doen, maar wel heel veel uren kunnen creëren en extra werk.
En aan de andere kant van het spectrum zou ik dat dan soul jobs noemen of zo. Even voor, uh, ik heb even geen betere term, dus je hebt bullshit jobs aan de ene kant en soul jobs aan de andere kant.
En een soul job is wat iemand eigenlijk nog gratis zou doen als ze dan nog voor zichzelf zouden kunnen zorgen qua eten en wonen.
Want dat laatste is wel even een belangrijke, want je kan niet dingen gratis doen, want dan heb je een probleem. Of er moet een andere reden zijn waarom je geen geld nodig hebt in je leven.
Ja, maar je bedoelt vervulling halen uit je werk?
Ja, en dat volgens mij, en dat klinkt misschien heel erg naïef en romantisch, maar er zijn mensen om me heen en ikzelf ook, werk echt niet de hele week alleen maar omdat het moet.
Ik heb gelukkig ook een hoop lol, uhm, en, uh, ga nog langer door omdat ik zit te freaken op een detail van iets wat ik aan het snappen. Ik snap je punt. Iedereen doet werk wat stom is. Ja, nee.
Ja, ja, [lacht] dat is wat jij hoort. Ja. Ja, tuurlijk. Nee, ik denk het niet. Ook altijd, nee, maar er zit altijd iets in je werk wat niet leuk. Ja, precies. Altijd iets stom. Nee, natuurlijk. Dat is het.
Dat is ook wel een beetje het leven, denk ik. Ja. Uhm, en als je dan, wat, waar ik mee zit is, kijk, als we al een definitie konden maken, oké, een, een, een goede, sterke, veilige,
heldere definitie konden maken van bullshit jobs, dan moet je dan bijna zeggen van: dat moet je aan de persoon zelf vragen. Vind je dit bullshit wat je aan het doen bent iedere dag? Oké, dan is het een bullshit job.
Misschien is dat de definitie. Ja. En als we dan zeggen: AI wordt alleen maar ingezet om die jobs te vervangen zodat mensen meer tijd kunnen gaan besteden aan soul jobs of soul tasks, whatever we het noemen.
Dan, dan, ja, ik weet niet hoe, daar zullen niet heel veel mensen zijn die daar iets op tegen hebben.
Het probleem is dat je nu, uh, stel dat wij dat met z'n tweeën nu zouden beloven van dit wordt het, dat ik dan al vrij snel vrienden aan de telefoon heb die zeggen: hé man, ik, ik ben illustrator en, uh, ik heb gisteren gehoord dat ik mijn grootste klus kwijt ben.
En Alexander, en jij hadden toch beloofd dat we alleen die bullshit jobs gingen doen? Want, uh, Dali 3 heeft letterlijk mijn hele art style gekopieerd en rolt nu gewoon zeven politiek cartoons per seconde eruit.
Dus thanks, I guess. Weet je, ik zeg het even naar, maar die, er zit een, en nu, het zijn eigenlijk twee verhalen tegelijk waar allebei een deels waarheid in zit. Is er heel veel bullshit?
Ja, dat is, ik denk dat, dat er weinig mensen zijn die daar zullen zeggen: nee joh, iedereen doet inhoudelijk belangrijk en fijn werk. Maar er is ook heel veel wel inhoudelijk fijn werk.
En dit ding, die golf, die maakt gewoon geen onderscheid. Daar lijkt het op.
En daar, ik denk dat daar heel veel terechte weerstand is van: ja, prima, je, ik had acht uur per week lol en de andere de helft was som, maar jullie hebben de hele week weggehaald.
Ja, en dit is dus, dit zeg je allemaal in relatie tot, tot wat je eerder zei, namelijk, uh, mensen zien dat er, uh, uh, werk potentieel overgenomen gaat worden door robots, maar vanuit het bedrijf is er geen scope aangegeven.
Dus vanuit hogerhand is er geen scope aangegeven wat zij eigenlijk toestaan of wenselijk vinden waarin AI een rol speelt.
En ondertussen heb je daardoor een soort van wildgroei onderop in de organisatie waarbij mensen gewoon maar het zelf gaan gebruiken en collega's, of als ze het niet zelf doen, collega's het zien gebruiken en gewoon angstig worden van het idee dat het, van de onzekerheid eigenlijk.
Dat kan ik me heel goed voorstellen. Ja, omdat ze eerder, uh, ja, hoe zeg je dat, voorgelogen klinkt zo zwaar. Maar ja, dat het niet helemaal klopte wat er werd verteld, omdat ze dat hebben meegemaakt.
Dat zie je ook een beetje wel bij mensen die al wat langer ergens werken of al wat langer leven.
Dat die zeggen: ja, ik heb al meerdere automatiseringsgolven meegemaakt, hè, er zou alleen, uh, het gevaarlijke werk zou geautomatiseerd worden, maar uiteindelijk, uh, ja.
Ik las een stuk waarbij iemand zei precies over deze sector, die creatieve sector waar we het net over hadden, dat je een, uh, dat je ook een ander businessmodel zou kunnen proberen te verzinnen.
Namelijk stel je bent artiest. Kijk, het gaat helemaal uit van het idee dat, uh, je bent illustrator bijvoorbeeld.
Je hebt een bepaalde illustratiestijl en je, uh, als je nu, uh, koud aan Dali vraagt: teken iets in, uh, in, in, in die stijl, dan is hij er misschien niet zo heel erg goed in.
En de verwachting is dat je dan een model kan trainen of kan finetunen op basis van die illustratiestijl van een specifiek persoon. Bijvoorbeeld een illustrator waar een reclamebureau graag mee werkt.
Dat je, uh, al die stijlen van die specifieke illustrator als het ware traint in het model. En dan is die illustrator vanaf dat moment overbodig. Nou, dat is niet een heel erg lekker businessmodel voor die illustrator.
Dus wat dit artikel claimde was: laten we een nieuw businessmodel bedenken waarbij je, uh, een aantal mensen die je heel erg goed vindt, uh, uh, ja, als het ware het model laat trainen.
En vanaf dat moment krijgt, uhm, krijgen die, die creatieve mensen tot in oneindigheid een aandeel in het werk wat geproduceerd wordt door die AI. Ik denk dus dat daar, daar zit wel de aanname in. Of in ieder geval,
uhm, je kunt, uh, geld verdienen. Nee, je kunt illustraties maken om geld te verdienen of je kunt geld verdienen zodat je illustraties kunt blijven maken. Dat is een beetje anders.
En in dit geval, die, die illustrator is daar bijna, uh, dan zeg je van: nou weet je, je maakt geen illustraties meer, want dat doet nu jouw, door jou getrainde model maakt nu je illustraties.
Dat heb je outsourced aan een model. Ja.
Maar je krijgt nog wel netjes geldDus maak je geen zorgen en dan zullen er een aantal illustratoren zijn die zeggen: o, klinkt goed, ga ik lekker mijn tijd besteden aan dingen tekenen voor de lol en weet ik ook niet meer voor wie het is.
Ik hoef het niet meer te verkopen. Thank you voor mijn basic income. Jeej!
Maar ook heel veel illustratoren die zullen zeggen: uhm, ik tekende die cartoons ook omdat ik dat oprecht zelf wilde doen en dat oprecht zelf ook wilde terugzien ergens op een website of in de krant.
Ik begrijp wat je zegt, maar hardop nadenkend, zou het dan niet kunnen dat een illustrator bijvoorbeeld per, uhm, per opdrachtgever net een andere stijl hanteert?
Ik bedoel, het is niet altijd precies hetzelfde wat je maakt. Je hebt, je hebt waarschijnlijk een aantal verschillende stijlen, dus het zou kunnen dat je per opdrachtgever dat dat genuanceerd anders is.
Ja, het is de vraag of de opdrachtgevers hier nog op zitten te wachten straks, als je zoveel hebt om überhaupt uit te kiezen wat dings uit zichzelf al kan zonder dat je daarvoor illustrators hoeft in te huren.
