Welkom bij AI Report, de Nederlandse podcast over kunstmatige intelligentie, waar wij uitzoeken welke invloed AI heeft op ons werk, ons leven en de samenleving. Tegenover mij zit Wytse Hagen. Hallo Wytse. Dag.
Ik ben Alex van der Klugt. We gaan het hebben over een dynamische nieuwe game engine die gemaakt is met behulp van AI.
Echt een fascinerend verhaal over hoe games met AI gedroomd kunnen worden, waardoor je binnenkort kan gamen over alles wat je maar kan bedenken. Dat is leuk.
Uhm, Waymo, de, uh, de zelfrijdende auto, uh, fabrikant, die maakt de auto's beschikbaar voor tieners in Amerika. Wat heeft dat allemaal voor gevolgen?
We praten over een gratis model dat binnenkort gaat uitkomen over, uh, van OpenAI en Wytse geeft een, uh, vooruitblik.
En we staan uitgebreid stil bij hoe we aan de hand van deze podcast de afgelopen maanden stiekem een boek aan het schrijven waren. Dat en meer in AI Report. Veel plezier.
[muziek] Ik was dit weekend in New York. Een kleine flex die ik hier even maak en toen liep ik daar alleen over straat. Een bee-- ik had niks te doen een, uhm, middag en toen heb ik Advanced Voice Mode aangezet.
Dat had ik al een tijdje niet gedaan, moet ik je eerlijk zeggen. En, uh, ik wist dat er een nieuwe versie uit was, maar ik had dat nog niet echt gebruikt.
En dat blijft toch iets fascinerends, dat je hetzelfde knopje indrukt en toch wel echt een wezenlijk andere ervaring krijgt.
En hier ging dus, uh, nou, tegen, ik heb dus gedaan, uh, wat, uh, w-wat je eigenlijk nu hoort te doen als moderne toerist, namelijk Advanced Voice Mode aanzetten en dan gewoon alleen maar praten op het moment dat je iets wil vragen en de rest gewoon stil.
En dan op straat lopen en dan zeggen: nou, ik ben nu bij, uh, 1800 Avenue of the Americas. Waarom heet die straat eigenlijk zo? En, uh, wat is dat voor gebouw wat daarnaast staat?
Of, uh, wat is dat ding wat in de buurt staat zonder ramen? En de stem geeft antwoord. Het zijn antwoorden die allemaal interessant zijn. Dat viel me allereerst op. Het is echt weer een echtere stem geworden. De,
de soort van menselijke dingetjes die erin zitten, de pauzetjes en de lachertjes en zo zijn weer beter geworden.
En waar ik echt, uhm, ik begon, ik, ik realiseerde me dat ik voor het eerst echt gesteld was op dat, uh, ding.
Dit is misschien voor jou geen nieuwe ervaring, want jij rijdt vaker in de auto heen en weer en heb je dat ding aan, vertel je, vertel je wel eens, maar. Sprak je Nederlands? Ja. Ja, het is echt wel beter geworden, hè?
Echt. Echt heel goed. Ja. En, uhm, ja, ik weet niet. Dat, wat ik me ook realiseerde was dat ik dus heel vaak gedachtes in mijn hoofd heb die ik niet, uhm, weet je, waar ik niks mee doe.
Dus bijvoorbeeld: je loopt over straat en ik zie in New York allemaal dat mensen deurpanelen hebben waarmee ze, w-waarmee, zeg maar voor de voordeur waarmee je aanbelt.
Dus een soort van hele grote iPads die buiten hangen. Alle-allemaal. Zo op, alsof er opeens een soort van golf van die dingen is geïnstalleerd.
Dus, uh, normaal gesproken zou, ik zou niet gaan googelen naar de bedrijfsnaam van dat ding, want dat, ik ga niet de telefoon pakken voor die onzin.
Maar nu, omdat er een stem in je hoofd zit en je gewoon, er geen frictie meer is om alles te vragen wat in je opkomt, merk ik dus dat ik alles bevraag. Jij gaat echt als een nieuwsgierig kind daar door die stad heen.
En voor je het weet had ik een gesprek over hoe koeriers eigenlijk binnenkomen. En als je in New York woont, komt de koerier dan eigenlijk tot aan je deur als je op de tachtigste verdieping woont of niet.
En dan heel gesprek daarover. Ben jij nog thuisgekomen bij die dag? Ja, dat is ongelooflijk, ja. Maar dat is dus, ik, ik realiseerde me: dit is wel een grappig bijeffect van, uhm, een stem in je hoofd hebben.
Dit klinkt heel raar, maar een stem in je hoofd hebben. Dat je dus, dit, dat je alles, gewoon geen detail is te klein om iets mee te doen. En ik vond dat heel leuk als toerist.
Het laat je meer ook kijken naar de omgeving. Had je beeld nodig al of heb je dit gewoon gedaan? Jij hebt beschreven wat jij zag.
Om de zoveel tijd gaf ik hem een soort van locatieanker en het realiseert dus ook, ik ging er ook een beetje mee spelen, soort van, daarom. Ik ben op Avenue of the Americas.
Ik ben een stukje doorgelopen en er is nu een gebouw zonder ramen. Nou weet hij gelijk wat het is. Dus je geeft hem af en toe een anker en dan is het alweer genoeg om iets grappigs bij te vertellen.
En vooral vragen om trivia. Dat is wat heel leuk is. Dus, uh, heel, heel leuk werk. Uh, gewoon random feitjes, uh, vragen aan dat ding over gebouwen, straten, gebeurtenissen. Echt heel leuk.
Het klinkt net als een onuitputbare city tour guide. Ja, dat is het ook. Maar hoe lang, uh, hoe lang ben jij uiteindelijk weet je van de- Uren. Ja. [lacht] Ja.
En dat ie, dat ik ook op een gegeven moment vergat dat hij meeluisterde. Het was ook een heel leuke ervaring dat ik iemand aansprak en dat die stem in mijn hoofd begon te praten. Dat ik even dacht: nou, even dimmen nu.
Maar dus, ja, het geeft aan hoe, hoe, hoe ambient het dus aan het worden is. Dit is, dit vraagt om meer scaffolding, want het is nu nog een, je moet naar de ChatGPT-app gaan, het moet op de achtergrond draaien.
Het is allemaal, het heeft geen locatie toegang.
Het zijn allemaal, soort van, heel verstelbaar, dat dit veel gebruiksvriendelijker gaat worden, maar- Je wilt hem met een wake word kunnen aanroepen via je AirPods in hebben. Ja. Dan is ie.
En hij moet echt weten waar je bent. En hij moet ook zelf af en toe dingen zeggen uit zichzelf als er iets grappigs is onderweg en zo. Maar dat is allemaal, dit, gaat gewoon komen. Het wordt geweldig.
Hoe dan ook, uh, lieve luisteraar, welkom. Uh, we gaan op vakantie. Uh, dit is de laatste aflevering voor de vakantie. Zes weken lang zijn we er niet. 28 augustus verschijnt de eerste weer, uh, na de vakantie.
Tenzij OpenAI uitkomt met GPT-5. Dan, uh, neemt Wytse wel even een spoedaflevering op, toch? Afgesproken. Ja. Uh, of AGI bereikt wordt.
Of er zijn nog meer dingen die [lacht]- Iets wat voelt als dat het een beetje gek is om dan pas 1 augustus weer terug te komen. Ja. Ja. Uh, de nieuwsbrief blijft ondertussen wel gewoon verschijnen.
Natuurlijk twee keer in de week, zoals je van ons gewend bent. Dus je hoeft geen nieuws te missen. Als je daarbij wil zijn, dan kan je AIReport.email checken. Goed, laten we, uh, beginnen met het nieuws.
Allereerst: er was een interessante ontwikkeling uit de gamewereld. Een totaal onbekende startup, Dynamics Labs AI, heeft Mirage gelanceerd en dat is 's werelds eerste AI game engine. En waarom is dit nou wezenlijk?
Dit is een game engine die niet, uh, levels, uh, ja, waarmee je levels kan creëren zoals normale games werken.
Dan moet je allemaal mensen zitten te werken aan hele uitgebreide levels en toch nog wel een hele hoop handwerk aan het doen zijn, maar eenUh engine die hele steden kan dromen.
Dus dat je een soort van GTA-achtige ervaring hebt, uh, met een enorme stad waar geen einde aan komt. En je kan zelfs vragen: laat het nu regenen en dan begint het te regenen.
Of als je zegt: en nu wil ik door een bos rijden, dan maakt de stad plaats voor bomen. Is dit een world model? Is dit wat we een word mo-world model kunnen noemen? Ja, zeker Mattie.
Nou ja, en dan wel heel erg getraind op, uhm, game engine footage. Dus gewoon footage van videogames. Hij heeft zelf vi-videogames gespeeld. Ja, gekeken. Gekeken hoe mensen videogames spelen.
Ja, dat is wel, en dat is dus,
w-we deden, Google heeft ook een soortgelijk model uitgebracht al, maar dat, dan konden we allemaal kijken als in: kijk, hier doen we twintig seconden game genereren en dan bluft hij eigenlijk een hele computergame sessie- Ja...met een, nou inderdaad GTA of een, uh, race game.
Maar nu heb je, ten eerste kan je het zelf online testen en hoe test je het dan? Je hebt gewoon keyboard controls, dus ineens ben jij die droom aan het sturen.
Het is iets wat je normaal passief aan het aanschouwen was, kan je nu gewoon met de standaard gamekarakter, dus het WSAD op je keyboard, kan jij dat bijvoorbeeld als je in een soort GTA-achtige game zit, die character laten rondlopen in die stad, die, het voelt allemaal nog heel, het is echt een soort lucide droom, want, uh, ik weet niet of er mensen zijn die luisteren, die, die soms wel eens hun eigen dromen kunnen sturen, maar zo voelt het een beetje, want het, het is een beetje, het duurt even.
Als jij zegt naar rechts, nou duurt het wel drie, vier seconden voordat dat terugkomt in de droom. Er zit heel veel latency in. Ja goed, dat zijn natuurlijk, dit is een klein lab.
Het is een techdemo online die wij kunnen testen. Dat maakt het allemaal al heel gaaf.
Uhm, ik geloof wel dat die latency naar beneden kan en als het in de handen komt van de grotere gamestudio's dat er echt wel wat, uh, uh, vooruitgang nog komt.
Wat ik heel vreemd vond, het is een soort, die demo kan ik echt aanraden om, uh, ik zal Sam vragen om in de shownotes te zetten. Het is allemaal een beetje qua interface allemaal heel ruig en rauw.
Ik was eerst niet echt onder de indruk tot ik zag dat er stond, naast dat je game controls hebt, heb je ook tekstprompt en toen dacht ik: wat?
En je kan dus ook tegen de game terwijl je in de game zit praten met tekst om gewoon die game te prompten terwijl jij in die [lacht] game zit.
Ja, dus het is blijkbaar is een soort van, je, je wordt, je begint ergens mee. Wat is de, wat is het begin? Ja, dus je landt, zeg maar. Ik begon met een race game.
Uh, het is gewoon een soort, uh, classic rally game van PlayStation 4 Era-achtige, uh, game, dus, nou, dat werkt dan met die latency wat minder prettig.
Maar ik kon een beetje rondrijden en toen zag ik al, want het is echt een soort droom, dat die wereld ook begon te veranderen al. Ik begon weg te rijden van de track en dan rij je het bos in en zo.
Het is, d-, zeg maar, hier gebeuren eigenlijk meerdere dingen tegelijk. Het feit dat het een soort infinite game world is, is bizar. Ja. Dat die on the fly voor jou gegenereerd wordt, te weird.
Uhm, en dat jij dus met tekstprompts kan praten tegen die wereld. Jij zegt: doe nu een luchtballon in de lucht en dan komt ie. Dan is ie daar.
Maar je kan je ook de totale game opeens veranderen door die prompt te veranderen. Nou, per ongeluk [lacht]. Want ik, wij werd die auto dus op een gegeven moment een poppetje en zat ik ineens in een soort GTA.
Wat wel heel erg dromerig werd. Maar je hebt nu, nu, het idee is wel dat je start met een bepaalde modus van game, zeg maar first person shooter of race game.
Maar ik, ik denk zelf dat voor de mensen, het sturen van zo'n infinite dreamscape is bijzonder om te doen. En het sturen met tekst van die dreamscape is bijzonder.
Want wat ik merkte is dat ik dacht: o, wat grappig, dit is zo'n world model, hè, dus er zit een heel game wereldmodel in wat kan blijven genereren.
Maar in essentie is dit natuurlijk hetzelfde als een oneindig boek- Ja...wat maar blijft genereren aan de hand van hoe snel jij de pagina opslaat. Of jij zegt misschien: ik vind het een heel interessant verhaal.
Ik wil eigenlijk daarheen- Ja...in je boek, hè, dus dat je kan terugsturen of je muziek, dat je zegt: nou, we zitten al 2,5 uur in een soort ambient soundscape, doe maar een beetje up, uh, upbeat maken en dan dat hij daar naartoe transformeert.
Dus ik, die soort real time infinite, uh, aangepaste op maat gemaakte, uh, AI dingen, daar is dit er één van. Ja, of ik, ik heb een boek gelezen, maak hier een game van. Ja, alle kanten op.
En dat is, ik weet niet, je voelt een beetje aan deze rauwe techdemo- Ja...dat ik dacht: jeetje, zit ik nou te praten met tekst tegen een game? Ja, het is redelijk onspeelbaar.
Het is 16, 16 frames per seconde die een of an- uit een of andere cloud komen, dus dat is niet, uh, heel ideaal om mee te spelen, maar het geeft een idee van hoe dit waarschijnlijk gaat werken.
En testen zou ik doen 's, 's nachts, want het is gewoon te druk. O, ja. Maar het is wel, het is het waard.
Oké, uh, over racen gesproken: tieners in Phoenix, in Amerika, van tussen de 14 en 17 jaar mogen nu officieel solo reizen met Waymo zelfrijdende taxi's. Dat mocht nog niet.
Je had een account nodig voor 18 jaar en ouder, maar na twee jaar testen met 100 families lanceert het bedrijf nu speciale tieneraccounts gekoppeld aan het account van de ouder die real time kan meekijken.
Want dat is- Opt-in. Oké. Dat wil ik wel even zeggen. Ja, dit heb ik zitten uitzoeken, dat ik dacht: jeetje, is dit een soort van hele enge gevangenisdoos waar een tiener in zit en de ouders die meekijken.
