Welkom bij AI-Report, waar we uitzoeken welke invloed kunstmatige intelligentie heeft op ons werk, ons leven en de samenleving. Tegenover mij zit Wietse Hagen. Wietse, goedemiddag. Hallo.
En deze week gaan we het hebben over Anthropic. Die bracht een nieuwe versie van Cloud Opus uit, 4.8, dat, heel belangrijk, minder vaak met grote stelligheid onzin verkondigt.
Ondertussen stevent het bedrijf af op een beursgang en streeft het in een aantal opzichten OpenAI zelfs voorbij op dit moment. Microsoft kondigt een AI-collega aan die meedraait in Teams en Outlook en zelf taken oppakt.
Met Scout, zoals de tool heet, kan jouw bedrijf een assistent voor je aanstellen, die doorwerkt als jij stopt.
En de Amerikaanse president Trump tekent een besluit dat techbedrijven vraagt hun krachtigste AI eerst aan de Amerikaanse overheid te laten zien, voordat ze die verder openbaar uitbrengen. Dat kan alleen maar goed gaan.
Dat en meer in AI-Report. Veel plezier! [muziek] Ik zag één ding op Twitter deze week, Wietse, waarvan ik dacht: dit is echt een sign of the times.
Dat was iemand die kondigde in een tweetje aan: ik ga dit ding reverse engineeren en over 24 uur heb ik een open source draaiende app waardoor ik geen abonnement meer nodig heb. En dit ging over de Whoop.
Dat is een armbandje, uh, met een, ja, tracker erin. Je, je kijkt, kijkt naar je hartslag en je, en allerlei andere bio-, uh, health dingen. En daar heb je een app bij en die app kost € 30 per maand.
Dus dat bandje, dat kost geld. Maar dan moet je ook nog betalen voor die app. Dat hartstikke dure ding.
En, uh, wat handige Harry's op, uh, Twitter nu denken is: zou ik gewoon met Codex of wat dan ook, dit ding kunnen reverse engineeren om dan die app na te bouwen waardoor die app voortaan gratis is.
En ik vond het formatje van: binnen 24 uur ga ik dit maken en ik ga jullie per tweet op de hoogte houden van waar ik ben. Vrij briljant bedacht mini formatje.
Lang verhaal kort: 22 uur later lag [lacht] daar een kloon van de Whoop app zonder abonnement. En toen dacht ik: dit is grappig, want dit gaan we natuurlijk veel meer krijgen.
Want ik, ik merk nu, zeg maar, ik wil dit ook voor mijn Plaud, mijn AI-microfoon, zodat niet al mijn transcripten via China gaan.
Ik wil dit ook voor, nou, ik heb allerlei apparaten waar ik stiekem een abonnement voor nodig heb om het goed te laten werken. Er zijn dus nu mensen die zijn die dingen aan het reverse engineeren.
Ja, wat je eigenlijk sowieso aanraakt is een spanning in de hele open source community.
Mensen die eigenlijk, ge-, open software en open hardware een warm hart toedragen, is een beetje een, een splitsing aan het ontstaan. Zo zie ik dat.
Dat, dat er een grote groep is die met prima argumenten zegt: luister, je moet die taalmodellen niet gebruiken. Die zetten ook, uh, voorwaarden op hun open source project. Hier mag geen AI gebruikt worden.
Die nemen echt een, een, een, een, een positie in daar. Voor open source software projecten bedoel je? Ja, van, hier moet AI zo ver mogelijk vanuit de buurt blijven. Waarom dan?
Uh, omdat, uh, de modellen getraind zijn op allerlei data. Oh, dus je vindt het gewoon onethisch? Ja. Ja. En- Ja, ja. Maar, en dat is ook, dat is best een, uh, ruime groep.