De vraag is dan nu: wat is, wat is het precieze voordeel? Want, uhm, de illustrator normaliter werkte acht uur, kreeg dan, nou ja, een X bedrag.
Illustratie werd opgeleverd, klant was blij, werd in Volkskrant Magazine geplaatst. Mhmm. En nu is het: klant besta-betaalt hetzelfde bedrag, maar aan een model.
Bedrag wordt alsnog overgemaakt aan illustrator, maar die hoeft geen werk meer te doen. Dus het enige, even ervan uitgaan dat de kosten gelijk blijven. Nou, ik ga ervan uit de kosten naar beneden gaan.
Dan heeft de illustrator een probleem, toch? Ja, nee, uiteindelijk ja. Uitein-uiteindelijk.
Ik bedoel, want als de kosten hetzelfde zouden blijven, zijn we een soort heel raar vestzak, broekzak verhaal aan het doen met een model ertussen. Terwijl laat die illustrator dan gewoon zijn werk doen.
Hij zei, uhm: als de kosten naar beneden gaan, dan moet de illustrator dus ook wel even zorgen dat er twee, drie, vier keer zoveel klanten bijkomen die zijn model afnemen. Dat, dus ik zat, ik zit meer te denken.
Kijk, misschien wil je, kijk, een recla-- wat is een reclamebureau? Een reclamebureau is niet alleen een optelsom van goede mensen, maar het is ook de optelsom van het eerdere werk wat die mensen gedaan hebben.
Dus als jij een bedrijf bent en je wil een, een, een reclamebureau inhuren om, weet ik veel, een campagne of een huisstijl, laten we zeggen een huisstijl te maken, dan kies je dat reclamebureau op basis van de portfolio van die mensen.
Het vertrouwen wat je hebt in die mensen en daarmee hun geschiedenis. En ik denk dat dat, uh, voor nog best wel een tijdje, uh, risicomijdend als opdrachtgevers zijn, een, uh, vereiste blijft.
Of iets wat ze comfort geeft. Iets wat ze een gevoel van controle geeft. Dat je een soort van historisch werk, uh, kan, uh. Ik, ik probeer de counterzijde van jouw argument te beargumenteren. Uhm, en,
uhm, als je dan kan zeggen: nou, wij zijn reclamebureau X, wij hebben, uh, poppetje A, B en C in dienst en die hebben een grote staat van dienst.
Uhm, en, uhm, als jij een huisstijl wil hebben, dan, uh, dan, dan komt er dus iets uit, uit de optelsom van deze drie mensen.
Ik denk dat er bedrijven en daarbij marketingmanagers van die bedrijven zijn die dan denken: nou poppetje A, B en C zijn fucking goed, uhm, ik wil dat er, ik wil dat dat ertussen blijft zitten.
Ik wil dat er iemand, dat er, dat die AI, als het, prima dat er een AI gebruikt wordt, maar dat wel gewerkt wordt op basis van het corpus van die drie mensen.
Dat dat alsnog waarde blijft hebben in plaats van soort van alsof je de hele tijd in Google op, uh, I'm feeling lucky drukt bij iedere keer dat je, uh, een zoek, een, een, een query, een zoekquery draait.
Je, je, je zegt eigenlijk human in the loop, hè, zoals ze dat in AI wereld noemen. Ja, human in the loop, maar ook een specifieke subset van wensen, van, van geschiedenis, van, van.
Maar dat zijn dan wel de toppers als het ware. Wat doen we, dat zijn dan, zeg maar, de mensen die echt muziek kunnen maken. Wat doen we dan met de mensen die een beetje mediocre muziek maken?
Ja, die hebben wel echt pech, ja. Ja, dat zijn er wel veel meer, denk ik. Nee, zeker.
Maar ik zit, en ik zit ook te denken, je zei eerder in het gesprek zei je: ik heb een factuur van, naar een tiende gepraat, volgens mij. Ik parafraseer even hoe jij het zei volgens mij. Ja, ja.
En, uhm, daar zit dan een stukje in: dingen hoeven niet zo duur te zijn, want gaat er een hoop overhead, hè, zonder. Dat moet naar beneden. Zeker als het vanuit de overheid is, want het is ons geld.
Volgens mij voelen veel mensen daarbij van: ja, inderdaad, als dat voor een tiende kan, dan moet, kunnen we die andere negen tienden weer besteden aan iets anders wat we in de samenleving belangrijk vinden.
Uhm, dus er zit een stuk, uh, het kan eigenlijk voor minder geld gedaan worden. En ik denk misschien ook snelheid, hè, want als je, wat, wat ik in jouw verhaal ook hoor.
Je kunt je afvragen: waarom zijn we dit ook weer eigenlijk allemaal aan het maken? Gewoon even, ik doe die vraag zo één keer per week als ik 's avonds niet zo goed kan slapen dat ik denk: wat, wa, wat?
Weet je, kwam er een soort decreet vanuit de hemel waar stond: gij zal AI gaan maken?
Of o nee, het ding ontstaat gewoon en er zit een soort, ja, uh, uh, er zitten meerdere krachten achter die, ja, die, die met elkaar samenkomen, hè.
Er zit een stuk, uh, we moeten grote wereldproblemen oplossen en daarvoor hebben we meer technologie nodig en intelligentie. Dat, dat leeft bij mensen.
Er zit een: we zijn allemaal bezig met dingen die we niet willen doen. We moeten onszelf bevrijden van al die stomme bullshit. Kijk, dat zit er ook achter. Dan is er nog iets,
uh, we hebben blijkbaar gigantische ambities of zo met het menselijk project en we willen groter en we willen verder en we willen naar andere planeten en het moet sneller, want het heeft haast op een of andere manier.
Ja, dat is een doel op zich, toch? Ja. Ik denk dat dit de, de belangrijkste drijvende kracht is. Gewoon making magic omdat het kan. Ja, maar alleen dan, de vraag is van hoe z--
die magic ziet er soms zo vreemd uit dan, als je een, als je, uh, ten koste van wat, zeg maar. Wat, wat, wat, wat is de prijs? En, uhm, ja, waar ik denk ik naartoe wil is, ik, op het moment dat je,
dat is de discussie die ik toevallig gisteren had, dat ik zeiWeet je, het wordt. Het is makkelijk om iets wat duidelijk negatieve effecten heeft, dus meer spam calls, meer rare spullen op TikTok, allemaal gekkigheid.
Dat je daar dan van zegt van: nou, als dat is wat AI veroorzaakt, dan hoeft het voor mij helemaal niet. Tot je dan een NOS bericht leest.
Heel naïef van mij hoor, maar NOS bericht met doorbraak in het ontstaan van kanker in kinderen. Ik zeg het maar even heel heftig
dankzij een AI folding model wat door OpenAI gemaakt is en dan en dan dat het nieuws ook nog eens echt is. Dus niet een mogelijk ooit op 1% en het werkt op een rat.
Nee, we hebben gewoon hier een medicijn en als we dat toepassen dan zijn die kinderen gewoon snel beter. Ja dan? Dan krijg je een.
Ja, het is alsof er een nieuw persoon in je dorp is komen wonen die en een hoop herrie maakt en overal rondloopt en diertjes aan het verzorgen is. Dat je denkt wat moeten we nou met Kees?
Moeten we hem er nou uitgooien of gaan we hem nou houden? Nee, maar snap je wat? Dus ik, ik verwacht namelijk ik, ik. Er is al een hele ja, hoe zeg je dat grond beweging zeg maar. Ja, hoe noem je dat?
Een veenbrand vind ik altijd een mooie metafoor. Een brand die je niet helemaal ziet. Maar er is.
Als ik zo een beetje om me heen voel in mijn bubbel, dan zie ik toch ook een hoop schuine gezichten van mensen die zeggen ik weet het allemaal niet hoor, met al die technologie die jullie, want dat ben ik dan of zo, die dat maakt, die jullie aan het maken zijn.
En wat zeggen programmeurs in jouw omgeving? Want ik vind programmeurs altijd grappige subset van mensen. Die zijn leuk, hè.