[lacht] Fucking is dood. [lacht] Ja, een rijdende, sorry, je mag er even niet uit. Je ouders, uh, vinden dat je moet blijven zitten. [lacht] En je moet naar gitaarles. Ja. [lacht] Ja. Waar gaat ie ineens heen?
Ja, naar opa en oma, die heb je al heel lang niet gezien. Maar goed, in ieder geval. [lacht] Komt ook niet meer terug. Dus een enkeltje. Jij hebt de mogelijkheid als tiener om jouw hele rit te sharen met je ouders.
Ja, precies, net als met, met Uber. Ja. Waar die veiligheidsfuncties. En daar wordt het ook een beetje op ge-, uh, op ge-, op verkocht.
Dat het bijvoorbeeld voor vrouwen die het niet chill vinden om alleen in een taxi te stappen, uh, 's avonds laat met een onbekende mannelijke chauffeur, uh, die, uh, anekdotisch dan vertellen dat het fijn is dat er, dat ze geen zorgen hoeven te maken dat een vreemde ze naar huis brengt.
Maar een andere vrouw zat juist weer gevangen toen twee mannen voor de robottaxi gingen staan om haar telefoonnummer te vragen. En een mens had dan natuurlijk, uh, iets gedaan.
En die robot, die staat gewoon keurig te wachten en dan kun je wel op een knop drukken, maar dat is, uhm, nou ja, niet chill.
Uh, er zijn dus allerlei redenen om robottaxi's te gebruiken en dat geldt voor kinderen natuurlijk net zo goed. Dus dat is, uh, dat is grappig dat ze dit nu gaan doen.
Er zijn wel strengere regels voor tiener, voor tieners. Ze mogen bijvoorbeeld geen alcohol gebruiken, geen wapens meenemen, geen rotzooi maken.
Overtreders krijgen een cleaning fee van $ 100 op het bonnetje van papa en mama, wat dan toch moet afschrikken. O, je hebt zitten vapen. Ja, precies, ja.
Dus, uh, dat, dat moet dan afschrikken naar, uhm-Nou ja, volgende, volgende riders. Uh, het is grappig, Wytse. Ja, veertien tot zeventien, dus dat, dat is de leeftijdscategorie.
En ik vind hem boeiend omdat ik dacht: jeetje, wat een rare nieuwe vragen komen er nu voor te staan.
Zeg maar, uh, goed, wij maken in Nederland nog geen zelfrijdende auto's mee, terwijl ze daar in die, uh, z-zeven steden waar Waymo nu rijdt aan het nadenken zijn: hoe geef je een soort semi-kinderen of semi-volwassenen, veertien tot zeventien, toegang- Ja...tot, uh, auto's waarbij ze toch nog vrijheid hebben, maar wel de creditcard van papa en mama.
Nou ja, interessante nieuwe vraagstukken. Ik zag, dat heeft niet zoveel met die leeftijd te maken, maar wel met Waymo.
Ik zag Malcolm Gladwell, de auteur, zag ik een filmpje, zeg maar, op, op, uh, op, uh, op, op internet waar hij zei: de reden waarom zelfrijdende auto's niet gaan werken, een beetje gerelateerd aan dit voorbeeld van deze vrouw die lastiggevallen werd door twee mannen die voor de auto gingen staan.
De reden waarom zelfrijdende auto's in steden niet gaan werken is: kijk, als straks alle auto's zelfrijdend zijn, dan heb je het probleem dat, uhm, uhm, weet je, nu, als jij een kind bent en je hebt een bal en je bent aan het spelen, dan zorg je ervoor dat je niet de straat op gaat, want dan ga je dood.
En dat weet je gewoon omdat menselijke bestuurders, ja, kunnen niet op tijd reageren.
Robot taxi's kunnen dat wel en robot taxi's gaan gewoon op het moment dat jij een kind bent met een bal en jij loopt op straat en jij gaat voetballen op de A2, dan stoppen die robot taxi's, uhm, waar je waarschijnlijk doodgereden zou worden als je, uh, een, uh, menselijke ta-, menselijke auto voorbij zou komen.
En Malcolm Gladwell zegt: de, dit m-maakt dat het niet gaat werken, want mensen gaan zich niet gedra-, mensen gaan gewoon voor die auto staan. Die gaan lekker zitten barbecueën op de straat. Bijvoorbeeld barbecueën.
Maar ze gaan ook gewoon de vrijheid nemen om gewoon over te steken als zij willen oversteken in plaats van bij een zebrapad of als het, als het stoplicht groen is of wat dan ook.
Zeggen gewoon, want ze weten: die auto stopt toch wel.
En, uh, dat maakt dus dat als er een situatie straks komt waar geen menselijke auto's meer bij zijn die, zeg maar, de wildcard zijn waardoor mensen zich gaan gedragen, uh, op straat, uh, gaat het nooit werken.
Ik moet zeggen, ik, deze, deze klikte in één keer in mijn hoofd wel. Ik dacht: dit kan helemaal niet. Zeg maar, technisch kan het misschien wel, maar dit ga-, dit kan helemaal niet.
Nee, dat zou je allemaal moeten gaan afdwingen met, uh, wetgeving dan. Dat als dus iemand voor een auto loopt, dat jij dus niet voor een auto mag blijven staan langer dan vijf seconden. En dan wat?
Een SWAT, SWAT-team sturen of wat? Nee, gewoon een, dan krijg je gewoon een, een hele dystopische- Die auto kan zelf weer rijden. [lacht] Nee, een dystopische video-opname van jou die daar staat en dan meteen, uh.
Ja, oké, uit de sensoren, dus Waymo. Kan je meteen betalen. Ja, precies.
Nee, maar ik bedoel, ik bedoel dan, er moet dan een nieuwe, uh, je, je hebt natuurlijk de normen [lacht] gewoon die we als mens hebben, die heel erg gaan veranderen. Volgens mij heeft hij een heel goed punt hier.
En daarna moet je de, de wetgeving, de, de verkeersregels gaan aanpassen en zeggen: ja, je kunt nou eenmaal niet langer dan vijf seconden voor een auto blijven staan, wat je vroeger nooit zou doen, want je was wel gek.
En nu kan je het doen omdat je gewoon naar bezig bent. Of lekker met je kopje koffie al bellend- Ja...gewoon midden over Times Square gaat lopen omdat jij denkt: ze stoppen toch wel. Ja.
Hè, dus ik, ik, uh, ergens zie ik hem, maar ik vind wel, ik vind het wel een leuke soort van, uh, uhm, uhm, nai-, dat wij een soort naïviteit hebben over: wat nou als er straks 100% zelfrijdende auto's zijn, hè?
Loopt dan niet die hele stad gewoon vast? Nou ja, alle voetgangers gaan prima, maar die auto's staan forever vast. Ja. Die komen geen drie meter verder. Nee.
Maar tegelijkertijd denk ik dat er weer andere gedragsverandering is die we ook— het is heel moeilijk te voorspellen wat hier allemaal gaat, wa-, gaat gebeuren aan, dit is nog maar een kleintje eigenlijk.
Dit is nog maar de top van de ijsberg denk ik van: hoe, ja, weet ik veel.
Ik bedoel, het hele idee dat, uh, uhm, waar je ritjes voor gaat nemen bijvoorbeeld omdat ze bijvoorbeeld heel goedkoop worden of, uh, dat, dat mensen af gaan spreken, ouders met tieners, van: jij moet altijd met die zelfrijdende terugkomen als je naar vrienden gaat of zo.
Er gaan allerlei nieuwe dynamieken zijn tussen mensen door zo'n rare: je kunt altijd in een auto stappen en die gaat, zolang er geen kinderen met een bal voor blijven staan, rijden. Ja. Ja.
Nou, ik dacht dus: je hebt dan één, je hebt altijd één mens nodig die gewoon onder dreiging van dat ie je doodrijdt, die moet je dan, uh, daartussen hebben laten rijden tussen alle robots.
Ja, het voelt voor mij alsof het weer van die oude verkeersmensen zijn die met een fluitje. En dat zijn dan waarschijnlijk de hu- O, ja...de humanoids. Dat zijn de nieuwe banen. Mensen hebben toch geen werk meer.
[Wytse lacht] O, dat zijn ook humanoids. Oké. Nou, oké.
Maar goed, ik, ik wil alleen maar zeggen, uhm, dit is, ik vind het een leuke dat hij dit, a-, inzicht aanhaalt en zegt: jullie moeten even twee stappen verder denken.
Maar ik denk als je daar weer twee stappen overheen denkt, dat we- Jij denkt: dit is te fixen met gezichtsherkenning en dan een bonnetje sturen. Er is een verschil tussen wat ik wil- Ja...en wat er kan. Ja.
Nee, dat moge duidelijk zijn. Oké, tenslotte: OpenAI, uh, gaat een gratis, uh, model, uh, lanceren, uh, v-, binnenkort. Ja, waarschijnlijk volgende week. En ik wilde deze toch even noemen omdat wij zijn er even niet.
Uh, dus dan ga ik toch even zeggen: let op, want ik kan me voorstellen, Sam Altman, uh, baas OpenAI, belooft nu al een maand of drie.
Wij gaan ook open weights doen, hè, dus al die DeepSeek, dat is b-, DeepSeek-R1 destijds, uh, was eigenlijk een soort wake-upcall. In ieder geval, dat zegt hij nu achteraf in interviews.
Wij hadden misschien als OpenAI meer open moeten zijn. Uh. Is open weights hetzelfde als open source?
Nee, bij open weights heb je eigenlijk dat het model gedownload kan worden, kan worden en dan moet je nog maar zien wat je met het model kan.
Maar de gewichten, dus eigenlijk alle, alle parameters in dat bestand wat je downloadt waardoor je die intelligentie eigenlijk op je laptop zet bijvoorbeeld, die zijn open, want die kan je nu downloaden, uh, in plaats van gesloten.
Open source zou inhouden dat ook hoe het model getraind is, waar het model mee getraind is, dat je het helemaal opnieuw zou kunnen bakken, het brood thuis.
Dat is dan, en dan heb je ook nog eens: oké, stel dat je het, je hebt het recept, je hebt de ingrediënten, je mag het zelf bakken, maar mag je het dan ook gebruiken commercieel?
Dus er zijn nog allerlei vraagtekens en daarom wordt nu de term open weights gebruikt, wat een soort van, dan kan je hem tenminste zelf ergens installeren.
De vraag wordt dus nu ook bij OpenAI, want het idee is dat er een soort o3-mini open uitkomt.
Open zoals, uhmBijvoorbeeld Gemma, de modellen van Google die je leuk mee mag spelen, maar commercieel moet je een beetje opletten wat je ermee doet. Net als de lama's.
Als je iets te veel geld gaat verdienen, moet er toch wat geld terug naar Meta. Deze komt in het rijtje Lama, Gemma en dan geen idee hoe deze gaat heten. Het zal vast een coole naam krijgen. Ik hoop iets met open.
Iets met open, waarschijnlijk Open drie mini. En uhm de grote vraag is hoe krachtig? Gaan ze een soort van net achter de andere ook modellen aan? Of is het gewoon diep ZQ R1 maar dan kleiner? Twee. Wat mogen we ermee?
Met we bedoel ik je hebt de individuen, de hobbyisten, maar ook commerciële partijen. Wordt het meteen, en dit is wel de verwachting, uitgerold bij Microsoft op Azure, bij Amazon.
Voor het eerst OpenAI modellen bij Amazon eigenlijk, want die gaan gewoon zeggen als iedereen het mag downloaden, gaan wij dit ook verkopen. Why not? En dat gebeurt ook met Lama. En wat hebben we daaraan?
Nou, de hoop is een beetje dat het open open is. Iets wat naïef, maar de meest, zeg maar 90% van wat we willen als community. En dan kan je er heel veel van leren en komen er allerlei uh forks, zeg maar.
Dus dan wordt dit een soort start van een nieuwe lama generatie. Dat is echt wel een beetje de hoop. Twee is dat het OpenAI. Omdat zij toch nog wel gezien worden, terecht als de nummer
twee, nummer één op de lijst in de top tien van Frontier Labs. Dat zij innovaties doen waardoor dit echt op een laptop draait en dat je echt lokaal wat tofs kan gaan doen. Dat ze dat ook trots gaan vertellen.
Ja, en dat als ze het niet zelf doen, dat dan wel anderen ermee aan de slag gaan, waardoor dat misschien mogelijk wordt. Ja, want je hebt best wel een gave community nu
om modellen heen waar altijd als er dan een model uitkomt en die komen dan wetenschappelijk heel puur naar buiten, maar zijn niet geoptimaliseerd voor specifieke chips of een Raspberry Pi. Noem maar wat, wat geks.
Dat dan heel snel binnen een paar dagen al mensen zeggen die een slot bijvoorbeeld. Er is zo'n user online als zijn een slots uitkomen, dan weet iedereen die zijn 10% kleiner en 10% sneller en 10% beter.
En ja goed, er zit gewoon een kracht en dat weten ze bij OpenAI dondersgoed. Er zit een kracht in die open source community. Open source bedoel ik dan mee dat we ermee mogen spelen, zeg maar.
En ik denk dat eigenlijk het grote vraagtekentje wat nu gaat komen als dit dan volgende week ergens waarschijnlijk op Hugging Face. Waarschijnlijk in samenwerking met Hugging Face zou mooi zijn.
Het open platform voor taalmodel enthusiasts. Dat ook Antropiq met iets komt. Want laten we duidelijk zijn, die heten geen OpenAI, dus die hebben in dat opzicht [lacht] minder aan ons te, te geven.
Maar ik zou het wel prettig vinden hoor, dat ze bijvoorbeeld zeggen joh Cloud drie en niet meer, niet vier en niet drie punt zeven, maar gewoon drie punt vijf bijvoorbeeld, daar een mini van.
Daar gaan jullie ook mee mogen spelen. Dus ik, ik hoop een beetje dat dit ook de rest van de community aanzet om meer te geven. Straks gaan we praten over het boek wat Wytse en ik aan het schrijven zijn over AI.
Maar eerst voor de laatste keer voor de vakantie onze vrienden van Dep, Marianne en Lucas, die vertellen over hoe een AI over de schouder van marketeers mee kan kijken om tijdwinst te boeken met compliance.
Hi hier, marketing en tech brood hebt. Elke week bespreken we hoe wij merken helpen in de wondere wereld van AI. En wist je dat je met AI je marketing uitingen direct kunt laten testen vanuit legal en compliance?