En er zijn dus heel veel open source projecten die dus nu ook- Dit komt, dit, dit komt niet tot mij. Oh, ja. Dus er zijn allerlei softwareprogrammers- Ja.
die zeggen: dat zijn puristen of die, die kijken op een bepaalde manier negatief naar die, naar die- Ja, dat heeft- AI-bedrijven en dat betekent dat we dit ding niet moeten gebruiken. Het is slop.
Het is, het is ook slecht. Je kunt allerlei argumenten maken. Je kunt zeggen: de modellen zijn ge-getraind op allerlei data waar niet voor betaald is.
Uh, de code die het maakt is slecht, waardoor ons project een soort van corrupt raakt. Mhmm. Uh, we zijn overweldigd door alle vragen die we krijgen, die allemaal door AI gevraagd worden, dus dat mag niet.
Dus een mix van principes en praktijk. Ja, precies. Soort program-programmatisch en principes zou je kunnen zeggen.
Maar er is ook een groep en dat is eigenlijk, uh, wat jij nu, uh, beschrijft van: hè, maar open gaat ook om dat ik mijn hardware, mijn oude Sonos het nog blijft doen- Ja, ja.
en dat ik een, de oude, dat ik een nieuwe Sonos app kan maken. En is dit niet een vorm van openen en hacken, zeg maar, op de- Ja. oude manier van het openbreken van dingen?
Dan kun je juist het kapitalisme breken met hun eigen tools. Ja. Ja. En ik denk dat, ik bedoel voor, voor de, er zijn meerdere groepen, maar, d-er is voor allemaal wat te zeggen.
Ik vind het persoonlijk wel een interessante om te kijken: oké, nu is die technologie er in deze vorm.
Kan je dan, als jij bijvoorbeeld de idealen hebt van: ik wil mijn Whoop armband kunnen gebruiken met mijn eigen app, ook als Whoop op een gegeven moment niet meer bestaat of whatever.
Kun je dan niet zeggen: hé, wat we hebben gekregen is, misschien komt die misschien niet uit een bron die ons helemaal, uh, uh, blij maakt, maar als we nou eens een ander model pakken, dus een open source AI-model, getraind op de juiste data, draaiende op de juiste hardware, kunnen we dan niet proprietary en, en moeilijk te openen dingen weer openen?
En ik denk dat langzaam nu er, ja, een beetje een debat is van: hoe, uhm, voeg je eigenlijk die idealen van een open software en open hardware en open wereld samen met die, met die ingewikkelde nieuwe uitvinding- Ja.
van taalmodellen? Ja. Hé, je hebt bijvoorbeeld, uhm, een van de oprichters van 37 Signals, die, uh, is een nieuw, uh, besturingssysteem aan het maken.
Omachi, is gebaseerd op, uh, Linux, allemaal open source en die is volop AI erin aan het stoppen ook.
Dus hij zegt: open code moet erin, maar ook open source AI, hè, dus laten zien hoe je met open modellen kan programmeren en zo.
En je ziet dus ook dat hij echt aangevallen wordt door de community waar hij dus ook zelf onderdeel van is. Van: ja, waarom breng jij die slop naar binnen bij ons?
Waarom kom jij met die, ja, minder mooie, uh, dingen- Ja. onze kant? Waarop hij reageert met: dit is de kans. Ja. Nu, ik, ik ben, ik ben een hele eigen Mac OS aan het bouwen met z'n drieën, weet je wel.
Ja, precies, wat wil je nou? Ja, dus het is hele, een hele boeiende. Ja, de definitie van AI woke is best een lastige. Ja, want je, je, er zijn dus allianties.
Er zijn mensen die het ene wel vinden, maar het andere niet vinden. En ik ben benieuwd hoe dit een beetje gaat synthesizen, zeg maar, hoe het gaat landen.
En het is ook hoe makkelijker die programmeertools worden, hoe makkelijker het ook is om de bestaande apps waarvan je nu gewend bent dat je die mod gebruiken, te omzeilen.
Dus ik noem maar even wat: de Albert Heijn appDat is Albert Heijn heeft sinds een tijdje ontdekt dat ze lekker kunnen cashen in die app door gewoon allemaal advertenties erin te knallen.