Die zijn en bewust van wat er technisch allemaal kan en hebben daadwerkelijk effect in hun werk. Omdat ze tegenwoordig allemaal met co-pilot en en, en chat GPT aan het programmeren zijn. Wel veel.
Oké, nou de mensen die ja nou oké en kunnen daar hebben daardoor lopen eigenlijk voor mijn gevoel een beetje op ons voor, want het is een soort van werk waar gewoon waarbij ze sneller nieuwe ontwikkelingen omarmen.
Gewoon bij de gratie van het feit dat ze de hele tijd achter een computer zitten en technisch nieuwe technische dingen maken. Wat? Wat is jouw ervaring met mensen in jouw omgeving die die programmeren en, en hoe?
Hoe kijken zij naar deze ontwikkeling in in hun eigen werk? Ja, de, de, de groep. De verdeling is iets anders daar in de groep. Weet ik eigenlijk niet zo goed, hè. We hadden het. We hadden het eerder over.
Het valt allemaal wel mee, zo cool is het niet. Of ik vind het heel eng. Of wow, het is te gek. Of ik wist helemaal niet dat het kon. Ik ga nog even nadenken bij welke van de eerste drie ik hoor.
Dat is even ons modelletje voor vandaag dat dat. Ik denk dat de verdeling ietsje anders is, maar dezelfde mensen zijn daar. Kijk, je hebt daar ook een. Dat is een kleine groep voor zover ik weet.
Dat is moeilijk te zeggen, hoor. Er zit namelijk ook een beetje een vreemd iets op van ja, ga ik hier nou echt de koop mee lopen namelijk. Nou, als jij ja, ik bedoel ik.
Dat zeg ik niet voor mezelf, maar dat zeg ik voor de oké. Concreet voorbeeld was een Reddit topic. Dat is ook weer een jaar of vier geleden. Een beetje pre AI.
Iemand had een topic geplaatst met Joh, luister, ik werk bij een firma die veel doet met financiën en ik heb eigenlijk een stuk software geschreven in Python die mijn werk doet. En dat doe ik eigenlijk al 1,5 jaar zo.
En ik zit gewoon lekker boeken te lezen de hele dag. Ja, dat was het verhaal. En of dit nou of dit verhaal nou waar is, weet ik niet zo goed. Nee, maar ik heb dit soort verhalen ook over creatief werk gelezen.
Dus mensen die dan voor creatief werk worden ingehuurd en ondertussen gewoon DALL-E gebruiken en kijken hoe lang ze hoe lang het duurt dat ze daarmee weg kunnen komen. Ja dus.
En, en of het nou waar is of niet, het was wel iemand. Volgens mij is de discussie eromheen en wat het met je doet als je dat verhaal hoort is het belangrijkst. Daar zit de waarde even van deze anekdote. En
nou, daar was een hele discussie toen van ja, het is onethisch, je moet het vertellen of ik zou eens met je baas praten of je het kan verkopen, hè, Dat dat dat product aan het bedrijf waar je werkt en, en.
Maar het merendeel daar een beetje statistisch binnen Reddit zei: waarom vertel je dit? Hou nou gewoon je mond. En ik heb dus het idee dat daar ook een wel een groep is van mensen die nu AI tools gebruikt.
Programmeurs daarbij, maar de rest eigenlijk ook. Die zoiets heeft van. Want om terug te komen op programmeurs je hebt wel nog een aantal
thema's in die wereld is mag ik wel code schrijven hiermee, want ik werk bij een bedrijf proprietary et cetera. Dus er is heel veel. Let nou op wat je doet en wat je aan het model voert.
Er zijn heel veel strenge regels over ook. Het ligt er maar aan waar je werkt. En dan is er ook de oké, ik heel vaak. Ik heb niet het betaalde model. Ik gebruik het oude model.
Ik test het één keer en hahaha, zie je hoe slecht het is? Ik ga heel snel bewijzen hoe slecht het is. Dat zie je.
Dat is echt een grote groep die tot de max gaat duwen en dan heel snel wil laten zien haha, het is toch dom. Zie je, we zijn nog nodig. Zoiets denk ik dan. En dan?
Dan zeg ik altijd nou, doe dan in ieder geval even het nieuwste model. En blijven testen. Ik dat beetje warrig verhaal, maar er speelt van alles. Het is ook nog eens zo dat op het moment dat jij.
Ik hoor ook heel vaak ja, je moet het niet gebruiken. Ja, het punt is, als je drie collega's hebt die het wel gebruiken, dan wordt het verwachtingspatroon van jouw werk wel anders. Ja dus dan zal je het.
Of moet je even snel kunnen gaan werken als een AI. Dus step up your game man of je moet het gaan gebruiken.
En geloof jij het getal wat vaak geciteerd wordt dat dat als je als je als je gebruik maakt van de mogelijkheden die er nu zijn, dat het de helft van je tijd scheelt als programmeur. De helft van de tijd.
Nee, het ligt zo erg aan je werk. Kijk, ik. Ik maak altijd een beetje 111. Misschien voor sommige luisteraars suf, maar een onderscheid tussen. Ik zie mezelf bijvoorbeeld meer als een soort script kiddie of zo.
Weet je, wat ik vaak doe is ik heb data en het moet van het een naar het ander. Of het moet wat scrapen of het moet wat binnenhalen. Of ik.
Ik ben heel veel met Python bezig dagelijks en daar maak ik gewoon scripts die gewoon van boven naar beneden afgelopen worden en dan komt er iets uit. EnDus dan ben je niet de hele grote softwarepakketten.
Ben je geen architect van een groot softwarepakket. Voor mij met GPT vier is is het nu alleen nog maar een omschrijven wat ik wil. Dan zeg ik gewoon joh, ik heb een sitemap van een website, kan je die even inladen?
Ik wil dat je door de pagina's heen loopt. Ik wil dat je dat en dat zoekt. Ik wil dat je het dan opslaat in een CSV file. Ik wil een progress bar in beeld terwijl je het doet.
En let even op dat je binnen hetzelfde domein blijft scannen en dan druk ik op OK, zegt hij. Of course, here you go. En dan heb ik perfect. Echt perfect. Werkt meteen. Dit doe jij.
Ja, dit doe ik, want ik was al die Python scripts aan het schrijven. Dit gaat voor mij van vier uur naar vier minuten. Dat is gewoon gestoord. Maar dat is binnen die wat ik dan script kiddie noem.
Er is wel een verschil tussen een scriptje wat letterlijk van boven naar beneden. Ja maar goed, ik denk dat jij nu magie beschrijft voor 90% van de Nederlanders, hoor.
Want die die, die, die, die vindt het eerste al heel knap. En het idee dat je dat dan in vier minuten kan doen. Nou, stel je voor. Absoluut een magie. Ja, als iemand die in de fysieke ruimte werkt en die dan
een tuinhuis wil bouwen. Dit is letterlijk hoe het voelt voor mij. Je gaat naar de Karwei, je haalt al het hout. Dat hout gooi je op één grote hoop. Dan pak je je nieuwe Roomba robot uit. Die heet Roomba Builder.
Dat is een zelfde raar cirkeltje met een paar handjes erop en dan zeg je gewoon dit tuinhuis graag en dan als een tekenfilm staat dat hele huis er. Ja, maar hoeveel tijd? Want jij bent.
Jij ziet jezelf dan niet als een volwaardig programmeur. Nou ja, oké, waarvan akte. En hoeveel tijd denk je dat dit nou in de praktijk scheelt ten opzichte van twee jaar geleden?
Ja, in in dus bepaalde taken gaat het heel hard. Maar als jij dan. In jouw programmeertijd, in alle tijd die jij bezig bent met programmeren.
Voor mij gaat er dan een op een 40-urige week misschien twee, twee uurtjes af of zo. Heel subtiel nog. Ja, omdat mijn rest van de week bestaat uit zoveel soft skills. Ik ben vooral met mensen aan het praten.
Ik vraag programmeertijd. Alle tijd die jij besteedt aan programmeren, hoeveel procent daarvan is weg? Een kwart. Dat vind ik echt heel veel. Ja, maar dat. En dan? Ja, maar dit is toch sick?