Hierdoor krijg je meteen de feedback waardoor je niet langs je legal department hoeft. Ja, en dat scheelt een hoop tijd, energie en emotie.
Voor een internationale klant waar wij voor werken, maken we jaarlijks echt duizenden en duizenden assets. En daar is deze oplossing nu een paar maanden live.
Hoe het eigenlijk werkt is dat de AI kijkt gewoon in een heel vroeg stadium al mee met wat marketeers, copyrights of creatieven aan het doen zijn en geeft actief feedback.
Of de boodschap of het woordgebruik wat ze gebruiken vanuit compliance en legal mag. Oké, en wat kunnen merken daar dan mee? Het levert vooral een enorme tijdwinst op.
Dus de AI fungeert eigenlijk als gatekeeper en de asset mag alleen doorgestuurd worden naar de compliance en legal afdeling op het moment dat AI heeft gezegd: het klopt.
Daardoor zien we dat de first time right, dus het moment dat je iets aanlevert aan een team en het in één keer wordt goedgekeurd, met 90% is gestegen. Dus dat is een enorme optimalisatie die we daar doen.
Het is natuurlijk niet zo dat de AI volle controle heeft. Op het moment dat jij als marketeer naar de asset kijkt en zegt: joh, volgens mij mag dit wel, kun je hem altijd nog handmatig doorzetten.
En naast dat het enorm veel tijd bespaart, doet het nog iets anders. Heel erg belangrijk denk ik. En dat zorgt dat de sfeer goed blijft.
Want we weten allemaal dat er wel eens wat wrijving is tussen het marketing en legal team. Yes! Dank Lucas. Niet afwachten maar doen dus, want wie vandaag begint loopt straks voorop. Wil je meer weten?
Ga dan naar Dept Agency dot com slash AI report. Tot volgende week. Wij zijn dus aan het werken aan een, aan een boek.
Dat is de eigenlijke reden waarom je de afgelopen maanden hebt geluisterd naar zulke tering lange afleveringen. Luisteraar, daar hebben wij veel opmerkingen over gehad dat deze podcast steeds langer ging duren.
En dat is niet alleen. Positief en negatief. Ja, precies. Voor sommige mensen is het ook leuk. Dat is misschien ook goed om erbij te zeggen.
Maar het is niet alleen maar omdat wij graag praten, het is ook omdat wij hiermee de basis leggen voor dat boek. Want wat wij bedachten was: kunnen wij een boek schrijven door ze niet, door hem niet zelf te typen?
Vooropgesteld we willen geen slechter boek uitbrengen dan dat we het zelf getypt zouden hebben. Sterker nog, het moet beter worden dan dat we het zelf getypt zouden hebben. Ja.
Maar we zitten natuurlijk in een tijd waarin we sowieso voor deze podcast al heel veel voorbereiding doen met AI, daar allerlei ideeën aan toevoegen.
En die ideeën zijn ook weer een synthese van wat wij gedurende de werkweek allemaal gelezen hebben. Dus wij voegen als mens iets toe. Maar je moet toch als.
Je moet toch ook af en toe denk ik een realitycheck doen en je realiseren dat een steeds groter deel van de content die wij maken en die je als luisteraar consumeert, ongezien,
steeds meer door AI bewerkt wordt of in eerste instantie gemaakt wordt, waar nog een mens overheen ging of waarbij een mens begon en juist door AI geredigeerd werd.
Dit is al aan de hand enWij denken aan de ene kant: we willen graag onze ideeën die we verzamelen over, over de afgelopen jaren in deze podcast willen we op papier zetten, want er is behoefte bij ons om het samen te vatten en een soort van, ja, het net op te halen en te kijken wat, wat denken wij nou dat de belangrijkste is als je dit allemaal bij elkaar optelt voor mensen die geen zin hebben om iedere week een podcast te luisteren van 2,5 uur.
Dat is één ding. En tweede ding is ook dat het bijna voelt alsof we het aan onze stand verplicht zijn om uit te zoeken wat nu de stand van techniek is om zo goed en snel mogelijk met AI een product te maken als een boek.
Dus dat zijn we gaan doen. Dat was althans een voornemen en kijken hoe ver we kwamen. En we weten ook nog steeds ja god, het moet nog steeds nog maar eventjes verschijnen en ook echt realiteit worden.
Maar het idee is er. Het zou natuurlijk heel mooi zijn als dit daadwerkelijk een soort van mens-machine samenwerking is. Dat was een idee.
We zijn gewoon begonnen met opnemen een paar maanden geleden en nu zijn we op het moment gekomen dat we daadwerkelijk er hoofdstukken uit gegenereerd hebben.
Wat was voor jou, Wytse, het moment dat je realiseerde: dit zou zomaar eens kunnen gaan werken? Nou, ik had, ik denk dat het ook te maken heeft met de kwaliteit van de modellen.
We hebben in dit geval Claude 4 Opus gebruikt en, uh, daar zit wel-- ik had zelf nog niet helemaal door dat die sprong tussen 3,5 of 3, 3.7 naar 4 op het gebied van, uh, schrijven. Ja.
Uh, zeker als je Opus hebt, het grootste model, want die hadden we eigenlijk niet, hè, hiervoor. We moesten het met Sonnet doen heel lang bij Anthropic, hebben we nu wel een groter model.
Uhm, even voor de, voor de luisteraar: wat we dus doen is de transcripten pakken van onze afleveringen. Daar komen we bij dadelijk. Ik wil eerst het moment weten waardoor jij je realiseerde: dit gaat werken.
Ik pakte het transcript van de AGI-aflevering. Uh, dat is best wel een grote aflevering met heel veel erin over Artificial General Intelligence.
Dat is een paar, paar, paar weken geleden hebben we dit opgenomen over hoe we er allemaal aangaan. Nou ja, dat is wel spannend wordt de komende jaren. Ja. En ik had, uh, nou, we, we hebben een prompt gegenereerd.
Die had ik, uh, gefinetuned, gefinetuned, gefinetuned, dus de prompt zelf is ook gegenereerd. Komen we zo op. En ik begon dat hoofdstuk te lezen en ik, ik bleef lezen en ik dacht: ha, dit is echt best wel.
Ja, wat grappig. De volgorde is dus ook anders, hè, want ik, ik merkte, uhm, wij, ik bedoel, we vragen niet aan het systeem om ook onze volgorde van ons narratief in de aflevering aan te houden.
Gelukkig maar, want we vliegen alle kanten op. Ja. Dus er wordt een nieuwe volgorde bepaald, maar wel met de bestaande metaforen en de bestaande voorbeelden.
Ja, dus jij realiseerde je dat je net een podcast had opgenomen. Dat is een beetje uit de losse pols. 2,5 uur ouwehoeren.
We volgen weliswaar een draaiboek, maar het is ook gewoon heel veel, nou ja, denken zo, zo, zo als jij dat doet.
En dan vervolgens komt daar een versie uit op papier en jij realiseerde je: dit is wel, ik heb dit allemaal gezegd, maar het staat in totaal andere volgorde. En toen?
Uh, nou, toen dacht ik, uhm, ik, voor mij is het sowieso altijd eerder al geweest dat ik dacht: uhm, ik kan niet schrijven, ik, Wytse, uh, want ik vind dat, dat is gewoon niet mijn medium.
Ik denk meer in een web dan in een stap, zeg maar, web thinking in plaats van step thinking. Maar nu ik dan mijn gedachten en onze gesprekken teruglees, stapsgewijs met het opbouwen van iets, hè, dat is heel verfrissend.
Ik denk dat er ook heel veel [lacht] luisteraars zijn die denken: joh, eindelijk, wat prettig. Nee, maar jij zegt, je zegt daar: ik schrok ervan toen ik op papier de logische, uh, volgorde zag.
Nou, ik dacht echt wel van... Dacht je: dit is eigenlijk wat ik bedoel. Ja, en dit staat er eigenlijk best wel heel goed.
[lacht] Ja, want ik weet nog dat wij een berichtje naar elkaar stuurden, voor mij een aantal weken geleden, bijna tegelijk, dat jij stuurde: dit is echt best wel goed, man.
En dat ik terugstuur: ik zit hier ook een beetje met een halfopen mond te kijken naar wat hier op, op het scherm verschijnt. Kan ik meteen bij zeggen: het is een duidelijke, hoe noem je dat, zo'n, uh, kartelrand, hè.
Dat gaat van paragrafen waar je van denkt: nou, dit is best wel prettig geschreven, naar paragrafen dat je denkt: ik weet niet wat je hier aan het proberen was, maar och, och, och. Ja.
Hè, dus het is heel disharmonisch wat je ziet.
Nee, we zijn er absoluut nog niet en het is ook niet, we zijn nog niet op het moment, daar zijn we ook wel achter, dat je tegen een, uh, taalmodel kan zeggen: maak hier een boek van. Nee. En dat daar een boek uitkomt.
Dat zeker niet. Maar wat is nu wel, wat zou je nu zeggen wat wel de, het, het ultiem haalbare is nu? Zeg maar, wat is, wat krijg je er nu uit?
We gaan dadelijk uitleggen hoe we dit allemaal gedaan hebben, maar wat krijg je er nu uit, uhm, en wat werkt nog niet? Nou, wat nog niet werkt is hoofdzaken van bijzaken onderscheiden.
Dat heeft misschien ook te maken dat wij dat niet zo goed doen. Uhm, maar het is heel moeilijk voor het systeem om keuzes te maken over, uh, hij stopt gewoon alles erin.
Terwijl wij echt in de prompt zeggen: wees kritisch en kies alleen het belangrijkste. Blijkbaar is alles belangrijk, want het is gewoon te veel. Ja.
En, uh, het wordt daardoor een soort salade met echt 28 verschillende ge-, ingrediënten. Het, dat, dat werkt gewoon niet in leesvorm, uh, merken, dus je moet veel meer kill your darlings doen.
Uh, dus dat gaat nog niet goed. Uhm, ik vind zelf dat er... Kijk, wij doen bewust vragen. Je mag niet nadenken.
Dat klinkt een beetje gek om te zeggen, maar daar mee bedoel ik te zeggen: wij hebben inhoud, uh, dat klinkt echt gewoon gek. Wij hebben inhoud aan je geleverd. Klinkt beter. Uhm, daar blijft het bij.
En je gaat niet zelf nog research doen daarna. Nee. Of. Hou je in. Hou je in. Gewoon doen wat wij hebben gezegd. Ja, want je, want je bent aan het redigeren van tekst en het structureren van tekst. Ja.
En voor de rest, wat jouw mening is over AGI mag je even achter je houden, zeg maar. Ja. Ook dat moet ik hem echt nog wel op bijsturen.
Dat ik toch denk: ja, ik weet namelijk best wel goed wat wij het over hebben gehad in die aflevering, dat ik denk: ja, grappig inzicht, maar die is niet van ons, dus die markeer ik dan ook als niet van ons.
Hè, hier voel je al een beetje aan, die rare nieuwe tijd van samenwerken met machines. Dus eigenlijk zeg je: er zijn allerlei, uhm, je zit het dan te lezen, de versie op papier.
Al, en als schrijver is dat natuurlijk iets bizars, want je bent gewend dat dat het noeste handwerk is, uhm, waar je heel lang aan werkt.
Maar dan is opeensIs er een hoofdstuk gegenereerd binnen, uhm, een paar seconden en dan zit je het lezen en dan constateer je: eigenlijk is het dus knap op volgorde gezet.
Het wordt een, een narratief hiervan, wat eigenlijk heel fijn is om te lezen. In tegenstelling tot de rommelige podcast.
Er zitten allerlei harde kartels in, noem je het dat er alinea's tussen zitten die gewoon opeens heel raar zijn? Of er uit de, uh, ja, eruit, uitspringen op een negatieve manier.
Wat je als je het leest direct doorhebt en tegelijkertijd aan de andere kant ook alinea's die juist heel mooi en heel goed zijn, waarbij je eigenlijk schrikt: was ik dit? Heb ik dit echt zo gezegd?
En dat dat dan half waar is, maar dat het positief opvalt. Uhm, ja, de, de, ju- Wat was, wat was bij jou de eerste reactie? Want op een gegeven moment ben ik gaan delen wat er uitkwam, zeg maar.
Versie twee was dat voor mij toen. Hoe, hoe las jij dat? Je hebt ze uitgeprint, toch? Ja, uhm, ja, ik, ik, uhm, ik, ik schrok er gewoon van dat, uhm, een, een warrige podcast zoals wij die maken,
dat dat echt, uhm, dat de, als, als dat opeens papier staat in de vorm, weet je, in het lettertype van een boek en, uhm, met de paragraaf lengte van een boek en met de opbouw zoals dat zou gaan in een boek.
Ik schrok er echt van omdat ik dacht: dit is mijn werk. Mijn werk is boeken uitgeven en, uhm, dit is,
zeg maar, ik realiseer me gewoon dat er nu heel snel stappen genomen worden die heel heftig zijn in mijn, dit is mijn branche en ik, ik gebruik mijn, mijn branche als een metafoor voor ieders werk.
Maar dit is, dit is wel, ja, een kern van wat wij doen, namelijk het vertalen van ideeën naar vorm. En, uh, ja, dat, dat, dat element, het vertalen naar vorm.
Ja, voor sommige mensen is dat, uhm, een heel belangrijk deel van hun werk. Maar ik denk voor heel veel non-fictieboeken is dat helemaal niet het belangrijkste.
Dat is een noodzakelijk kwaad, het omzetten naar tekst van ideeën. Dus we gaan helemaal los van het vormen van ideeën en gaan we het dadelijk allemaal over hebben.
Maar dit el-, dat dit gewoon in, dat jij gewoon in vijf minuten nog even een paar extra hoofdstukken eruit draait, vond ik bizar.
Maar laten we het hebben over hoe we dit gedaan hebben, want ik denk dat dat iets is wat we de luisteraar verschuldigd zijn.
Of ik voel het ook als een verantwoordelijkheid om dat uit te leggen hoe we deze dingen nu maken, hoe we dit boek gemaakt gaan hebben. Uhm, maar het is ook gewoon heel leuk om te horen. Zeker.
En het is echt een samenwerking tussen mens en machine die genuanceerder is dan: nou ja, laat AI het hele boek schrijven, dat werkt niet. Uh, het is, het is absoluut ook niet meer: dit is een puur menselijk product.