Ik weet niet of jij de Albert Heijn app gebruikt, maar ik. Het moment dat er reclames verschenen in mijn boodschappen app dacht ik dit Ik wil gewoon hier mijn lijstje bijhouden wat ik wil kopen.
Ik wil jullie meuk allemaal niet. Dus toen dacht ik ik moet er af. Maar tegelijkertijd, ik wil wel die app om die boodschappen te kunnen bestellen. Maar die app heb ik.
Het is geen einddoel voor mij om de Albert Heijn app te, te, te gebruiken. Ik wil gewoon dat die boodschappen bezorgd worden.
Nu, ik sprak gisteren iemand die zei: Er is iemand die heeft die, uhm, die database connectie gereverse engineered.
Dus als jij tegen Cloud Code of tegen Codex zegt kijk, hier staat een GitHub repo van iemand die heeft helemaal uitgezocht hoe die connectie tussen de Albert Heijn app en de Albert Heijn server werkt.
Waardoor je direct dingen naar de Albert Heijn server kan sturen en dat ding dus ook via Cloud Code jouw boodschappen kan laten bestellen.
En dan kun je dus ook dingen zeggen als kijk naar al mijn boodschappen van het afgelopen jaar. Stel mij voor wat ik zou moeten kopen, want jij weet heus wel wat ik ga willen bestellen. Dat hij dat.
En dat je dan vanuit Cloud Code je boodschappen kan bestellen waardoor die Albert Heijn app, app niet meer hoeft te gebruiken. Het is eigenlijk de facto agent to agent protocol, hè, want je bent eigenlijk waar de.
En ik, ik zou, ik zou zeggen dat alle bedrijven die en organisaties die te maken krijgen met deze, ja, ongepland gebruik, om het even liefdevol, ongepland gebruik. Elon Musk noemt ook altijd ontploffende raketten.
Noemt hij. Wat is het nou? Het is een soort van een unscheduled. Ja, super explosie of zo. Zoiets. Nee, maar juist het woord explosie vermijden. Heel grappig. Malfunction of zo. Maar goed.
In een acroniem, acroniem gestopt ook nog. Dat is helemaal verstopt, maar uiteindelijk is die raket ontploft. Gewoon ontploffende raket. Die ongeplande, [Niels lacht] het ongeplande gebruik. [Niels lacht] Kijk.
Nee, maar ik bedoel, ik denk dat je daar best wel, uh, juridisch ver mee komt om het te blocken als ik eerlijk ben. Als dat je echt zegt van dit is gewoon niet de bedoeling. Zullen ze zeker proberen.
Ja, maar, maar, wou ik erbij zeggen is ik denk dat het handig is om te kijken. Volgens mij is er een vraag. Ja. En kunnen wij kijken. En de standaarden zijn er al. Ja. Die zijn al helemaal uit, uitgekookt.
Kunnen wij op een prettige manier waar wij als in dit geval Albert Heijn ook, uh, comfortabel mee zijn, toegang bieden. Ja, maak dit gewoon mogelijk. Aan, uh, niet menselijke, uh, interfaces.
Maar ik merk dat ik dit voor alles aan het gebruiken ben en dat ook. Weet je, ik heb zo'n sport apparaat thuis staan waarmee ik sport.
Dat is zo'n smart sport apparaat en dan kan ik gewoon tegen Codex zeggen: ik wil gewoon van dit ding iedere maand een overzicht van hoe ik, hoe mijn sporten is gegaan.
En dan gaat hij dus die hele, die hele serverinfrastructuur zit reverse engineeren totdat hij het eruit getrokken heeft. En dan. Je eigen mini Mythos heb jij thuis. Je breekt gewoon in. Ja, ja. Eigenlijk wel.
Hij zit ook de hele tijd dat hij zichzelf, uhm, aan het corrigeren is, omdat hij dus denkt dat ik aan het hacken ben. Omdat het zo lijkt op wat hackers doen in gebruik, denkt hij dus wat is dit voor gebruiker?