Ja, het is eigenlijk heel bizar. En dat is allemaal gebeurd in de laatste vier maanden. En prima dat je het allemaal invult met, met je soft skills, maar dit is toch insane? Ja, maar het is wel zeg maar
de mensen om me heen die daadwerkelijk programmeren. Wat ik dan zo noem, daar is die verhouding. Ja, de echte. Die, die verhouding die ik daar zie is niet zo spectaculair.
Omdat het dan heel erg vaak is dat het een compleet ecosysteem aan software is die met elkaar samenwerkt als een soort organisme. En. Wat zou je nou zeggen? Wat echt waar, waar ChatGPT heel sterk nu is?
Of copiloot of een van de andere tools heel sterk is om je te helpen als programmeur. En waar faalt het volledig? Het is heel sterk om
waarbij jij een duidelijke in- en output hebt, een verhaal te beschrijven en daar allerlei tooltjes bij te trekken. Kijk, je moet ook niet vergeten dat je normaal ook nog de tools moest gaan zoeken.
Ik moest dan ook nog kijken wat is de allerbeste manier om XML te parsen in Python?
Dat doet hij ook en hij zal misschien niet de beste manier doen, maar er wordt een tooltje gekozen wat common is, wat veel genoemd is in de dataset, laat ik het dan zo zeggen.
Ik bedoel, ik vertaal het even, dus dat betekent je. Normaal gesproken wil je iets maken als programmeur. Dat heeft een bepaald doel. Daarvoor ga je niet alles zelf maken.
Er zijn gewoon gereedschappen die al gemaakt zijn die je kan inzetten. En alleen al dat vinden en aanspreken, dat is normaal gesproken heel veel werk en dat kan ChatGPT gewoon echt heel goed.
Die kan gewoon zeggen als je dat wil dan moet je dit gebruiken. Ja, en dan nog en dan nog een stapje concreter. En ik toch nog even dat onderscheid. Een script zoals ik dat dan omschrijf is sub sub.
Hoe zeg je dat substantieel? Nee. Het is stap voor stap. Dus de vorige stap is de volgende stap is afhankelijk van de vorige stap. En dat is echt de meest basis. Als je op school leert programmeren op de basisschool met.
Met blokjes, zeg maar. Heel cute. In Scratch heet het volgens mij. Dat was wat ik vroeger wel eens heb gebruikt dan. Dan leer je heel vaak van als dit, dan dat en dan doe dat drie keer en dan kan je dat.
Dat is wat de basis van een beetje programmeren. Maar het is een spectrum waar je u tegen zegt. Aan de andere kant zitten taalmodellen. Dat is ook geprogrammeerd.
Om even aan te geven het is echt wel een andere orde van grootte in mijn wereld van heel veel stappen aan stappen koppelen.
Het is gewoon een ketting van acties, zoals een workflow op een, op een, op een iPhone, zeg maar. Als dit, dan dat door dat, door dit. Zulke workflows maken, dat is echt voorbij nu.
Dat dat als je dat nu nog aan het programmeren bent, dan of je doet het omdat je het gewoon echt leuk vindt. En helemaal respect, want als het als het je art is, het is jouw kunstvorm.
Doe lekker je ding, ga je niet tegenhouden. Maar als je het neerbuigend maar. Ja, nee, maar ik bedoel dat is niet neerbuigend bedoeld. Er zijn mensen die echt genieten van zo'n script maken. Ik niet.
Ik geniet ervan als het werkt en ik ben meer. Ik. Ik heb het altijd al een leuk idee gevonden. Ik heb vaak een idee en dat idee wil ik realiseren. En dat ik het nu kan omschrijven in tekst en zelfs kan inspreken.
En dan dat dat script eruit rolt. Die doet wat ik wil. Dat voelt voor mij heel erg fijn omdat ik dan denk nou, dat scheelt echt een hoop zoeken. En concreet wat laatst gebeurd is.
Ik was dus bezig om een rommelige dataset te parsen. Parsen betekent dat je er dingen uithaalt, dat je het interpreteert, deels.
En ik had het script laten schrijven door GPT vier en toen draaide ik het script en toen liep die vast op 81%, want er zat blijkbaar iets in die set van een raar karakter of zo en die daardoor viel die uit elkaar.
Dus toen. Dus ik dacht nou oké, ik ga naar die error, ik pak die error in GPT vier. Ik zeg je hebt net dit script geschreven, maar dit gebeurt nu. Weet je wel, op 81%. Ik was niet boos, want dat word ik nooit. Dus ik zei
wat gaan we hier aan doen? En toen? En toen kreeg ik terug. Ja, het is een veelvoorkomende fout. Heeft te maken met dit of dat. Een van de manieren waarom we eromheen kunnen werken is zo en zo.
Toen dacht ik ja, ja en nu En nu? En hierbij het hele nieuwe script waarin ik hem gefixt. Nice! En toen plakte ik dat terug.Toen was die bug ook weer gefixt. Ja, het is wel. Ik lees dan nog een beetje mee.
Dat vind ik ook heel interessant. Ik lees een beetje mee van oké, wat zegt hij allemaal en wat allemaal? Maar ik kan je nu niet vertellen hoe hij het eigenlijk heeft opgelost. Dus dat is ook wel bijzonder om te merken.
Ik heb daar eigenlijk dan neem ik daar geen tijd voor vragen. Want ik vind gewoon het ik doe dat soms.
Dan gooi ik gewoon code erin en dan vraag ik om me uit te leggen wat er in die code gebeurt in normale taal en dan slaagt dat ding daar echt heel goed in. Dit ziet eruit als een functie die bla doet die.
Dat vind ik heel vet, want ik ben niet zeg maar jij vindt jezelf geen programmeer god, maar ik kan niet eens in jouw schaduw staan. Maar ik begrijp met chat GPT gewoon wat er gebeurt in code.
Ik vind dat echt supercool dat ik computercode erin kan gooien en dat ik normale tekst terugkrijg. Weet je wat misschien een goeie is om een beetje beeld voor de luisteraar te krijgen, ook nu jij dit net zo zegt.
In die zelfrijdende auto wereld heb je van die levels hebben ze gedefinieerd. Voor mij is dat ergens in de State of San Francisco ooit bepaald, maar dat wordt nu wereldwijd inmiddels voor mijzelf gebruikt.
Je hebt level nul, één, twee, drie, vier, vijf uit mijn hoofd. Doet even niet toe welke levels het precies zijn of één. Het gaat over die levels. Hoe hoger je gaat, hoe beter de auto helemaal zelf kan sturen. Ja.
Dus je hebt bijvoorbeeld op een laag level is het. Hij kan afstand houden tijdens cruisecontrol en lane assist. Er is best wel wat auto's die nu verkocht die kunnen dat al, die kunnen dat al en maar die dat zijn.
Dat zijn geen zelfrijdende auto's. Maar op het moment dat jij een beetje uit de lijn begint te gaan op de snelweg wel heel eventjes zijn ze zelfrijdende auto's. Heel eventjes.
En ik denk in deze levels, als we het dan hebben over het domein van programmeren. Stel dat jij jezelf dan zet op level nul en ik zet mezelf op level één. Prima, dan is er nog twee, drie, vier, vijf en dan zit voor mijn.
Wat ik weet van programmeren en die wereld zit GPT vier nu op level één, niet op twee, drie, vier, vijf. En ik heb dus veel twee, drie, vier, vijf programmeurs om mij heen die dat dan testen.
En die weten ook vaak heel snel hoe ze het kunnen laten laten kapot gaan, want die heb die hebben ook een stukje trots van ja hallo, wacht even. Deze dingen, die zijn gewoon niet zo makkelijk.
En let maar op, hij gaat daar dat doen. Ja hoor, als we hem erin laten trappen zeg maar. Ja. En het zou zo kunnen zijn dat de moeilijkheidsgraad van het bereiken van de volgende levels net als bij de zelfrijdende auto.