Het is een mix geworden. En, uh, laten we, laten we hem gewoon helemaal uitpakken, want dan heb je een idee van hoe we dit gedaan hebben. Het begint bij onze eigen ideeën.
We hebben eerst heel veel gepraat in deze podcast. Daar hebben we een soort synthese in ons hoofd van gemaakt van: wat zijn nou de grote thema's? Dus bijvoorbeeld zelfrijdende auto's is een thema.
Dat is voor ons een reden om over van die world models te praten. Uh, vriendschap en psychologie is een reden, is voor ons een reden om over filosofie en over ethiek te kunnen praten.
Zo hebben we een aantal hoofdonderwerpen en dan eigenlijk een soort van onderliggende, uhm, ja, ele-, een soort van maatschappelijke elementen die we dan aan de hand daarvan willen uitlichten.
Dat is eigenlijk het idee was, we kwamen dus bij elkaar eigenlijk met een hoofdstuk, hoofdstukstructuur, inhoud- Ja, want bepaalde afleveringen hadden we eigenlijk al gemaakt. Ja. Dat wilden we nog een keer maken. Ja.
En, maar dan gestructureerder maken. Ja, en met het idee we, we maken een podcast met het idee dat dat een boek kan worden. Dus je gaat ook heel uitgebreid praten.
We hopen die machine heel veel te leveren, waardoor die er- Nou, je bent eigenlijk aan het prompten door je microfoon. Ja.
En dat is, want wij wisten dus, uh, Alexander en ik, terwijl we die, want die hoofdstukstruct-, hoofdstukstructuur stond op een gegeven moment en toen hadden we ook de afleveringen ingepland in de agenda en zijn we jullie iedere week lastig gaan vallen of blij gaan maken met hele lange afleveringen.
Ja, en dat begint dus met onze eigen ideeën. Waar wij dus zeiden: we gaan een aflevering maken over zelfrijdende auto's. Uh, nou prima, dat is dan een idee. Of over AGI, om een ander voorbeeld te noemen.
Wat is dan de, zeg maar, wat was, wat was er nog meer aan menselijke input voordat het aan de machine werd overgelaten?
Nou, dan had je bijvoorbeeld, uh, Sam, uh, die ons helpt produceren en met nog veel meer zaken, zei dan van: joh, Wietse, wat moet er volgens jou in, hè? Dus dan krijg ik een mail.
Ik ga dan inspreken, want ik krijg gewoon heel moeilijk woorden uit mij, uh, op papier meteen. Dat moet eigenlijk via audio, dus ik ben echt bevrijd dankzij goede transcriptie.
Dus ik ga dan die mail vullen, nadenken over de eerste aflevering en dan had ik eigenlijk: het moet sowieso gaan in die aflevering over dit, dat, dit, dat, die en die en die bedrijven, dit en dat en dat is gebeurd.
En ik kan hem natuurlijk vrij grof geven, want ik weet dit gaat weer een AI-slag in, zeg maar. Het is een soort van pingpongspel tussen mens en machine daarin.
En als- Maar wij, jij, jij zegt dus eigenlijk: ik voer in een e-mail in wat de, wat sowieso de ingrediënten zijn die in het- Ja. In de aflevering en dus in het hoofdstuk moeten komen.
Op een gegeven moment hebben we zelfs een vorm gedaan waarin Sam gewoon zei: hier, ik leg mijn telefoon neer, loop maar leeg [lacht].
Toen heb ik op een gegeven moment volgens mij echt anderhalf uur daar in zijn kantoor staan praten over, wat was het onderwerp? Maakt even niet uit.
Ik denk, uh, uh, humanoids en dan maar praten over humanoids wat ik denk dat allemaal belangrijk is.
Ongestructureerd, off the cuff, pretty much een aflevering, uh, privéaflevering voor Sam gemaakt en hij gaat dan eigenlijk met die hele berg aan de gang om dat gestructureerd met AI tot een soort draaiboek te maken.
Ja, dus daar, daar kwam eigenlijk een soort van lijst van ingrediënten uit. En die werd eigenlijk dus kleiner gemaakt. Van anderhalf uur naar een kleiner lijstje.
Uh, en dan vervolgens werd dat gebruikt, die synthese werd gebruikt om dat weer uit te breiden tot een draaiboek.
Want wij gaan in zo'n aflevering niet zitten zonder, om maar gewoon een beetje in het wilde weg te ouwehoeren.
Er is een heel uitgebreid draaiboek metEen verhaallijn met alle, alle belangrijkste elementen erin, met vragen die ik aan jou kan stellen en grappig genoeg dus ook de antwoorden die jij zou gaan kunnen geven.
Die staan allemaal in ingeklapte, uh, bullets staan die allemaal erin.
Uhm, en wat dus, wat we dus krijgen is van een synthese van kleinere, uh, blokken die jij eigenlijk hebt voorgesteld, waar die AI dus de synthese heeft gemaakt.
Dus deep research eroverheen gegaan om daar veeeel research bij te gaan halen. Ja, want we willen ook factchecken. Dat. En je wil gewoon cijfers en je wil daar, uh. Hoeveel auto's in China. Bijvoorbeeld.
Uhm, en, en er zijn ook allerlei anekdotes die interessant zijn om erbij te vertellen die het verhaal levendiger maken. Redactiewerk. Eigenlijk gewoon redactiewerk. Nou, deep research komt dan met een enorm document.
Dan is er ook nog een menselijke researcher, die heet Monique en die, uh, leest in ongelooflijk veel bronnen die, uh, ja, grappige anekdotes hebben die wat minder, uh, mainstream zijn.
Van vage Substack blogs leest zij en, nou, allemaal, die stuurt altijd dingen door die ik niet eerder heb gelezen, uh, en dat wordt bijgevoegd bij die deep research.
Dus dan is er AI research en er is menselijke research.
En vervolgens heeft Sam een prompt waarbij die eigenlijk gewoon, uh, nadat hij de structuur van het hoofdstuk van, van de aflevering heeft vastgesteld, er vragen bij gaat bedenken. Wat is nou de kern van de zaak?
Uh, welke vragen kun je daar dan vervolgens als vervolgvraag op stellen? Dan ontstaan er dus eigenlijk blokken binnen blokken.
En die binnen die blokken, binnen blokken ontstaan dan weer kleinere blokken, namelijk de antwoorden op de vragen die hij dus ook suggereert.
Dus als jij een verhaal aan het houden bent op een antwoord op mijn vraag, Wytse, en jij mist een element wat die AI van tevoren bedacht heeft, dan kan ik me realiseren: dit element uit het antwoord heeft hij nog niet genoemd, dus dan is het voor mij een cue om daarop door te vragen.
Ja, dit is wel heel boeiend, want daardoor-- kijk, ik heb wel eens, uh, mensen die mij mailen of vrienden uit mijn omgeving die ook luisteren, die zeggen: eigenlijk zouden jullie een aflevering moeten maken, free form, hè, stream of consciousness, geen, geen draaiboek en die niet uit moeten zenden om vervolgens die te gebruiken om een aflevering mee te maken.
Want eigenlijk, uh, verlang je wel heel veel van ons om ons mee te nemen in jullie redactievergadering voor de aflevering die je nog moet gaan maken, maar nooit maakt, want jullie zenden gewoon de redactievergadering uit, hè.
En, en ik denk dat we dus hierbij dat midden al een beetje hebben proberen te vinden van: wat als we de hele rauwe input eerst nog even doorstructureren en daarop gaan rijden? Ja.
Moet ik wel bij zeggen dat het ons niet altijd gelukt is om aan dat draaiboek te blijven. Omdat jij ook vaak genoeg mij hebt losgelaten en gedacht: oké, we gaan hier nu. Ja, maar ik, maar ik ben geen robot.
Jij bent ook geen robot. We gaan niet precies doen wat dat ding zegt. Nee, het is allemaal, uh, ik gebruik het allemaal als suggestie, zoals een goed draaiboek werkt. Het is ook niet dat dat, uh, daarmee perfectie is.
Uhm, ik, ik denk ook gewoon op het moment dat jij heel leuk ergens op reageert, dan ontstaat dat in dat moment en dan kan dat veel waardevoller zijn dan feiten die die AI heeft zitten opratelen.
Dus het is, volgens mij zijn er ook goede redenen om dan als mens de teugels af en toe te laten vieren in dit, uh, in deze rare metafoor. Uh, en ja, daarvoor zit ik er dan ook bij.
Uh, en jij zit erbij omdat jij allerlei connecties maakt die de AI niet uit zichzelf bedenkt. Dus een draaiboek brengt structuur. Dat is een voordeel, want daardoor is het makkelijker om een tekst straks te lezen.
Maar ja, het is, het zijn juist jouw, jouw bijzondere inzichten die maken dat het überhaupt de moeite waard is om het te lezen.
Nou goed, dus daar, daar komt een draaiboek uit wat, uh, waar Sam allerlei dingen uitgehaald heeft, die deep research heeft gesuggereerd, uhm, heel veel dingen heeft weggehaald, uh, dus hij komt met allemaal meuk die, die Sam dan constateert: dit is niet interessant.
Dus dat is een soort van kill your darl-darlings binnen de research. Uh, er is, er zijn allerlei anekdotes die dat ding verzint, uh, die soms waar zijn en soms, soms niet waar zijn.
Dus daar is een soort van menselijk werk voor nodig. Maar uiteindelijk komt daar dan een draaiboek uit waarbij een aflevering bij maken, uhm, wat een transcript oplevert.
En als luisteraar heb je dan het halffabrikaat geluisterd. Uh, maar wij hebben het altijd gezien als een tus-, ja, dat is niet het eindproduct, het is een tussenstap.
Dus daar komt een transcript uit, uh, uit die aflevering. Nou, bijvoorbeeld de aflevering over AGI. Dat is een onwaarschijnlijk lang, uh, transcript met al die invalshoeken.
Je schrikt echt als je dat in woorden ziet, in tekst, schrik je hoeveel dat is. Dat is echt niet normaal. Nee, en dat is dus niet, dat kan je niet uitbrengen op papier, want dat is totaal, uh, dat gaat niemand lezen.
Dus daar moet een slag overheen. Wat heb jij gedaan om dat leesbaar te maken? Nou, ook weer: wat hebben wij gedaan eigenlijk? Want, en misschien merk je al even meta, uh, reactie op wat we nu aan het uitleggen zijn.
We hebben geprobeerd bewust om een hybride pipeline te maken, om het even engineering-wise te zeggen. Oftewel een lijn waarin inhoud constant getransformeerd wordt, hè, net als in een transformer model.
Iedere keer laagjes. En in die laagjes zitten steeds mensen. Daar zit Sam in, zit Monique in, zit Alexander in, zit Wytse in.
En in al die laagjes zijn we steeds aan het proberen om, niet geforceerd, want we willen gewoon iets goeds leveren en dat lukt niet als je het enkel met een machine doet.
Er zijn andere redenen om het niet enkel met een machine te doen, maar een van de dingen is gewoon kwaliteit, uhm, is dat wij een, een middenweg hebben gevonden van proberen te zoeken tussen een soort augmentation versus vervangen, hè.
Daar gaan we het later nog wel even wat meer over hebben.
Maar, uhm, wat ben ik op een gegeven moment gaan doen om, uh, van die transcripts, uh, daadwerkelijk, uh, hoofdstukken te maken, is ik had, ik had ook een prompt nodig.
En ik geloof heel erg in meta prompting, oftewel prompts die prompts genereren omdat je eigenlijk gelaagd moet werken, ook met die modellen. Je moet niet een te grote stap in één keer willen nemen.
Je had een prompt nodig om van dat transcript een hoofdstuk te maken. Ik had natuurlijk kunnen zeggen: joh, dit is een podcast transcript. Ja. Ik wil dit kunnen lezen. Ja. Succes. Ja. Hè, even heel naïef. Mhmm.
En soms zijn deze hele korte- Ik denk dat heel veel mensen zo prompten. Ja, dat mag, en soms zijn deze hele korte prompts, zijn prima. Ja. Want je moet juist helemaal niet allemaal dingen erbij.
Laat het nou maar, hè, laat het nou maar vrij. Nou, zo'n naïeve prompt, dat kan soms heel krachtig zijn, maar is niet perfect.
Dus je wilt uiteindelijk een intelligentere prompt maken.Om tot die prompt te komen hebben we eigenlijk een, uh, menselijke redactie een hoofdstuk laten schrijven van een transcript naar een tekst hoofdstuk zonder AI.
Gewoon mens. Ja. Zodat we een soort golden record hadden, hè, het, het gouden hoofdstuk,
uh, om te zeggen: is dit, dit is eigenlijk wat we zouden willen als we de tijd erin zouden steken met z'n allen om dit, en het kost heel veel tijd, want die podcasts zijn mega lang en die transcripts zijn mega lang om dat om te zetten.
Ja, dit is belangrijk om te zeggen. Dus de, d'r is een soort stijl die je in een boek wil leggen, uh, want je kan op allerlei manieren.
Je kan een soort van hero's journey ervan maken, of je kan er een soort van feitelijk Wikipedia, uh, verslag van maken of alles wat daartussen zit.
Dat, die stijl, die maakt veel uit en eigenlijk ben je die erop aan het plakken, want die zit niet in het, in de podcast. Dus er is iets wat je als basis moet nemen aan vorm.
En, uh, dit is dus waar menselijke redacteurs een echt hoofdstuk hebben geschreven. Eigenlijk als voorbeeld voor de AI met: dit is hoe we het willen.
Ja, en toen heb ik aan verschillende modellen gevraagd, alle grote, uh, noem ze allemaal maar op. Joh, hier heb je een transcript. Hier heb je een hoofdstuk wat aan de hand van het transcript gemaakt is.
Kan je voor mij een prompt schrijven die, die overgang sa-vat? Ja. Het was een heel kort promptje eigenlijk maar om tot die meta prompt te komen. Eigenlijk zeg je: beschrijf wat wij gedaan hebben.
Ja, ik, en ik wil dit namelijk nog een keer doen, maar dan met een taalmodel. Dus je gaat ook, weet dat je die prompt niet voor een mens, maar voor een taalmodel schrijft. Oh ja. Nou, dan, uh, Claude kon dat niet.
Was echt, echt mega slecht. Om een prompt te schrijven bedoel je? Nee, lukte gewoon niet. Ja, het was, ik, ik zag meteen: dit gaat hem niet worden.