En goed, het is niet eens zo gek om het zo te zeggen, want het is ook een beetje de community. Ik ben aan het hacken. Ja.
Ik, ik, ik had niet door aan het begin van dit jaar dat ik mezelf dit jaar programmeur zou gaan vinden. Nu vind ik mezelf ook nog een hacker Wytse. Het gaat heel hard. Het is nog niet eens juli.
Ik heb wel eens, uh, gehad dat ik niet naar hacker nieuws kon. De, uh, Y Combinator website met allemaal nieuws over, uh, techniek en startups. Omdat, uh, een of andere DNS blocker dat woord hacker damals af of zo.
[Niels lacht] Maar het is een beetje gekke nieuwswebsite, maar het woord hacker kan je uren over discussiëren. Maar de connotatie is ook ombouwen tot. Ja. Knutselen met. Ja. Uh, ongepland gebruik. Ja.
Hè, en nu is het natuurlijk de totale veiligheidsassociatie en iemand breekt in. Maar, uh, het, het hele idee was juist de wereld is maakbaar, ik kan dingen op mijn manier doen, dus laten we dat een beetje de oude. Ja.
Ethos noemen. Nou en het is voor makers van apps en, uh, ik zoom nu in op Albert Heijn. Maar dit gaat ook over de Coolblue en dit gaat ook over de, misschien zelfs wel je bank app. Ik wil niet per se jouw app gebruiken.
Dat is niet mijn doel om in jou, in jouw app te zitten. Jouw app is een, een middel om een eindresultaat te krijgen en zodra ik dat in mijn Cloud Code efficiënter kan doen, zit mij dat niet dwars.
Dus ik denk CLIs voor iedereen. Dat is mijn statement hier Wytse. Oké, nou, gedurfd. Uh, wij hebben net een webinar georganiseerd over Codex. Dat is iets waar, uh, betalende abonnees van AI Report kunnen dat terugkijken.
Dat was heel erg leuk. Uh, je hebt onder andere laten zien, uh, hoe je in one shot iOS apps hebt gebouwd.
Uh, je hebt laten zien hoe je, uh, aan de hand van plug-ins, uh, ja, één of ketenen van AI skills aan elkaar kan koppelen om op, op grote schaal dingen te automatiseren. Was heel vet.
D-daar hebben dus betalende abonnees toegang toe. Maar ik wil even de nadruk leggen op wat we de komende tijd gaan doen met die, uh, masterclasses. Vanaf 18 juni gaan we een reeks doen. Dat is nieuw.
Een reeks van drie masterclasses. Uh, en dat gaat niet meer over het gebruiken van, uh, uh, dit soort AI, uh, tools of over prompten.
Want het echte verschil tussen matig en supersterk AI werk zit niet meer in je prompt, maar in je context. Wat weet de AI van jou?
Hoe meer die AI context weet over jouw werk, je dossiers, je projecten, je manier van schrijven, hoe betere antwoorden je krijgt. En ik denk dat iedereen dit wel een beetje aanvoelt.
Dat als je een AI leert hoe jij schrijft, dat je dan betere antwoorden krijgt of betere mailtjes krijgt dan dat je gewoon random aan een AI vraagt om een mailtje voor jou te schrijven. Daarmee voel je al aan.
Het heeft zin om dat ding te sturen naar jouw smaak, jouw voorkeuren en de rest van je werk. Maar hoe zet je dat op? Dat gaat verder dan alleen maar je Notion koppelen of je Google Drive koppelen of je Gmail koppelen.
Het goed inrichten van je context. Dit klinkt mega nerdy, maar dit is echt zo'n upgrade voor wat je uit AI kan halen is een vak apart. En wij hebben Oscar le Poorter. Zeg ik dat goed? Zeker.