Want daar hebben we het bewijs eigenlijk. Veel lastiger is dan van nul naar één. Ja, daar zit een soort van kracht op die exponentieel omhoog moet om daar te komen als het ware.
En ik denk dat ik dat tot nu toe wel redelijk eens ben met mijn collega's in de industrie die zeggen tuurlijk, een platte Photoshop file omzetten naar een HTML pagina waar alle classes kloppen en slicen noemen ze dat vroeger.
Dat dat kan, dat dat, dat dat kan. Prima, maar. En dan misschien zelfs dat ontwerp van tevoren een beetje maken. Dus we laten het ontwerpje doen door Dali drie en dan slicen door GPT.
En dan uiteindelijk hebben we een website dat deze tools zijn er ook al trouwens. Maar het is grappig, want wat jij beschrijft is dit is komt toch terug op mijn eerdere punt.
Dit wat jij beschrijft is voor 90% van van de Nederlanders absolute magie.
Het idee dat je een tekening kan maken van een website en dat je daar een foto van kan maken en dat daadwerkelijk dat omgezet wordt in programmeer code.
En dat je, nou ja, misschien dat je nog één keer moet vragen oké, hoe maak ik dit dan? Hoe zorg ik dat dit verschijnt op het internet?
En moet je misschien nog een paar stappen doornemen waarin dat ding je gaat uitleggen hoe je, weet ik veel, iets op een server moet zetten of hoe je een server moet opspinnen?
Dat is dan misschien nog het ding wat het een beetje abstract maakt voor mensen, waardoor ze het toch nog niet gaan doen.
Maar die stap, dat het is een klein stapje van hier is code naar dat er een soort van knop verschijnt in een chat GPT achtige omgeving met publiceren en dat het dan gewoon naar het internet gaat.
Het idee dat je van een whiteboard een foto kan maken dit, dit, dit veel nu gebruikt in die visie dat die. Hoe noemen ze het? GPT vier V Ja, het idee dat je plaatjes.
Het idee dat chat GPT plaatjes kan interpreteren zodat je dus kan vragen hier is een printer, mijn printer doet het niet en dan gaat hij je. Dan snapt hij welke printer het is en op welke knopjes je moet duwen.
Maar het werkt dus ook door tekeningen te maken van user interfaces.
Je kan dus nu in PowerPoint of op papier kan je een een scherm van een iPhone tekenen hoe jij wil dat jouw app eruit ziet en dan kan je aan dat ding vragen schrijf hier de code bij en dan zet hij dus keurig het invoerveld en de registratie knop en de menubalk en zo tekent hij voor je programmeert hij voor je.
Het enige wat je nog moet doen zelf is het online zetten. Ik denk dus dat de stap van nul naar één die jij beschrijft, en dat is een heel relevant onderscheid. Want het het.
Nou ja, het gaat dus inderdaad nog niet over level twee, drie en vier programmeren, maar ik zit gewoon de hele tijd te denken deze stap van nul naar één is zo ontzettend groot deel van onze economie gewoon ja.
Dit zit in alles. In mensen die nou wat ik net zei van tekst naar PowerPoint, dat is gewoon als je naar de hele verdeling van tijd van alle Nederlanders op kantoren kijkt.
Hoeveel procent van de tijd gaat naar van een e-mail of een vergadering naar een presentatie? Dat is gewoon een significant soort van deel van tijd. En dat is één. Dat is één voorbeeld.
Het het, het maken van websites, het maken van een soort van omgeving waarin je informatie kan opzoeken. Alexander als ik je mag bij bij bijvullen, hoe zeg je dat? Aanvullen, bij, bij, bijvallen.
Ik heb een model nodig voor voor de taal. Ik zou zeggen dat als we nu op ons oor zou krijgen Wietse probeert bijvullen, aanvullen. Daar staan. Nou, ik ga. Ik Ik wil hem. Ik Ik.
Ik ga heel didactisch de luisteraar uitdagen.Want dat doe ik graag, ook als ik wel eens nog een les geef. Hier is het verhaal. Hier komt leraar Wietse.
Ja, ik heb net even opgezocht de modellen of de sorry de levels binnen Self-driving Car. Dat zijn zes levels of autonomy nul tot en met vijf. Nou is het natuurlijk superinteressant in mijn ogen.
Misschien ben ik de enige zeker niet. Uhm, ga nou eens kijken naar je eigen werk, je dagelijkse werk, je wekelijkse dingen. Wat doe je allemaal? Kan je die nul tot en met zes toepassen in jouw eigen werk?
Kan jij bepalen wat daar de levels zijn? Want Alexander vraagt het nu terecht aan mij van hoe zit het bij jou dat ik zeg Nou, punt één ik werk op level één.
Ik zit helemaal niet op twee, drie, vier, vijf, zes, zes en zes of vijf. Whatever. Maar dat maakt de impact op jou dus groter. Ja, precies.
En, en dan is de mooie vraag daarbij oké, als in jouw specifieke werkveld domain functieomschrijving level nul, één en twee eigenlijk niet zo bijzonder of waardevol zijn, dan zit je nog best wel lang lekker.
Dat is oké, ja. Maar als 90% van jouw werk nul, één en twee is en drie, vier, vijf waren altijd al enorme specialisten waar er maar drie van nodig waren op de 3.000.
Als dat de curve is, zeg maar, ja, dan kan je je wel achter je oren krabben en misschien even gaan kijken wat er allemaal gebeurt.
Want ik merk nu dat, dat die levels helpen mij in ieder geval wel om die om de discussie een beetje beter te. Want dan ga ik tegen jou zeggen ja, wat is programmeren?
Weet je, heel irritant, want nu hebben we een soort leveltjes. Dat helpt ons een beetje om het te scopen. En ik denk dat uhm, daar het daarbij ook nog eens zo is dat.
Ik zat net te denken toen jij dit allemaal zat te vertellen. Poeh, er komen wel een hele hoop gedachten tegelijk binnen nu. Ik zit nu niet meer in een lineair script kan ik je vertellen. Nou, de luisteraar.
Trigger warning voor de luisteraar. Wietse gaat een aftakking in. Uhm nee, ik zit. Ik zit te denken dat je, terugkomend op ons eerdere bullshit ding.
Het voelt dan bijna alsof de lagere levels meer bullshit zijn dan de hogere levels. Een beetje gevaarlijk misschien wat ik nu zeg, want het is denk. Ik ook wel zo.
Meer mensen kunnen het werk dan dus doen, dus dan gaat de bullshit factor omhoog. Ja, toch kan het ook wel zijn dat het uhm ja, het bezemen is van de bladeren voor een museum in Kyoto.
Die zou je wel op level nul zetten qua complexiteit van handeling. Maar mogelijk zegt die man vrouw die daar staat te bezemen dit is mijn soul job, dus ik vind hem qua correlatie een beetje tricky.
Simpel kunnen het evident nog niet, weet je overbodig maken. Dus. Nee, maar ik bedoel meer. Je kan natuurlijk zeggen uhm, wat te automatiseren, wat makkelijk te automatiseren is, is bullshit. Nee, nee, nee.
Maar die correleren wel. Maar het is een beetje gevaarlijk, want ik denk dat er ook heel veel mensen zijn die echt veel passie hebben voor wat heel makkelijk te automatiseren is. Dat wou ik even zeggen. Uhm, ik zit.
Ik zit nu vooral te denken dat uhm ja, wanneer, wanneer je dan voor jezelf een beetje die levels zou bepalen binnen je eigen werk, dan kan je bepalen zijn het nou juist levels waar waar je een beetje van af moet blijven?
Of die vind ik juist gaaf. En uhm, als je er als je ze niet gaaf vindt, doe je dan al dingen op twee, drie, vier, vijf? Of moet je dat dan gaan leren? Want het is ook een beetje.
Dat is wat ik wel misschien toch een beetje ben gaan doen zonder dat ik daar helemaal bewust van ben, is dat ik ook wel een beetje probeer dan toch maar ja, meer als een soort architect te opereren op die hogere levels.