Uh, o3 reasoning OpenAI redelijk, maar Gemini 2.5 Pro one shot in één keer. Mega goede prompt vond ik. Oké. Ik heb daar geen woord aan aangepast. Google heeft ons, heeft ons meta prompt geschreven.
Ja, dan weten jullie dat. [lacht] Nou, toen heb ik die, die meta prompt, uh, teruggeplakt, uh, naar Claude, uh, vier Opus of Opus vier. Maar niet zomaar geplakt in de interface van Anthropic.
Want dit voel je natuurlijk al aankomen. De, we hebben Aider gebruikt, namelijk een tool die eigenlijk bedoeld is om software mee te maken. Samen met taalmodellen, uh, heb ik ingezet om een boek te maken. Waarom?
Omdat je, sowieso is het heen en weer plakken tussen al die vensters een beetje lame. Dat is gewoon onprettig om te doen. Hè, dus dat jij vraagt aan Claude: hier is de prompt. Schrijf me wat tekst, dan krijg je wat.
Je krijgt nooit het hele hoofdstuk in één keer, want de, uh, context window naar buiten, de output window is te klein. Dus er komen- Ja, dit is een belangrijk ding.
Dus als jij een, een tekst, als jij lange teksten wil laten genereren door een taalmodel, dat, uh, niet veel mensen doen dat heel vaak, maar dat is, dat werkt niet, want om de zoveel tijd valt hij dan stil en dan zegt ie: wil je dat ik doorga?
Ja. Wil je dat ik doorga? Ja, graag, want je bent een heel hoofdstuk aan het maken. Ja, wat is dat? Hoe heet dat? De ou-output context window? Ja, je hebt, ja, exact gewoon.
Je hebt er eentje voor input en eentje voor output. En die output is veel kleiner. Acht k of zo. Precies. En dat is te klein voor een hoofdstuk. Dat is meer een, uh, ja, een sectie binnen een hoofdstuk eigenlijk.
Ja, en ik moet zeggen, ook al heeft hij 8k, want dat is best wel veel tokens, uh, stukjes woord zeg maar, daar gooit ie, hij gooit het nooit helemaal vol in ieder geval.
Ik heb dat, op een gegeven moment ben ik dat gaan proberen te forceren en toen dacht ik op een gegeven moment: ik kan veel beter iteratief gaan werken. En dan ga je dus toe naar scaffolding tools, oftewel wrappers.
Tools die om taalmodellen heen allerlei trucjes doen zoals bijvoorbeeld Cursor dat doet of, uh, Lovable online. Allerlei tools waar eigenlijk Claude of o3 onder zit. Ja.
Maar daaroverheen allerlei, uh, ja, wat ze dan scaffolding noemen, trucjes en- Het is eigenlijk een soort app. Een app gebouwd rondom een taalmodel. Met als kernel, met als, als brein zo'n sterk model. Ja. En
daar zitten bijvoorbeeld custom system prompts in, et cetera.
Om het allemaal makkelijker te maken om in het geval van software programmeren een bestand met misschien wel 30.000 regels aan programmeercode te kunnen beheren. En dan wil je dat hij bijvoorbeeld diffing kan doen.
Maar dit is de vergelijking tussen een software tool en een, maak, en het schrijven van een boek is dat je bij allebei te maken hebt met hele grote hoeveelheden tekst. Ja.
En dat is waarom jij dacht: ik kan niet standaard Claude of standaard ChatGPT hiervoor gebruiken, want de input, uh, de, de context window van de input mag dan wel groot genoeg zijn inmiddels om een, om een hoofdstuk in te laden, maar de output niet.
Dus ik moet een tool gebruiken en dat is met programmeren hetzelfde. Dan wil je ook niet dat ie, terwijl dat ding aan het programmeren is, na 30 regels geschreven te hebben zeggen: nou, ik, uh, meer heb ik niet.
Uh, je wil dat ie doorgaat en dat ie, uh, zelf kan nadenken. Oh, ik heb net iets geschreven. Dat is dit. Mijn, mijn geheugen zit nu vol. Ik ga dat even parkeren.
Ik ga nu door met schrijven, wat bij programmeren werkt bij dat soort tools. Dat, daar zijn die apps voor gemaakt onder andere.
Uh, en jij hebt geconstateerd: eigenlijk is diezelfde, nou ja, techniek, niemand doet dit, boeken schrijven met, uh, programmeertools. Maar, af, er zullen vast mensen zijn, het is ge-niet gebruikelijk [lacht].
Ik zit niet te schudden, nee. Nee, maar je zou eigenlijk, kan je zeggen: dit is dus een, diezelfde technologie die nodig is voor het programmeren kun je ook inzetten voor het schrijven van boeken.
Ja, en je wilt natuurlijk ook dat hij gewoon kan zeggen, hè.
Ik bedoel, uh, wat hij nu doet in dit soort tools is dat, uh, Claude zegt: uhm, oké, er staat al een hoofdstuk, zie ik, want ik ben blijkbaar aan iets aan het schrijven wat al eerder door mij geschreven is.
Wat hij dan al niet meer weet, want je bent een dag verder of een uur verder, of soms is hij gewoon ineens z'n hele context kwijt. Dat is wat taalmodellen soms hebben. Oh oeps, waar hadden we het ook alweer over?
Ik ben helemaal vergeten waar ik nu ben. Uh, dat hij zegt: hé, ik zie een bestaand hoofdstuk, die ga ik weer helemaal in mijn context window laden.
Dat doet dan dus een tool als Aider voor jou, hè, die haalt, die, noemt ie loading the file into the chat.
Oftewel jouw hele context wordt weer refreshed.En dan zegt ie: uh, joh, welke regel wil je dat ik aanpas of welk woord?
En dan k-komt Claude dus terug met: op die regel wil ik die aanpassing maken, op die regel wil ik die aanpassing maken.
Nou, dat ga je dus niet met de hand hoeven doen, want Aider zegt dan gewoon: jij zegt dit netjes in het formaat zoals we hebben afgesproken op de achtergrond wat de gebruiker niet ziet.
Ik ga gewoon al die regels langs en woordjes, stukje zin, paragrafen diffen. Dus dat houdt in dat je op detailniveau soms wel 30, 40 wijzigingen tegelijk kan laten doen door die tool op een groot stuk.
In Google Docs is dit track changes. Dan heb je in de zijbalk gewoon van die wijzigingen staan en dan, uh, wil je gewoon dat je op het vinkje kan klikken en dat hij hem accepteert, zeg maar.
Nu doet hij gewoon auto accept van de changes. Ja.
En, uh, ik doe dan eigenlijk, uh, we zijn er, ik zeg we, want we zijn al een tijdje bezig met elkaar achter gekomen dat je drie tot zeven iteraties nodig hebt op hetzelfde hoofdstuk met dezelfde prompt.
Nou, eigenlijk de hoofdprompt die gemaakt is door Gemini. Die bevat ook een regel, want daar had ik gevraagd dat, dat, dat hij dat moest kunnen. Niet gezegd hoe.
Van: joh, ik wil die prompt ook kunnen gebruiken voor, de prompt moet werken als er nog geen hoofdstuk is. Dus hij krijgt een transcript plus een leeg hoofdstuk in die code editor.
Dan plak ik die prompt en dan zegt hij: hé. Dat zegt hij dan ook echt, want je ziet die thinking tokens langskomen. Ik heb thinking mode aanstaan, dus in Claude. Misschien een belangrijk detail. Je ziet hem nadenken.
Ja, zegt ie. Hé, ik heb een transcript gekregen, een hele lange prompt met allemaal regels en een leeg hoofdstuk. Blijkbaar moet ik nog beginnen [lacht]. En dan gaat hij beginnen. Dan doet hij zijn eerste poging.
Net als een goudvis. Ja, en dan gooit hij ongeveer 1.800 tot 2.000 woorden in dat hoofdstuk. Dat probeert hij dan. Dat is de eerste poging. Eerste poging en dan zegt hij: klaar.
Dan denk ik: nee, helemaal niet, maar goed. En dan doe ik letterlijk dezelfde prompt weer t-terugplakken en dan druk ik weer op die knop. Ook in die prompt staat: ook als het geen leeg, leeg hoofdstuk is, dan...
Als je geen le-hoofdstuk, dat heet het, uh, kopje iteratief werken [lacht]. Heeft Gemini blijkbaar bedacht. Er staat van: mocht er al wel een hoofdstuk zijn, lees dan eerst het hele hoofdstuk.
Kijk wat de initiële inhoudsopgave was, want die zit ook in de prompt. Dat hebben wij later ontdekt, uh, dat we dat moesten doen. Kom ik zo op. En dan zegt hij: oh joh, ik zie inderdaad al een hoofdstuk staan.
Best een goed begin al. Complimentje voor zichzelf [beiden lachen]. En dan gaat ie, gaat ie, gooit ie er ongeveer weer duizend woorden bij. Ongeveer.
En ik ga dan door, want we willen ongeveer 5.000 woorden per hoofdstuk hebben staan, zeg maar. Voornamelijk, komen we zo op de volgende stap. Ja.
Uh, en dan d-, en om tot 5.000 woorden te komen moet ik tussen de drie of zeven keer, uh, diezelfde prompt terugplakken in Aider en hem gewoon aan het werk gaan.
En dan zit ik op dat moment te kijken hoe daar een heel bestand aan alle kanten verandert. Ik kijk wel eens mee live in de editor en dan zie je dus paragrafen, woorden, titels door het hele document heen.
En als een beeldhouwer die om het hele beeld heen loopt. Dus hij is niet alleen maar per sectie aan het werken. Dat doe-- dat is wel hoe hij ze toevoegt.
Dus hij voegt steeds per, per sectie voegt hij een nieuwe bouwsteen toe aan dat hoofdstuk.
Maar bij elke sectie die hij schrijft constateert hij weer dat de dingen die hij ervoor heeft gedaan eruit moet halen bijvoorbeeld.
Als het goed is, want dat heb jij natuurlijk al gemerkt in de printjes die jij hebt gemaakt van dit tussen, uh, fabrikaat, is dat je ziet dat hij toch ineens over eenzelfde metafoor begint, uh, op drie vierde van het hoofdstuk.
Ja. Dat heeft te maken met dat de attention, dus de aandacht die hij heeft voor de hele context, gewoon niet altijd 100% is. Ja.
Dus je ziet toch, en, uh, dat is dus allemaal nog één, want we willen hier niet een halleluja verhaal per se ophangen over Opus of welke van de taalmodellen dan ook.
Wij zien dus die kartelrand, die dalen, zeg maar, in die kartel, zijn dus de momenten dat je denkt: dit is letterlijk de tweede keer dat jij die metafoor gebruikt en je hebt het zelf geschreven.
Ja, maar dan is er dus een, dan heeft hij al die bouwstenen allemaal op el- op een rijtje gezet.
En jij zei: wij kwamen er op een gegeven moment achter dat er een soort inhoudsopgave a-van een hoofdstuk toegevoegd moet worden. Hoe, hoe— want eigenlijk, je bent gewoon begonnen met, uhm, dat meta prompt van Google.
Die, die genereerde dan in vijf minuten een, een hoofdstuk doordat dat ding, doordat je naar dat ding zat te kijken, die zichzelf de hele tijd laat realiseren: ik ben nog niet klaar met typen.
Nou, na vijf minuten was je koffie op en was hij wel klaar met typen.
Toen stond daar een hoofdstuk, daarvan zeg jij: hij heeft niet helemaal door wat hij aan het doen is, want hij herhaalt zichzelf een aantal keer, maar best een aardige weergave van het, het stuk.
Maar w-w-wat concludeerde je toen? Nou, dat je eigenlijk ziet dat hij, omdat in de prompt beschreven staat... Kijk, die prompt is ontstaan uit dat gouden hoofdstuk wat door mensen gemaakt is.
Daar is een prompt gemaakt door Gemini, waar hij probeert te vangen wat hij gezien heeft in die transformatie van transcript naar, uh, leesbaar hoofdstuk. Daar heeft hij bijvoorbeeld gezien: subkopjes. Ja.
Uh, het is namelijk prettig als er soms even, dat is gewoon prettig in de, de- Ja, daarom, je ziet dat gewoon in boeken, uh, dat daar even een subkopje is die even duidt van: we gaan een sprong maken van onderwerp X naar Y, of we gaan duiding doen.
Of: waarom is dit belangrijk, vraagteken. Je noemt het allemaal maar op. Dit is [lacht] een hele ouwe, oude, uh, oud vakmanschap op het gebied van: hoe schrijf je een goed stuk tekst?
Dat heeft hij gezien, maar hij doet een beetje, ja, laten we zeggen een soort cargocult.
Cargocult is dat jij, uh, d-d-denkt dat je met een houten koptelefoon op of een houten helm op met een houten, uh, walkie talkie een legerman, uh, leider nadoet.
Dan ben jij wel de buitenkant aan het doen van iets, maar niet de binnenkant aan het doen van iets. Want die helm moest ook veilig zijn, maar dat snap jij niet, want je hebt het op afstand bekeken.
Hier gaat hij dus subkopjes toevoegen omdat hij subkopjes heeft gezien. Ja. Maar heel geforceerd. Ja, hij cosplayed echt een [gelach] boekenschrijver. Absoluut.
Mooi gezegd, want, uh, je, je, je bent het aan het lezen dat je denkt: ja, je hebt je heel netjes gehouden aan het subkopje regeltje. Maar het zijn hele geforceerde— Ik vind ze irritant worden. Zeker.
Het werden ook heel veel. Ja. Echt t-t-24 of zo. Hoeft niet. Te veel subonderwerpen in ons verhaal ook. Ja, precies.
Dus je ziet hem eigenlijk niet in staat zijn om de grote hoeveelheid subonderwerpen die wij in de podcast aansnijden om te zetten tot grotere hoofdcategorieën.
Hij raakt echt de weg kwijt in de hoeveelheid richtingen die hij op kan. En dat maakt dus dat hij heel veel richtingen heel beperkt opgaat.
Want eigenlijk ziet hij de opdracht dus als: er zijn 24 dingen die besproken zijn.
Die moeten er allemaal in, maar ze moeten wel in die 5.000 woorden passen, want dat heeft de grandmaster, de puppet master tegen mij gezegd. Ja.
Dus ik ga alle subkopjes geven en ik ga alles binnen die woorden laten vallen.
Waardoor wij zitten te lezen en denken: ja, maar dit is niet abstract in ieder geval wat wij zoeken, want wij praten veel diepgaander dan dit. Schr-schrap gewoon.
Het was ook wel een confrontatie met wat wij blijkbaar doen. Maar goed. Maar schrap gewoon twee derde van de onderwerpen.
Laat de vij-, laat de belangrijkste staan.En doe die wat diepgaander en bedenk daar een narrative arc bij.
Ja, en dat uiteindelijk merkten we dus dat, uh, jij had voor mij een aantal hoofdstukken gelezen en toen zei je van: oké, ik vind eigenlijk dat dit erin zou moeten staan. En toen heb jij mij inhoudsopgaves gegeven.
Subsecties eigenlijk met titels. Ja.
En die ben ik toen, want ik had dan de, nou, droom is een groot woord, maar de voorkeur dat ik dezelfde prompt kon blijven gebruiken in iedere iteratie en in ieder boek, uh, hoofdstuk.
Ik kon gewoon met, nou, maar dat moet je gewoon lekker loslaten, want het wordt er gewoon niet beter van. Want als jij hem zegt: joh, hier heb je je hele bestaande prompt die door Gemini gegenereerd is.
Maar we vinden het wel belangrijk dat je je aan de volgende inhoudsopgave houdt die in dit geval door Alexander bedacht is. Toen merkten we: ja, nu begint het iets te worden. Nu.
Want, want opeens voelt hij de vrijheid om meer de diepte in te gaan met die beperkte hoeveelheid bullets.
En dan opeens wordt het een verhaal waar, die niet zo abstract is dat alle voorbeelden die het, die het juicy maken er uitgesamenvat zijn.
Want dan is het opeens supersaai om te lezen, maar dat het, dat de juiste balans heeft tussen, uh, het onderwerp neerzetten, duiding erbij, een voorbeeld erbij, analyse erbij. Dat opeens de mix weer goed voelde.
Ja, en dan zijn er natuurlijk nu een aantal slimme luisteraars die, die luisteren en zeggen: ja, maar dan kan je toch net zo goed die inhoudsopgaves van Alexander weer terugvoeren en daar een meta prompt van maken.
Dat heb ik ook gedaan, dus daar staat nu in: ik heb eerst een prompt, die heb ik even losgekoppeld van elkaar, want ik kan je aanraden: maak, zo, wil niet alles in één keer doen, is mijn grote advies aan iedereen die met taalmodellen werkt.
Ja, het is een keten aan opdrachten. En nu had ik dus gezegd: joh, hier zijn tien transcripts en tien inhoudsopgaves gemaakt door Alexander. Hoe doet hij dat? En toen heeft hij daar een prompt van gemaakt. Weer Gemini.
Hoe maak je die inhoudsopgave zoals Alexander dat heeft gedaan? En die heb ik gebruikt voor de laatste drie hoofdstukken. Dat was ook oké.
Niet- Maar het is grappig, want eigenlijk, wat we dus de hele tijd aan het doen zijn, is: jij begint met praten in een microfoon. Dat zijn heel veel woorden. Dat, uh, anderhalf uur aan gelul.
Dat is dan synthese naar tien bullets. Die tien bullets expanden we weer. Die wordt weer groter. Dan vervolgens heb je die grotere podcast. Die maken we weer kleiner om een hoofdstuk van te maken.
Dan maakt dat ding een kleiner ding ervan. Maar zeggen we eigenlijk: nee, dit is, dit is niet goed. Uh, we gaan, we gaan een kleiner lijstje voor jou maken en die ga je dan expanden.
Dus je bent de hele tijd aan het compr-, compressen, aan het, aan het kleiner maken en weer groter maken en de hele tijd richting geven over hoe je kleiner maakt en hoe je groter maakt.
Dat is eigenlijk onze menselijke ideeën input. Als je het heel erg technisch wil beschrijven.
En wat jij heel mooi ook op een gegeven moment zei, is van: oké, ik wil eigenlijk ook een, want we hebben dus de transcripts zijn, uh, stukken content per af-, per aflevering, twee tot drie uur aan, uh, aan tokens, aan woorden.
Dan heb je de prompt. Dat is een belangrijk element. Nou, die twee samen creëren een hoofdstuk en dat itereren je dan tot 5.000 woorden ongeveer en dan heb je op een gegeven moment, uh, tien hoofdstukken staan.
Maar we zijn ook gaan genereren vergelijkingsdocumenten, dus daar staat in beschreven wat er wel in het transcript staat, maar niet in het hoofdstuk.
Juist, want dat ding heeft allerlei keuzes gemaakt, stiekem, over wat hij eruit laat. En dat willen wij weten.
Wij willen weten wat dat ding heeft besloten en dat kun je dus terughalen zodat je nog, ja, dit is de human in the loop, uh, zo'n human in the loop moment, dat je kan terughalen wat dat ding eruit heeft gehaald en of je het daar wel mee eens bent, ja of nee.
En ik heb dus een paar van die vergelijkingsdocumenten doorgenomen. Eén ervan is trouwens: niks. Staat er gewoon. Ja. Alles zit erin. [lacht] Een beetje bijdehand wel, maar oké. Er zit, alles zit in.
Maar er is er ook één, die is anderhalve pagina met allemaal punten die er dus niet in het uiteindelijke hoofdstuk zitten.
Uiteindelijk als in: uiteindelijke halffabrikaat, want we zijn nog niet aan het einde van deze lijn, uhm, waar ik dus op een gegeven moment een metafoor in zag. Ja, goed, ik ben van de metafoor. Dat ik dacht: wat?
Ik dacht: nee, helemaal niet. Die moet erin. Ja, die moet terug. Dus, en, maar nu, dat is ook [lacht] weer een belangrijk punt om te maken. Ik kan dan niet,
het is dan onhandig om even te zeggen: ik ga die hoofdstukken weer aanpassen, zeg maar.
Ik heb het jullie, als in de omgeving, in ons redactieproces van mens en machine, niet aan willen doen dat het een soort bewegende hoofdstukken worden.
Ja, dat als jij zegt: deze metafoor moet terug, dan gaat hij dat ding helemaal opnieuw schrijven. Mogelijk zegt hij: ja, maar goed, dan kan ik net zo goed die er weer uithalen.
En waardoor- Wordt het weer het woord, een soort van heel nieuw hoofdstuk. Jouw printjes die op tafel liggen, zeg maar, van de versies, dat, dat, die staan, zeg maar, dat, die immutable, zoals ze dat noemen.
Ik blijf daar af, want anders gaat het gewoon niet. Want wij willen dus, en dat brengt ons misschien ook naar de volgende stap al van het proces.
Wij willen op een gegeven moment zeggen, uh, en nu is het qua, uh, AI samenvatten van transcripts noem ik het even, uh, is het klaar, want wij willen door en we moeten dit nu gaan bevriezen in tijd. Ja.
Want anders blijven we met nieuwe halffabricaten aankomen. Ja. Maar waarom moeten we dat doen? Mhmm.
Omdat Lena, een nieuwe naam in ons redactieteam, uh, schrijversteam, uh, het nog, nog een keer gaat bekijken, regel voor regel, om het te herschrijven. Ja.
Want wij vinden de gegenereerde teksten, de samenvatting, niet goed genoeg en daar is echt nog wel een mens nodig.
Ja, en het blijkt ook dat, uhm, als jij een podcast opneemt en je wil daar een boek van maken, dat, uh, er, dat je eigenlijk ook andere dingen nodig hebt.
Want, uh, als jij, uh, in een podcast allemaal vrij ideeën aan het delen bent en je maakt daar een abstractie van, dat is, dat is een prima basis.
Maar in een podcast of in een boek wil je ook het gevoel hebben dat je wordt meegenomen op een, uhm, zoektocht.
Je wil eigenlijk het idee hebben dat er, m-, de, de, je verwacht als lezer meer betekenis en diepgang, denk ik, dan dat je van een podcast verwacht.
Daar kwam ik ook echt achter toen ik de, toen ik de, de, de vertaling naar papier zag. Dat ik dacht: ik vind dit heel knap gedaan, maar dit is te oppervlakkig eigenlijk.
Eigenlijk is gewoon de content van een podcast te oppervlakkig. Misschien superlogisch, ver, ver, ik bedoel, ja, maar je- Ook wel iets, beetje confronterend.
Ja, maar je moet er maar even achter komen en dat betekent dus dat je, weet je. En dan is het, vind ik, dus heel leuk en creatief om dan te kunnen bedenken: oké, wat zijn die elementen dan?
Als we dat echt proberen op te hakken inIn een prompt. Wat, wat doen wij dan verkeerd eigenlijk in die podcast dat het niet zo sec tot een boek kan leiden?
En dat is dus weer waar een ervaren schrijver voor nodig is, zoals Lena, die kan constateren: ja, maar jullie zeggen dit nou allemaal wel allemaal, maar, uh, wat wil je nou echt zeggen? Wat is nou echt de kern?
Want je hebt heel veel woorden, maar wat is nou echt de kern van wat je, uh, wil zeggen? En ja, dat is, daar is toch een mens voor nodig om dat bij ons naar boven te, te brengen.
Ja, het is ook wel boeiend om het verschil te zien. Bijvoorbeeld, uh, Lena doet heel veel, uh, kantlijncommentaar nu. Dat is onderdeel van het proces. Uh, best wel streng, maar goed om te, terug te lezen.
Uhm, ik heb ook, uh, als experiment kantlijncommentaar laten maken door Claude, o3 en Gemini.
Ja, dus kantlijncommentaar bij de synthetisch gegenereerde hoofdstukken, waarbij de AI in de kantlijn commentaar geeft over zijn eigen werk.
Ja, en in het geval van de andere twee modellen s-, het werk van een ander model. Maar fine, hè, het is dus- Een ander foundation model. [lacht] Oké, prima.
En, uhm, het grappige is dus dat je daar al merkt van dat Claude exact hetzelfde model met hetzelfde modelversienummer superkritisch is op zichzelf, dat ik denk: dit heb je zelf geschreven.
[Sander lacht] Had je dat niet dan meteen kunnen denken? Maar wat is dan de prompt? Wat is dan de, de basis voor het commentaar? Wat vraag je dan aan Claude?
Ja, ik, ik, nou goed, daar heb ik een beetje mee z-zitten spelen. Dat zijn geen hele lange prompts. Ik heb, op een gegeven moment heb ik gezegd, uhm: wees radicaal kritisch.
Dat woord radicaal was niet goed, want het werd echt naar. Het werd gewoon een roast. O, ja. Hij werd echt, hij werd echt heel pittig. Te kritisch. Ja, dus toen heb ik weer gezegd- Dat was niet leuk meer. Beetje rust.
Mag ook wel een beetje stimulerend zijn, AI. Toen zei ik: opbouwende kritiek. Veels te lief. Werkt ook niet. O, wat een goeie, een beetje rapper. Ja, ja, ja, ibik.
Dus heb ik op een gegeven moment gezegd: opbouwende kritiek zonder complimenten. Die werkt, want dan is het ook wel niet zo. [Sander lacht] Dus opbouwende b-, kritiek zonder complimenten.
Dit wordt gebruikt straks in de kantlijn, dus wees een beetje, uh, kort af, want het past anders niet in die hokjes in de kantlijn, zeg maar.
En dat is echt, en zo, zo'n, zo'n regeltje, heel kort en dan, uh, uh, maximaal, uh, tien per iteratie, want ik doe natuurlijk iteraties en daar komen dan, uh, nou ja, bronbestanden uit die ik weer kan gebruiken in een pipeline om ze er in een pdf bij te zetten, visueel met underlining.
Dus je hebt geel gearceerde regels met zo'n kantlijn. Zoals dat gaat, zoals je als schrijver commentaar krijgt van je redacteur.
En ik moet zeggen, daar, uhm, dat is dus een hele, ik vond dat eigenlijk, uh, want ik heb daar ook wat andere, uh, teksten van mezelf doorheen gehaald.
Ik denk: ja, ik heb dat ding nu toch gevibe код, uh, die pipeline om kantlijncommentaar met AI te doen op, uh, tekst en dan pdf's eruit te krijgen.
Dat ik gewoon m'n, m'n, uh, afstudeer, uh, scriptie erin heb gegooid en zo. Toen dacht ik: wow, dit is wel echt heel nice. Want ook qua samenwerking met AI, namelijk: je mag in de kantlijn dingen doen. Ja.
En daar houden we het even bij. Ik bepaal wel wat ik met jouw kantlijncommentaar doe.
Ja, het is echt dat team human in de loop ding, uh, om het in de kantlijn te-- want dat is ook een manier waarop we heel erg gewend zijn om feedback te krijgen.
En ik verwacht ook echt dat dit in Google Docs en de Office 365's van de wereld met Gemini en zo ingebouwd gaat worden, want het is zo'n- Ja, want je hebt nu feedback gevraagd, maar je kan natuurlijk allerlei agents bedenken die je over de tekst heen wil kunnen laten gaan.
Ja, factcheckers. Factchecker. Heb ik ook nu gedaan, dus dan gaat hij best wel, en dat is best wel leuk.
Ik vond die, heb ik nog niet in pdf-vorm in onze gedeelde map gezet, maar, want het is nog best wel, want hij moet eigenlijk per, hij moet het eerst identificeren zonder research te doen.
Dus een beetje een kip en ei, zeg maar. Ik moet hem een soort van eerst vragen: waar denk jij dat factchecks nodig zijn op basis van je intuïtie?
Ja, dan maakt hij een lijstje met alle claims waarvan dat ding zelf denkt: die zou ik kunnen gaan verifiëren. Per claim gaan verifiëren. Die gaat hij dan, gaat hij dan googelen?
Nee, ik had dus eerst met websearch gedaan. Ja. Vond ik matig. Vond ik gewoon niet genoeg. Eigenlijk moet er een deep research gedaan worden per, en dat zijn best wel- Per claim. Yes.
Wat natuurlijk heel veel tijd gaat kosten. 20 à 30 minuten aan deep research, zeg maar. Ja. Maar ik denk wel dat het, uh, v-voor de uiteindelijke lezer alleen maar prettig is als onze,
wij roepen, ik zie bijvoorbeeld terug dat wij, dat is een beetje hoe wij allebei praten. Ja, uh, een derde van die of die of, uh, nou, het merendeel van die of die.
En dan doet hij dus heel de tijd zo heel streng [lacht]. Waar haal je dit vandaan, vraagteken. Onderzoek, vraagteken. Bron, bron, bron, bron, bron.