Zeg maar omdat ik nu nul en één kan ik aan ChatGPT vragen. Dus ik word nu ook uitgedaagd. Ja, wat wil je bouwen dan? En hoe gaat dat dan met elkaar samenwerken allemaal? Want ik maak het voor je. Maar nu wil ik.
Nu staat die cursor weer te knipperen. Wat gaan we maken?
Maar ja, logisch effect toch, dat op het moment dat bepaald werk uit handen wordt genomen, dat jouw aandacht verschuift naar de dingen die niet uit handen genomen kunnen worden.
Dat is, dat is op, in, in, ook in macro context waar. Ja, ja. En het zou, het zou dus ook nog zo kunnen zijn in ons verhaal dat uh in voor bepaalde domeinen bepaalde functies uhm,
dat daar een enorme exponentiële curve in gaat zitten zoals bij de zelfrijdende auto gebleken is. Maar dat is ook weer geen garantie.
Het zou zomaar kunnen zijn dat jouw specifieke taak, werk of domein in één keer van level 0 tot 5 klapt in drie jaar. Ja, want er waren gewoon niet zoveel barrières om op dat level te komen. Ja. Uhm ja.
Het is moeilijk, moeilijk te voorspellen, want dit wou ik tegen je zeggen dat draadjes. De query is klaar in mijn hoofd. Wat wou ik?
Ik merk dat ik de laatste tijd een soort van hele bijna nare VC investor gesprek aan het hebben ben met mijn omgeving. Kijk wat een wat, nou wat? Oké, Dragon's Den. Wat er gebeurt in Dragon's Den.
Voor de mensen die dit programma niet hebben gezien is iemand komt aan en die zegt Ik heb boter uitgevonden wat niet smelt. Het beste idee van Nederland.
En dan gaan mensen zeggen ja, wat is nou wat is, hoe kan Campina kan dit toch binnen één minuut kopiëren? Zulke dingen krijg je dan. Of heb je een patent?
Nou, ik zit dus nu in de bus met vrienden en dan zeg ik vertel me eens een beetje over jouw dagelijkse werk en dan ga ik van die Dragon's Den vragen stellen.
Alleen dan weet je van een, een, een investeerder zal altijd zoeken naar. Heb je een patent? Kan jij dit alleen? Heb jij een geheim wat niemand weet? Heb jij een paar mensen in dienst die niemand kan aannemen?
Leg mij uit hoe ik jou, hoe ik jou zelf niet kan kopiëren nu morgen nog of jouw grootste concurrent jou kan nabouwen. En dat moet je dan toch uitleggen, want anders gaat zo'n investeerder niet investeren.
En ik ben er in die soort van onbewust besef ik me nu om me heen mensen aan het uitdagen om uit te leggen aan mij hoe zij ja, veilig zijn of niet veilig zijn. Of ja, hoe.Kan je me uitleggen wat aan jouw werk.
Ja, ik snap het.
Ja, maar misschien is dit terughakend op het begin, namelijk dat er heel veel mensen die als je verhalen vertelt over AI er angstig van worden dat je geïnformeerde angst en ongeïnformeerde angst hebt en dat je in ieder geval nog voor kan zorgen dat je geïnformeerde angst hebt.
Of dat misschien het zo is dat als je jezelf informeert, dat je minder angstig wordt.
Want je kan voor je eigen werk de manier waarop je nu je week, uh, de tijd in je week verdeelt kan je, kan je proberen na te gaan in welk level zit dat werk?
En wat is dus de kans dat, uh, dat dat, uh, door Microsoft, uh, Copilot, uh, overbodig gemaakt gaat worden op het moment dat de IT beheerder in het bedrijf dan eindelijk die, uh, soort van dat vinkje aanzet in, uhm, in, uh, voor, voor Enterprise Office.
Uhm, dan heb je in ieder geval een idee van de, van de, van de impact op, op korte termijn. En dan kun je dus ook als je, als je, als je ervan schrikt van het resultaat, kun je dus ook handelen.
Dan kan je dan, zoals jij, uh, je bent gaan specialiseren in level twee, drie of in ieder geval bewuster tijd bent gaan besteden in level twee, drie activiteiten, kun je dat zelf ook gaan doen.
Het is best een grappige lens om naar je werk te kijken. Ja, maar het voelt ook, het voelt ook wel weer heel erg, uhm, Hunger Games.
Want je krijgt dan, ja, dat we allemaal rond aan het rennen zijn van: wat, waarom ben je-- weet je wel, blijf even stilstaan. Nee, nee, nee kan ik, ik moet naar level drie.
Ik moet naar level drie, want er komt als ze vreten achter mijn rug vreten ze level twee op. Nee, ik snap dat er mensen zullen zijn dat die, die, waarbij dit een basis voor angst zal blijven.
Maar er zullen ook mensen zijn die, ik weet niet, misschien, uh, goed gemutst vervolgens bedenken: nou, hier ga ik dan, uh, ga ik me specialiseren hierin. Ik denk wel dat de olifant in de kamer blijft.
Dat, en dat hebben we helemaal aan het begin van Poki, jaren geleden in de oude tijd. [lacht] Ja. Uhm, kijk,
als ik in die Hunger Games situatie in een metaforisch bos ben en ik zie daar een van mijn vrienden heel gestrest onder een boom even uitrusten en dan zeg ik: "Wat ben je aan het doen?"
"Ja, ik was gisteren nog op level twee, maar die hebben ze ook al weggehaald. Ik moet naar level drie, dus ik ben mezelf aan het upgraden." En dat ik dan zeg: "Joh, blijf lekker rustig zitten."
En dat hij dan zegt: "Dat kan niet." En dan vraag ik: "Waarom niet?" "Nou, dan heb ik een probleem." "Wat is dan je probleem?" "Ik heb geen baan." "Wa-waarom is dat een probleem?" "Ik heb geen geld." Mhmm.
Dus de, de olifant blijft dat zolang wij blijven eisen dat iedereen, uh, zijn of haar tijd wisselt en kunde voor valuta.
Als je hem helemaal wil uitwerken inderdaad, dan, uh, kom je neer bij een, kom je uit bij een universeel basisinkomen en dat wordt ook al sinds, uh, sinds, weet je, dit is, uh, wie, wie, wie had het hier al over?
Uh, nee, maar voordat ChatGPT uitkwam hadden mensen het hier al over dat de verwachting is dat als technologie blijft, zich blijft ontwikkelen, dat er, dat er gewoon minder werk is voor de mensen.
Volgens mij wordt dit sinds, sinds het begin van automatisering wordt dit al geclaimd en dan blijkt het elke keer niet uit te komen. En dat is dan iets waar we geruststelling in, in, voor sommige mensen in kunnen vinden.
Maar dit idee is niet nieuw. Het idee dat technologie al ons werk overbodig gaat maken en dat we amusing ourselves to death, uh, gaan doen.
Nou ja, het is natuurlijk wel grappig als jij de Albert Heijn binnenkomt en daar staan, lopen dan nog maar twee mensen rond. En dat jij zegt, uh, twee klanten en dat jij vraagt: "Jongens, wat is hier gebeurd?"
En dat ze zeggen: "Nou, we hebben eigenlijk al het personeel weg geautomatiseerd, maar die kunnen nu geen producten meer bij ons kopen." Ja.
In een microkosmos van alsof, als de Albert Heijn de enige werkgever was en ook de enige plek waar je je geld uit kon geven, dan is het voor hen natuurlijk helemaal niet gunstig om hun eigen personeel uit, weg te automatiseren, want het zijn ook hun klanten.
Ja. De wereld is veel groter dan dat en die transactie is niet zo A, B, maar het is wel, ja, als straks 80% van, van de, uh, de burger [lacht]
die zou kunnen werken en moet werken geen geld heeft, dan ben ik benieuwd waar de consumenten blijven.
Sam Altman blijft, zegt dan in dit soort gevallen: er komen allerlei banen bij in sectoren die we ons nog helemaal niet kunnen voorstellen, want dan gaan we namelijk naar Mars met z'n allen, Wytse.
En hebben we ook mensen voor nodig die die dingetjes gaan maken voor Mars [lacht]. Ik, ik, uh, ik ga, ik moet het zien [lacht]. Ik moet het zien.
Ja, maar ja, je bent wel dystopisch over het één en, en dan kun je, dan ben je bereid om, uh, soort van heel far out allerlei, uh, soort van extreem ver door te, te redeneren.
En je bent niet bereid om dat de positieve kant op te doen, zeg maar. Waarom be-ben je wel bereid de dystopie in te, in te redeneren, maar, maar niet het, uh, het soort van, ja, radicaal optimistische.
Dat is ook een keuze. Ja, is het ook. Het is allebei bullshit. Nee, weet ik niet. Ik denk dat in het geval van, uhm, maar dat, dat zegt meer over mijn karakter nu, uh, hoe ik in het leven sta.
Kijk, als ik voordat ik op vakantie ga helemaal ga bedenken, uh, wat er allemaal goed kan gaan, dan, het voordeel daarvan is dat ik dan al, uh, heel veel energie krijg en mogelijkheden zie.
En, uh, ja, een soort van voorbeleving krijg voor een vakantie die nog moet beginnen.
Dat is allemaal voordelen, maar, uh, als ik het merendeel van mijn tijd steek in, uh, kijken wat ik allem-- wat er allemaal mis zou kunnen gaan op die vakantie, klinkt echt heel verdrietig dit, maar, uh, en ik steek daar mijn tijd in voordat ik ga.
Kijk, het, de, de tijd steken in wat er mis kan gaan is dan wel de betere investering. Even heel, uhm, uh, hoe zeg je dat, gevoelloos gezegd als het ware.
Uhm, want op het moment dat ik op die camping aankom en niks van die dingen die ik had voorbereid in de slechte zin gebeuren, dan heb ik gewoon een leuke vakantie.
Als ik kan loslaten wat voor dystopies, dystopische gevoelens ik allemaal had in de auto, hè. Ja, want het zou kunnen gaan regenen en, uh, ja.
Dus ik had een matje mee en ik heb een hele auto vol met troep mee die ik allemaal niet nodig heb, want ik was voorbereid. Ja. Allerlei scenario's. Ja.
Kijk, als dan geen van de scenario's gebeurt, heb ik een goede vakantie.Maar als er wel iets gebeurt, is de kans op een betere vakantie voor mij groter, want ik heb voorbereidingen getroffen. Dus ik.
Het punt is dat je niet. Waar deze metafoor fout gaat, is dat het niet alleen maar de zon gaat schijnen en dat het allemaal kan meevallen. Iemand die zich helemaal niet heeft voorbereid.
Maar het verschil in tussen jouw metafoor en die van Sam Altman is dat Sam Altman zegt: Er gaan allemaal dingen
ontstaan op die camping waar jij helemaal geen weet van hebt en die jou ongelooflijk positief gaan verrassen. Opeens blijkt die camping uitgerust te zijn met jetpacks en iedereen op de camping vliegt. Wat mijn.
Dan zeg ik Sam, ik doe even een trendanalyse van de laatste twintig jaar technologie. Vrijwel niets wijst hierop. Dat is gewoon het probleem. It's a different era Wietse. A different era.
Ja dus, dus dan zou er nu ineens en ik hoop het, laat dat duidelijk zijn. Ik hoop het wel, want ik wil niet dat dit gebeurt. Maar er moet een best wel radicale swing de andere kant op komen, 111 naar een utopie toe.
En dan kan je zeggen nou, de hele dag praten over dystopieën gaat sowieso niet zorgen dat we die kant. Maar jij, jij.
Jij bent aan de ene kant bereid om aan te nemen dat het een soort van deze tijd anders is dan normaal en dat het allemaal veel sneller een dystopie kan worden dan twintig jaar geleden met de stand van de technologie.
Dat ben je bereid om aan te nemen, maar je bent niet bereid om datzelfde soort van mechanisme aan te nemen voor een optimistisch scenario. Je. We constateren toch allebei dat dit een andere tijd is door.
Door AI en versnelling. Ik denk dat je daar net als dat wanneer jij een bedrijf hebt, of organisatie of politieke partij gebaseerd op een bepaalde waardenset, dan kan je alle technologie ertegenaan gooien die je wil.
Maar die technologie zal die waardenset dan in ieder geval ten dele over gaan nemen en ook ingezet gaan worden voor die waardenset.
Ja, ik denk dat de onderliggende waardenset noem ik het maar even van een groot deel van onze wereldwijde samenleving dat die niet klopt. Op het moment dat je daar dit soort superkrachtige technologie in gaat gooien.
Maar je hebt nog steeds het idee ieder mens moet geld hebben om eten te kopen. Ieder mens mag onbeperkte hoeveelheid vermogen bezitten. Ieder.
Ieder mens mag andere mensen binnen een groep gaan aansturen als ze maar meer geld en macht hebben.
Als al die factoren en die waardes het is gigantisch hetzelfde blijven en je gooit daar AI op, dan kan ik je garanderen dat je precies hetzelfde krijgt als je had, alleen dan veel groter, krachtiger en extremer.
Dus mijn wat ik mis. Gaat uit van beperkte hoeveelheid middelen en, en, en. Dit is de, de belofte dat we abundance krijgen aan voedsel en aan een soort van medicijnen. En je krijgt overschotten in plaats van tekorten.
En daardoor eindigt dat hele principe van ongelijkheid Wietse. Ik zie, ik zie hier geen bewijs voor in de huidige tijd en dat maakt me sceptisch. En ik denk dat ik.
We zijn onderweg naar Advanced General Intelligence Wietse. Vanaf dat moment is alles anders. Ja, voor mij zit voor mij zit de wereld wereldgeschiedenis vol met dit soort.
We moeten heel even door een slagveld heen en daar is dan de hemel. Ja, daar maak ik me wel zorgen om. En tegelijkertijd weet je waarom. Ik vind. Ik.
Ik waardeer het trouwens super dat je dit aansnijdt, want dit zit dit, dit. Dit gesprek zit in ons gesprek de hele tijd dus en nu maken we hem even wat concreter. Want volgens mij is.
Ik weet niet of jij de rolverdeling leuk vindt, want ik speel hem niet hoor, de dystopie. Het is wel waar voor mij. Ik zit meer aan die kant en volgens mij speel jij niet je enthousiasme. Nee.
Dus laat dat even voor de luisteraar zijn. Dit is geen toneelstuk, dit is gewoon die interessante spanning waar ik het eerder wel eens over heb gehad tussen ons. En ik denk ehm, ja, mijn aanname is
dat de ontwikkeling van deze van dit fenomeen kunstmatige intelligentie in de breedste zin van het woord niet per se tegengehouden gaat worden door dystopische kanttekeningen. Ik denk dat dit zoiets.
Dit heeft zo'n momentum dat ik me daar eigenlijk geen zorgen om maak. Dus de positie die ik dan kies, dat is deels wel gekozen is oké dan. Dan moeten we gaan.
Dan moeten we goed opletten wat hier allemaal gebeurt en ons ook beseffen dat het niet vanzelf iets heel moois wordt als we daar niet op bijsturen en kritisch op zijn. Ik heb dus niet het idee dat.
Kijk, ik kan me voorstellen dat leg ik even de woorden in jouw mond, hoor.
Maar op het moment dat er wordt gezegd door een universiteit je mag geen enkele vorm van AI gebruiken als docent of student, dat de haren op jouw rug omhoog gaan en dat je denkt waar zijn we mee bezig?
Hou dit nou niet tegen of. En terwijl ik dan zoiets heb nou, ik snap best dat je even op de rem drukt. Even kijken wat er allemaal aan de hand is en want denk nou,
je hoeft echt niet bang te zijn als iemand die ook heel erg enthousiast is over deze technologieën dat er te hard aan de rem getrokken wordt. Ik ik. Volgens mij is dit momentum zo gigantisch dat.