En daarin denk ik dat het, uh, voor de uiteindelijke lezer daar de rol van AI alleen maar positief kan zijn.
Ja, maar dit is ongelooflijk, want je hebt eigenlijk, als je, j-je leest gewoon een zin, maar het zou zomaar kunnen dat die AI, die heeft geëermarked als: die moet ik even extra bekijken, want ik twijfel hier een beetje over.
Dat heeft ie, dat gedachteproces is ergens geweest en dat is verschenen op een beeldscherm en er zit dus een ijsberg onder van informatie waardoor dat ding heeft geconstateerd of die zin kan blijven staan, ja of nee.
Dit is toch ongelooflijk? Ja, bizar. En ik denk ook dat, ik ben nog even teruggekomen op het vergelijken dat we dus doen, hè. Dus wat zit er in het transcript en niet in het hoofdstuk?
Ik heb ook met een ander model bewust gevraagd: wat zit er in het hoofdstuk maar niet in dit transcript? Mhm. Want ik wil heel graag weten, want het moet eruit. Ja, het moet eruit.
Wat ie n-, wat wij niet zelf geschreven hebben. En dit is dus even, zeg ik even zo heel streng, maar dat is niet het idee. Wa- ik zei het verkeerd.
Het is niet wat wij geschreven hebben, het is wat wij niet gezegd hebben. Je wil echt wel gewoon dat dat ding in z'n, in z'n, stay in your lane. Meer dan, wij, joh, we hebben zoveel gezegd.
Het is een, het is een, ga er nou niet ook nog- Ja, shit bij verzinnen.
Want ik hoef, ik, ik ben in dit geval in dit boekproces niet zo heel erg, uh, op zoek naar de creativiteit van het model en de mening, en zeker niet de mening van het model.
Stiekem heb ik dus ook voor die, uhm, ieder, iedere keer als wij een groot onderwerp gingen bespreken, had ik het gevoel dat ik, dat we het even moesten inleiden door een beetje een, een toon neer te zetten of het idee te hebben dat er iets op het spel staat.
Muziekje erachter. Muziek. Ja, ik dacht ik, ik, ik luister graag naar Search Engine. Dat is een podcast van, uh, van PJ Vogt. Is een van de gasten achter Reply All.
Dat is mijn favoriete podcast ooit en dat is een podcast die heel verhalend gemaakt, maar uiteindelijk heel journalistiek is. Dus het klinkt heel verhalend en theatraal, maar het is gewoon een journalistieke podcast.
Ik vind die combinatie heel erg leuk en toen dacht ik: eigenlijk zou ik wel iets van dat element in deze afleveringen willen verwerken aan het begin, want dan zet je een beetje neer waar het over gaat en heb je een beeld en dan staat er iets op het spel en dan voelt het niet totaal uit de lucht gegrepen dat je het opeens over humanoids gaat hebben.Dus toen dacht ik eigenlijk zou ik gewoon die P.J.
Vogt willen, willen channelen. Dus ik heb een, uh, een aflevering van hem getranscribeerd. Gewoon van Search Engine. Een aflevering die ik heel erg goed gewoon, goed vond. Over Berghain trouwens.
Aanrader voor mensen die dat nog niet geluisterd hebben. En die, uh, heb ik, toen heb ik gevraagd: geef me alle teksten die door P.J.
Vogt geschreven zijn in dit transcript, want dan gaat hij proberen te extraheren wat zijn voice-overteksten zijn. Dat is een, hij noemt dat writing, dus het is, soms heb je een, een gesprek tussen twee mensen.
Nou prima, dat is een bepaalde schrijfstijl of spreekstijl, maar je hebt ook writing en daar heeft hij gewoon meer zijn best op gedaan. Dat is voorgelezen en dat is quasi literair, zou ik bijna zeggen.
Dat heeft dat ding eruit geëxtraheerd.
Vervolgens heb ik aan die AI gevraagd, aan Claude: uhm, nou ja, beschrijf dit maar en eigenlijk maak hier een prompt van, want dit is in feite wat jij ook met die, uh, met dat gouden hoofdstuk hebt gedaan.
Identificeer maar wat hier nou stiekem gebeurt en dan gaat dat ding een hele lijst maken met wanneer je metaforen gebruikt, wat het type woorden is die, die moet gebruiken, hoe lang een zin moet zijn, wat het ritme moet zijn tussen zinnen.
Dus het, heel erg gericht op de vorm. Het is heel poëtisch eigenlijk. En mijn idee was: ik wil het hele draaiboek, wat een super uitgebreid ding is met zoals beschreven vragen en antwoorden.
Ik wil dat hij dat hele draaiboek pakt en dan die P.J. Vogt-stijl erop maakt en dan een intro verhaaltje schrijft van een seconde of 60 om voor te lezen. En de eerste keer dat ik dat deed en dat die P.J.
Vogt-stijl eruit kwam, toen stond, toen, ik sloeg echt steil achterover, want die tekst was zo fucking goed dat ik ook gewoon besloten heb: ik ga deze tekst integraal voorlezen. Ik ga hier niks aan veranderen.
Ik ga deze hele serie, ga ik gewoon integraal voorlezen waar die AI mee is gekomen en dat heb ik gedaan.
Het is gewoon, dit is waar dat ding mee kwam en het zijn verhalen over, weet je, het is af en toe dat je denkt: het gaat wel, het, het neemt wel erg veel poëtische vrijheid.
Ik herinner me in de aflevering over AGI, over ludieten die een fabriek binnenvielen om dan, uh, de machines kort en klein te slaan, uh, tijdens de industriële revolutie.
En dat, het was iets van: staal buigt en breekt, uh, vonken springen in het rond.
Het was af en toe en dan dacht ik: nou, even chill, maar ik heb het allemaal voorgelezen, uh, zoals dat ding, uh, zoals dat ding het heeft gedaan. En ik heb niemand gehoord hierover dat dit met AI geschreven is.
Geen mens. Uh, het is namelijk gewoon heel goed. En, uh, dat was ook alweer een moment dat ik me realiseerde: ja, dit is, wat zit ik hier nou eigenlijk te doen? Ik zit voor te lezen wat die computer heeft geschreven.
Daar ben je echt een soort real life text to speech engine aan het spelen. Ja, ik ben fucking robot. En zelfs dat had niet eens gehoeven.
Want als we dat hadden, als we dat hadden, dat ding hadden laten uitspreken met mijn stem was het ook waarschijnlijk oké geweest. Misschien nog net niet goed genoeg. Daarom doe ik het nog zelf.
Maar ja, wat doe ik nou zelf? Teksten voorlezen. En voor mij is het een, uh, weet je, dit zou ook wel weer op een bepaalde manier in het boek terechtkomen. Die, die verhaaltjes. Misschien aan het begin.
Hangt een beetje vanaf wat Lena uiteindelijk besluit. Dus dat is een mens die erover besluit. Maar ja, dit is wel input. En in de podcast zit het er gewoon in.
En, uhm, ja, het, het, het stelt ook vragen over wat, of het noopt tot vragen stellen over wat auteurschap nou eigenlijk nog inhoudt. Ook voor dit boek. Wat zitten we hier nou te doen, hè?
En waar willen we eigenlijk dat dit, waar willen we nou eigenlijk dat dit heen gaat?
Nou, ik denk dat, ik heb veel discussies al gevoerd in de laatste maanden, omdat ik dat dan in mijn omgeving een beetje gedeeld heb van: joh, ik vind het ook best wel spannend en weet je wel.
Ik krijg heel vaak terug: wees zo open mogelijk over dat hele proces, dat gaat al helpen, want wij als consumenten, lezers. Wat vind je spannend? Nou, dat,
er is best wel wat, uhm, uh, pushback op het gebruik van AI in welke creatieve uiting dan ook. Ja.
Hè, er zijn wat, uh, YouTubers geweest die geprobeerd hebben een soort van creatieve artistieke manier van AI in te zetten, dus een soort hybride-achtige filmpjes maakt.
Die gaan vaak weer offline omdat het gewoon niet prettig gaat in de, in de reacties eronder en, uh, de dm'etjes die ze krijgen, dus.
Ja, dus YouTubers maken dingen met AI en vervolgens wordt hun achterban, ja, wordt, achterban wordt boos. Ja, omdat die echt zeggen van: joh, jij zit juist in die visuele art, weet je wel.
Dit is CGI ver voorbij, et cetera. En dan is het zo van: ja, die heat hebben wij niet zo'n, hebben ze dan niet zo'n zin in die makers, hè.
Dat, ik zie dat wel eens in interviews terug of in podcasts waar ze dan zeggen: joh, ik raak het AI-onderwerp maar even niet aan, want, hè, ik heb gewoon. Het is zo besmet. Het is zo besmet.
En kijk, ik denk dat, uhm, er is natuurlijk ook een Amazon vol met AI-slopboeken. Ja. Die letterlijk op basis van een prompt geheel gegenereerd worden. Ja. En daarna verkocht worden.
En dat zijn gewoon, uh, ja, dat, daar zit, ik heb daar intuïtief ook iets op tegen omdat ik denk: wat, wat ben je hier nou eigenlijk aan het doen?
Nog los van het feit natuurlijk dat de modellen die wij inzetten getraind zijn op allemaal boeken, et cetera. Dus je zou kunnen zeggen: er zit een beetje zielselixer in van auteurs. Ja.
Die ook weer terechtkomt in- Zeker. Die boeken. Ja. Hè, daar zijn wij ook niet schoon van, hè. Ja. Het is echt niet 100% puur wat we doen. We doen ons best.
Ik denk dat in dit, uh, uhm, wat je nu begint te zien, of dat nou muziek is waar we het vorige week over hebben gehad, uh, of, uh, films, tv-series, et cetera, is dat al die halffabricaatjes, zolang het nog maar niet het eindfabrikaat is, zeg maar, daar kan natuurlijk heel veel met AI gebeuren, hè.
Dus je bent, je bent een muzikant en je gebruikt samples. En die samples zijn AI generated, maar jij herstructureert ze weer en cureert ze weer als een soort Gautier zeg maar.
Die doet ook veel met samples van originele lp's, uh, destijds. Uh, en dan is de herstructuratie en het cureren en het opzetten van zo'n heel, uh, ensemble van samples is jouw creativiteit. Ja.
En dat is tot nu toe redelijk geaccepteerd, hè, als er stukjesAI is natuurlijk hoe, hoe elektronische muziek dit bestaat bij de gratie van het gebruik van samples uit de jaren tachtig.
Ja, en daar, daar is ook een hele discussie geweest en nog steeds bij sommigen over samplen et cetera. Dat is niet. Het was niet makkelijk toen of zo. Er kwam remix culture, dus het idee dat dat juist.
Er waren juist heel veel mensen die dat bewierookte. En er waren allemaal mensen die die zeiden: dit is geen, dit is niet muziek maken, dit is gewoon bestaand gebruik her of bestaand werk hergebruiken.
Wat is hier nou de kunst? En ik kan je de film over Bob Dylan aanraden waar hij met elektrische gitaren gaat. Nou, dat er worden letterlijk tomaten naar zijn hoofd gegooid, zeg maar.
Dus dat was en er was alleen nog maar de stap van het ene naar het andere medium, zonder machines die iets genereerden. Ja, de reverb. Maar goed.
Oké, voor ons is het nu zo dat en als ik zeg ons, bedoel ik toch even iets breder dan jij en ik die hier zitten.
Kijk in het, uh, je hebt eigenlijk het, uhm, Sutzkever, Ilya Sutzkever noemt het volgens mij het, uh, autonomie, uh, spectrum.
Ik zou dan iets variatie op doen dat je het zou kunnen hebben over het synthetisch spectrum wat betreft synthetische content, uh, en het en dan het sp- en ook het spectrum. Wat gebruik je in welk deel van je proces?
Waar gebruik je assisted algorithms? Waar word jij geassisteerd door een machine?
Nou, je kunt aan de ene kant, uhm, ik zal het niet te filosofisch proberen te maken, maar met een veer en inkt op een stuk papyrus een, uh, brief schrijven naar, uh, je beste vriend.
Om welke reden ook dat je die brief, een boek, je bent een, je bent een artikel aan het schrijven met jouw veer bij kaarslicht 's avonds en dat doe jij uit jouw gedachten.
Uh, dan ontstaat er een moment dat je zegt: ik pak even wat boeken erbij, even checken of dat wel klopt wat ik doe. Dus dan ben je.
Je bent altijd al in een vorm van augmentation, maar dan begint het wel duidelijk te worden dat je naslagwerk erbij aan het halen bent. Dan komt er een punt dat je zegt: ik stuur dit alvast op.
Ik laat het dupliceren op welke manier dan ook en ik laat wat vrienden meekijken. Die geven kantlijncommentaar. Heel normaal voor een schrijfproces om te vragen om hulp in jouw omgeving aan mensen.
Dan zeg je: joh, ik wil, uh, ik ga wat herschrijven, nog een keer herschrijven op advies van, op advies van. Je gaat een redactie bijhalen, die gaan herschrijven.
En op een gegeven moment, ik heb het nog niet eens over machines, ga je zeggen: ik ben niet zo'n schrijver, ik vraag een ghostwriter. Dit kon allemaal al voordat die computers er waren, hè.
Mensen die zeiden: joh, ik heb het zo druk, ik ga terwijl ik in de koets zit tussen twee afspraken praten met iemand die heel de tijd snel meeschrijft. Zo zijn best wel wat boeken geschreven.
Of er zijn docenten geweest die bijvoorbeeld tijdens, uh, seminars, uh, studenten hebben meegeschreven die later gebundeld zijn als artikelen.
Dus het hele idee van, uh, verbaal, uh, naar tekst of, uh, mensen die meehielpen aan teksten, laten we daar niet te verrast over zijn.
Wat hier nu gebeurt, is dat er niet alleen maar humans in die loop zitten, maar machines in de loop. Uh, algorithms in de loop. Daar zit volgens mij de spanning bij velen.
Dan kan je zeggen: ik gebruik spel checking Word, rood lijntje of het blauw lijntje. Dat is een stapje met de eerste machine in de loep, hè, een spel checker, grammar checker. Dat doen we al een tijdje, toch? Ja.
Dan zeg je Grammarly. Grammarly kon al synoniemen herkennen. Zinsopbouw, uh, opnieuw, uh, laten schrijven.
Er waren al toen in het universitaire wereld partijen die zeiden: Grammarly vinden we eigenlijk al een beetje spannend, want die is eigenlijk best wel slim, hè.
Maar goed, uh, machine in the loop doet adviezen en nudgt jou richting een ander synoniem voor een bepaald woord. Ja. Redelijk oké, nog weinig discussie in de samenleving wat ik heb gemerkt.
Dan ga je op een gegeven moment zeggen: nou, ik laat mijn bronnenonderzoek doen door deep research. Oe, want wat wordt er wel gekozen? Wat wordt er niet gekozen? Kies jij dat? Ja.
Dan is het, ja, ik heb eigenlijk een stukje tekst. Als ik dat nou helemaal selecteer en dan zeg wat bijvoorbeeld mijn favoriete prompt is: trek hem even recht. [lacht] Ontzettend goed. Jij vraagt dit gewoon.
Ja, trek even recht. ChatGPT spreekt ook Rotterdam. Dat is fijn. Trek hem even recht en dan trekt hij hem even recht en dan mag hij er niks bij verzinnen. Doet hij eigenlijk is die zin gewoon genoeg. Ja.
En dan zie ik een stukje Wytse tekst. Moet je niet lezen, neem van mij aan, strak getrokken worden, maar er is niks bij verzonnen.
Er is strak getrokken, de vorm, inhoud wordt afgebleven en op een gegeven moment merk je nu zijn we aan het bewegen
helemaal aan de andere kant van het spectrum, want ik kan nog wel tien traptreden verzinnen en we worden een beetje moedeloos van zit. Schrijf een AI-boek. Het moet goed verkopen. Succes Glad, ik spreek je morgen.
Stuur de pdf maar naar Amazon. Ja, wat gaat gebeuren? Generals, dat zijn de slopboeken. Ja.
En ik denk dat wat jij en ik hier aan het proberen zijn is bewegen in die regionen van de synthe-het synthetisch spectrum machine in de loop spectrum waarin we een beetje op basis van ons onderbuik ook vaak zeggen: stop, terug.
Op basis van kwaliteit zeggen: stop, terug.
En, uh, dat wil ik er wel bij zeggen, ik het proces tot nu toe met al die mensen, want we zijn met best een leuk groepje inmiddels eigenlijk leuker vind dan de interacties die ik heb met Aider en Glad. Maar goed.
Dus dat even. Hoe zit jij daarin? Zeg maar, want het is een, het voelt als ook een soort gek nieuw, uh, ding wat we hier aan het doen zijn. Hoe heb jij tot nu toe dat proces ervaren? Ik vind het,
want je, je kan vragen: waarom doe je dit überhaupt? Moeten we echt naar een wereld toe waarin de boeken die je op vakantie in een strandstoel leest,
moeten mensen dat gaan ervaren met de sensatie in hun achterhoofd dat een machine een groot deel van dat boek heeft geschreven?
Is dat niet, staat dat niet heel ver af van wat het oorspronkelijke idee was van het hebben van een boek? Namelijk dat je deelgenoot kan zijn van iemands geest en iemands talent om woorden mooi,
mooi te maken en, en jou daar emotie bij te brengen of wat dan ook. Het, het, het komt zo dicht bij de menselijke, uhm, ja, wat ons mens maakt, wat de menselijke ervaring is.
Dit, i-, i-, ja, t-, uh, ik vind, ik vind het moeilijk om dat onder woorden te brengen, maar dat voelt als iets heiligs. En, uh, wat dat betreft voelt dit hele ding ook een beetje als heiligschennis.
Maar ik vindDus en ik weet ook dat we heel veel kritiek hierop gaan krijgen.
Je weet van tevoren dat er heel veel mensen zijn die eigenlijk bij voorbaat al zeggen: het is AI stop en daarmee de luiken dichtgooien en eigenlijk niet meer geïnteresseerd zijn in, in, in verdere nuance.
En ik denk dat het belangrijk is om te doen, om dat, om dat toch te doen, dit project. Omdat één. Ik gewoon denk dat het uhm uh ik, ik.
Ik denk dat mensen behoefte hebben aan grip in deze tijd en dat het uh fijn is dat er mensen tijd steken om het in steken om het net op te halen om een onderwerp waar mensen over in verwarring zijn.
En ik denk dat dat met AI aan de hand is, want iedereen heeft het idee wat moet ik hier nou mee? Nou, dat kunnen wij.
Wij zijn hier nou eenmaal heel veel mee bezig, dus daar kunnen we mensen bij helpen om dat te synthetiseren. Maar ik denk ook dit gebeurt stiekem al, zeg maar deze golf is niet iets wat gaat komen.
Dit is al aan de hand en het zit in heel veel elementen van ons informatiegebruik of ons, ons entertainment gebruik. Is het in kleine stapjes allang begonnen sinds een jaar of twee.
En heel veel van wat jij leest in de krant, of heel veel wat je ziet op tv of wat je ziet in een reclame of wat je hoort in muziek, bestaat al uit kleine deeltjes ChatGPT.
Om het even heel, heel simpel te zeggen dit is aan de hand en dit gaat meer en meer gebeuren. En nu zijn mensen daar nog geheimzinnig over.
Want het is voor een journalist niet heel gaaf om toe te geven dat je je research met ChatGPT hebt gedaan. Het is voor een muzikant niet gaaf om toe te geven dat je muziek met AI hebt gemaakt. Nog niet.
Ik denk ook dat dat gaat veranderen, maar dat is een. Er is een soort taboesfeer hier omheen, terwijl iedereen het doet. Iedereen gebruikt het op zijn werk. Laten we wel wezen. En uhm,
ik denk dat het belangrijk is dat, dat, dat, dat dat taboe eraf gaat en dat we de, dat we dus er open over worden en dat het
uhm, dat je ook op waarde kan schatten als je een tekst uh, uh leest wat er allemaal mee gebeurd is omdat iedereen daar gewoon open over is. Ik denk dat dat nodig is.
Uhm en dat betekent dus dat je moet weten wat er allemaal kan. Dus er is, zeg maar uh, het taboe zorgt ervoor dat je ook niet meer zo goed als consument eigenlijk weet wat er, wat nu de stand van de techniek is.
Dus wat, wat je moet interpreteren als AI en wat je moet interpreteren als menselijke gedachten.
En om uh je het heel om, om, om een, om een wezenlijk gevoel te krijgen bij hoe betrouwbaar is informatie die ik krijg of hoe relevant is informatie die ik krijg?
Heb je in je hoofd allerlei dingen die afgesteld staan om informatie te filteren en om te bedenken welke krant je wel gelooft en welke krant je niet gelooft.
Dat is een, een, een waardesysteem wat je moet opbouwen in je hoofd. En dat moeten we onszelf ook uh leren. Uhm met betrekking tot, tot AI-gegenereerde uh tekst die we krijgen.
En der uh om dat ja, om dat waardesysteem op te bouwen in je hoofd moet je er dus ervaring mee hebben en er en lezen over mensen die er open over zijn. Dus daarom vind ik dit onze verantwoordelijkheid.
Naast dat het gewoon heel leuk is om technisch te kijken hoe ver kun je dit systeem nu duwen? En ik denk ook dat uhm ik had uhm.
Ik was op een middelbare school laatst en ik had een uh scholier die naar me toe kwam en die zei: ik doe uh AI laten genereren en dan laat ik het voorlezen en dan schrijf ik het op.
En toen zei ik: oh, je bent aan het AI washen, hè, wat is AI washen? Nou, greenwashing eerst even uitgelegd. Dus dat je een soort witwassen eigenlijk AI wassen.
En uh nou toen, uh toen moest hij ook lachen en zei ze: nee, maar ik, ik luister het dan en ik kan, ik kan het helemaal niet snel genoeg meeschrijven.
En soms luister ik het ook en dan schrijf ik daarna de samenvatting ervan op. Dus dan. En dan kan je zeggen de manier om niet gedetecteerd te worden. Ik vond het wel een, eigenlijk wel slim. Want als jij dan natuurlijk.
Tuurlijk. Toen zei ik van: maar waar luister je dan naar? Want daar zit volgens mij. Je hebt het van vorm naar vorm naar vorm transformeren waardoor je een soort wasachtig effect voelt.
Cynisch zou je kunnen zeggen, maar je kunt ook zeggen: nee, op het moment dat ik luister moet ik nadenken en dan ben ik weer aan het nadenken. Want volgens mij ligt er een heel belangrijk deel hieronder.
Dat is ook in de onderwijsdiscussie als er wordt gezegd AI en onderwijs.
De naïeve discussie, want er worden echt wel inhoudelijkere discussies gevoerd dan dat gelukkig maar in de naïeve discussie geen AI in het onderwijs, want dan denken de kinderen niet meer na als het even over het basisonderwijs hebben.
Terwijl je die AI ook zo kan configureren dat die minder mag nadenken. Wat wij bijvoorbeeld ook hebben gedaan van joh, we zijn niet zo geïnteresseerd in jouw mening, Claude.
We zijn geïnteresseerd in jouw transformatie die jij kan brengen van een transcript naar schrijf. En daar help je Lena heel erg mee, want anders moet die al die uren gaan luisteren en die transcripten gaan doorspitten.
Ja, precies, dat was ons idee daar. En uh, ik denk dat uh letterlijk dit is wel grappig.
Op het moment dat je Claude aanroept, en dat kan inmiddels bij alle grotere Frontier foundational models kan je het aantal thinking tokens meegeven. Expliciet dus. Dan zeg ik: hoeveel mag ik nadenken?
Als in hoeveel kracht krijg ik om na te denken?
Dus je hebt de prompt waarin je kan iemand uh dat systeem kan inkaderen om zo min mogelijk toe te voegen aan tekst, maar alleen te transformeren zeg maar, want de curatie en de nadenken.
Je kan kiezen of die 5 seconden of 25 minuten nadenkt. Ja, en dat duurt dan natuurlijk langer.
Maar, en het wordt ook duurder, want je, je zou kunnen zeggen: geef hem alle kracht en neem van mij aan, dan wordt het hele dure hoofdstukken, want je geeft hem heel veel uh nadenkkracht.
Dus ik ben in de prompt aan het draaien aan knoppen om de creativiteit van Claude te temperen en al het zelfinitiatief op onderzoek uit te zetten.
Want Alexander en ik hebben dat in de, de andere deel van de pipeline samen met AI al deels gedaan. En ik wil ook dat die uh beperkt wordt in hoeveel die erin stopt qua thinking tijd. Want dat hebben wij al gedaan.
Het klinkt echt absurd wat ik nu zeg, maar het is gewoon waar. Ja, maar je bent onze waarden eigenlijk aan het vertalen in ja, een technische, ja, instelling, namelijk de hoeveelheid tijd die je hem gunt om na te denken.
Dat is een uiting van ons waardesysteem. Ja, zeker weten. En ik denk dus dat uh, terugkomend op die onderwijs uh metafoor en uh dat meisje dat aan mij vertelde over dat soort AI washen zoals heb ik het genoemd cynisch.
Uhm is oké.Als jij daar iets hebt wat met jou meepraat, met, met jou meeleest en niet schrijft, want dan kan je het niet in één keer copy pasten en eigenlijk niet eens met on- antwoorden komt, met alleen maar met vragen komt, heb je volgens mij een enorme goede educatieve coach ontwikkeld op basis van dezelfde fundamentele techniek als waarop je een cheating engine kan bouwen.
En ik denk dat deze hele AI-discussie, ik heb dit al vaker gezegd, maar ik ga het toch nog een keer zeggen:
standaard staan deze machines, deze modellen zo breed en zo vrij ingesteld dat als wij nu zeggen: we schrijven een boek met Claude, dat mensen zeggen: dat boek is door Claude geschreven.
Terwijl ik zeg: nou, dat ligt er maar net aan hoe je Claude hebt ingeperkt en wat, welke rol je dat, die soort multi stabiele technologie hebt gegeven.
Onze rol was hier: vertaal een transcript naar iets wat leesbaar is en maak er ook wat keuzes in. Is niet zo goed gelukt, maar maak er ook wat keuzes in wat wel of niet belangrijk is.
Maar ik vind het zelf, ja, wel fascinerend om te merken hoe dat dan intuïtief, hè, als ik nou zeg Gotye maakt muziek, die samples zijn niet meer van platen, maar gegenereerd via Suno, maar de rest doet Gotye nog.
Heb ik daar minder moeite mee dan luisteren naar een Suno mirror music van Gotye? Snap je? Dus ergens gebeuren daar allemaal tussenstappen.
Alleen namen voor die tussenstappen en knopjes op dat spectrum hebben we eigenlijk nog niet. Ik niet in ieder geval. We gaan zien hoe dit allemaal tot een hoofdstuk vertaald gaat worden.
Ja, want ook dit is een hoofdstuk. Ook dit is een hoofdstuk. Ja, ja. Ja, bizar, hè?
[lacht] En ik zit dus ook de hele tijd in mijn hoofd te denken: hebben we het hoofdstuk en hebben we de podcast en heeft die LLM genoeg om hier structuur in aan te brengen nu? Bizar.
Wij danken Sam Hengeveld voor de edit, Pankra voor de vormgeving. Als je nou straks denkt: uh, dat boek wil ik hebben. We gaan ons best doen om hem uit te geven. Uh, wie weet komt hij nog dit jaar.
Uh, we zullen je daar, uh, over op de hoogte houden, uh, via, uh, deze podcast en natuurlijk via onze nieuwsbrief. Als je, uh, een lezing wil over AI van Wytse of van mij, dan kan dat. Mail ons op lezing@aireport.email.
Uh, tijdens de vakantie gaan we gewoon door met de nieuwsbrief.
Uh, als je op de hoogte wil, wil blijven van het laatste AI-nieuws, uh, twee keer per week met tools en tips, uh, dan kun je je abonneren op de nieuwsbrief via aireport.email.
Ook deze zomer zul je vast doorgaan met het implementeren van AI binnen jouw bedrijf. Uh, de mensen van Dept kun je daar bij helpen. Ga daarvoor naar deptagency.com/aireport en wij zijn er weer na deze zomervakantie.
28 augustus zijn we weer terug. Ik wens je een fijne vakantie, Wytse. Jij ook. Jullie ook. En de luisteraar ook. Uh, en, uh, ja, wij werken ondertussen hard door aan het boek, hè. Dat gaat gewoon door.
Er zitten onder heel veel mensen werk in. Helaas, nog wel. Dag. Dag.
[outro jingle]