Ik ben niet bang dat mijn dystopieën ervoor gaan zorgen dat we dat we iets moois missen. Nee, nee. Nee, denk ik ook niet. Nee dus. Dus dat is goed nieuws voor degene die dit wat meer omarmen dan ik.
Gaat toch wel gebeuren. Ja, denk ik wel. Het is, is. Dit is gewoon gigantisch. Maar dat brengt ook de negatieve kanten met zich mee. Ja, en ik, ik denk wel dat.
We hebben ooit de opmerking gekregen dystopieën zijn makkelijk of dystopieën zijn makkelijker dan. Het is soort makkelijk om dystopische dystopische podcast te gaan maken.
Ja, net zoals het makkelijker is voor journalisten om negatief over AI te schrijven. En ik denk dat dat dat, dat ook mijn uitdaging. Ik wou zeggen onze, maar ik heb het idee dat het meer mijn uitdaging is van oké,
hoe balanceer je dan dat je niet blind bent voor dat er gewoon wel.Veel, mogelijk veel, uh mooie resultaten uit zullen komen. Kijk, je hebt dat standaard filmpje en dat, dat zeg ik even cynisch, maar ik meen dat serieus.
Dat is Waymo, uh uh, van Alphabet die laat zien hoe een blinde man eindelijk bij zijn vriendin langs kan gaan. In een zelfrijdende auto.
Ja, en als ik dat kijk, ja, dan kan ik allemaal dingen gaan roepen van: o, boe, boe, kapitalisme, van wie is die auto? En er hangen camera's in, weet je wel.
Dat is dan, terwijl, kan je nou heel even [Niels lacht] dat moment van die man gewoon, toch? Nee, maar dit is het toch? Ja, ja, zeker. Heel even gewoon dat- Ja. Zien hoe die man oprecht dat, dat mooi vindt.
En ik denk dat, je hebt zo'n, uh, uh, uh, een van mijn favoriete sketches van, uh, SNL is, uh, misschien wel eens eerder over gehad. Weet ik eigenlijk niet meer zo goed, want ik noem hem vaak, over, uh, Debbie Downer.
Dan zijn ze in Disneyland en zij, zij zijn helemaal leuk als groep, hè, allemaal van die volwassen acteurs die kinderen spelen in een Disneyland setting. Typische Saturday Night Live sketch.
En dan heel de tijd zeggen ze: het is leuk, hè? Ja, we gaan nog daarheen. En kijk, Mickey komt aanlopen en dan zegt ze, komt ze iedere keer ertussenzo.
Wisten jullie dat die mensen die in die pakken werken, dat die de hele tijd eigenlijk oververhit zijn waardoor ze vijf jaar [Niels lacht] minder oud worden? En dan hoor je zo'n geluid, zo [maakt geluid].
Dat is de sketch. En dan heel de tijd is er enthousiasme aan tafel over het eten, over de achtbaan, over het licht, over de verf, over Disney.
En iedere keer weet zij het weer voor elkaar te krijgen om die hele groep naar beneden te krijgen met haar vreselijke opmerkingen. Ja. Nou, ik ben dan Debbie Downer geworden nu [lacht]. Dat is heftig. Uhm,
ja, dus wat is een constructieve Debbie Downer? En hoe zet je daar tegenover een soort upper? M-hm.
Nou ja, ik denk dat de samenleving bestaat uit Debbie Downers en dat, dat er met de, met de lancering van ChatGPT is er gewoon een soort van dynamiek ontstaan, uh, in Silicon Valley.
Dat het opeens allemaal out in the open en een soort cowboymentaliteit is van: we gaan het gewoon doen en we kijken later wel even wat de consequenties zijn.
Want er wordt, soort van, ik vind alle discussie rondom, uh, guard rails en zo is gewoon een soort van plakken van, dat, dat is afleiding van de echte discussie.
Want de echte discussie gaat over veel grotere, uh, soort van maatschappelijk, maatschappelijk, maatschappelijke impact dan of het racisme, of het algoritme racistisch is ja of nee.
Waarmee ik niet wil zeggen dat dat niet een heel belangrijk ding is om te bestrijden, maar door de focus daarop te leggen is eigenlijk heel slim qua marketing en, en public policy van die, uh, van die, van vooral OpenAI, want die zijn er echt extreem goed in, is zelf komen met de nadelen van je technologie waardoor je die, uh, dat hele talking point kan controleren.
Dan kan je, want je weet namelijk dat mensen kritiek gaan hebben en dan wil je in ieder geval dat mensen het gaan hebben over het punt waarvan jij hebt verzonnen dat de kritiek over moet gaan. Ja, ja.
In plaats van het echt grotere verhaal. En, uhm,
nou ja, goed, ik denk dat de samenleving bestaat met, voornam-, uit voornamelijk Debbie Downers en dat we aan de andere kant de optimisten hebben van Silicon Valley die het blijkbaar het momentum gevonden hebben, uh, om, om soort van een excuus van ons allemaal, een soort free pass hebben gekregen van, uh, van onze politici
om lekker los te gaan met al die AI dingen. En later wel even te kijken wat de auteursrechtelijke kwesties zijn en later maar even te kijken over wat de impact op werkgelegenheid is.
En dat kijken we allemaal later wel even. We gaan eerst deze technologie tot het uiterste brengen.
Het is bijzonder in een tijd waarin we politici hebben die graag de, de, aan de, soort van, de, de, de, de, de broekriem aantrekken juist als het gaat over de vrijheid die die bedrijven hebben op sociale media bijvoorbeeld.
En, uh, een soort van, de, de, er lijkt juist een, een hele sterke tendens te zijn om techbedrijven minder machtig te maken en aan banden te leggen. En op het gebied van AI, laat, ze roeren zich heus wel.
Je hoort heus wel politici over, over AI. Het is niet dat er niks gebeurt, maar tegelijkertijd, uh, ik heb het idee dat die, dat optimistische en de,
ja, soort van, de, de tegenovergestelde van Debbie Downers, dat die ook wel, die, de bedrijven met heel veel macht, uh, kunnen nu echt wel eventjes hun gang gaan. Maar als je, als je politicus bent, uhm.
Ik weet niet of het slecht is overigens, hoor. Weet ik ook niet, maar ik vind het superinteressant wat je nu zegt. Want ik denk dat wanneer je politicus bent en ook deels wanneer je een burger bent, even die scheiding.
Als jij niet, uhm, als je kijkt naar de problemen, de uitdagingen, ik wil hem wel even positiever maken. De gigantische uitdagingen die we nu hebben als wereldwijde samenleving.
En daar is klimaat er bijvoorbeeld [Niels knikt] één van. Maar er zijn nog wel meer dingen die niet zo makkelijk gaan op dit moment. Ja. Uhm,
op het moment dat jij niet iemand bent die actief gelooft in welke religie dan ook, waarin jou een andere wereld beloofd wordt na de dood of in de, in het leven, maakt niet uit wat jou beloofd wordt.
Ja, welk alternatief hebben we voor een betere wereld? Ja, als jij niet een alternatief heb, als je niet een betere wereld beloofd is die jij gelooft, uit welk boek en overtuiging [Niels humt] dan ook.
En dat zeg ik met respect. Ik ken genoeg mensen die dat geloven en fijne mensen zijn. Uhm, als je dat niet hebt, wat heb je dan behalve AI? Nou ja, het is mijn nieuwe religie, zeg jij.
Ja, niet, niet alleen van jou, van heel veel mensen. En ik denk ook voor een politicus. Want een politicus wil toch ook hoop verkopen en een betere toekomst en mooie dingen. Mhm.
Dus ik denk dat, uh, dat het nu vrijgelaten wordt is ook: het zou maar de oplossing zijn. Straks is het de oplossing. De oplossing. Eindelijk. Dan is de belofte van techno, de ultieme technofix.
Laten we met z'n allen bidden richting Silicon Valley vanavond. Dank je wel, Wytse. Volgende week zijn we er weer. Met dank aan Sam Hengeveld voor het doen van de montage. Tot volgende week. Tot volgende week.
[afsluitend jingle]