Uh, misschien is het Poortier. Nee. [lacht] Hij luistert. Vindt hij leuk. Het is een vriend van jou. Le Poorter. Oscar le Poorter, uh, gevraagd. Die, uh, hier echt een wereldster in is.
Hij doet aan personal knowledge management. Ga ik je verder niet mee vermoeien, maar dat is een hele soort vanNiche op het internet van mensen die. Die deden dit al voor AI. Ja, zeker. Die zaten te wachten op deze tijd.
Ja, dat zijn mensen die heel goed zijn in het ordenen van hun eigen kennis en informatie, zodat ze het de hele tijd kunnen hergebruiken en daarmee slimmer kunnen werken.
Hij deed dat inderdaad al ver voordat AI bestond en zijn kennis en werk staan al jarenlang slim geordend. En nu AI er is blijkt dat opeens goud waard.
Want alles wat hij ooit heeft opgebouwd kan hij nu in één keer loslaten op een agent. En dat maakt zijn werk niet een beetje beter, maar heel veel beter. En zo'n systeem kan je voor jezelf opzetten.
Oscar gaat vertellen hoe hij dat gedaan heeft in drie sessies. Eerst zet hij de kennis en context in bestanden die hij meteen snapt en dan zorgt het geheugen ervoor dat dat terugkerende werk automatisch gedaan wordt.
En dan aan het slot leer je je eigen workflows steeds verder verbeteren, waarbij Oscar zelfs een Chief of Staff heeft gemaakt. Dat is dan de manier om dat te doen.
Een soort van ja agent die andere agents bedient en bij al jouw context kan. Om even een lelijk woord te gebruiken al jouw werk, al jouw projecten, al je dossiers om daar dingen mee te doen.
Ik snap dat dit vaag klinkt, maar dit is echt denk ik. Dit is in ieder geval de grootste upgrade die AI mij dit jaar heeft gegeven en ik hoop dat we dat hiermee kunnen overbrengen op jou.
Je loopt niet alleen weg met je eigen systeem op maat, maar je kan ook nog eens. Krijgt ook nog eens les over hoe je dat dagelijks kunt inzetten. Dat gaan we dus doen.
18 juni, 25 juni en 2 juli om twaalf uur geven we die masterclasses. Als je niet op die momenten erbij kan zijn, kun je ze terugkijken.
En als je erbij wil, moet je naar AI Report punt NL gaan om betaald abonnee te worden. We gaan zo naar het nieuws, maar eerst een boodschap van onze sponsor Rockstars.
Een hele goedemiddag, mijn naam is Thijs Luijbregs van Team Rockstars IT en vandaag back by popular demand mag ik wel zeggen onze Chief of Mastery, Mirjam van Olst.
Mirjam, nu heb ik even een vraag voor jou, want die AI ontwikkelingen die volgen elkaar in rap tempo op. Maar hoe blijf je op dit moment bij? De inzichten veranderen per maand en soms zelfs per week.
En dat betekent dat je vaker kortere trainingen moet aanbieden als werkgever en dat je als engineer tijd moet maken om regelmatig trainingen te volgen.
Die trainingen moeten dan heel praktisch en direct toepasbaar zijn en het liefst relevant voor verschillende tools en modellen.
En het is belangrijk dat mensen van elkaar leren, omdat het te veel is voor één persoon om bij te houden. Oké, dus een wat hogere frequentie van trainingen en ook wat praktischer dan voorheen, begrijp ik.
Maar hoe ziet dat er dan bijvoorbeeld binnen Team Rockstars uit? Ja, dat is inderdaad best zoeken.
En om zo goed mogelijk aan te sluiten bij de dagelijkse praktijk van onze 700 Rockstars ontwikkelen en geven we zelf AI trainingen.
We hebben specifieke trainingen voor verschillende technische doelgroepen, zoals developers, agile specialisten en cloud engineers en ook een aparte training voor onze staf teams.
En al die trainingen worden gegeven door onze eigen Rockstars. Die trainingen zijn hands on en worden natuurlijk regelmatig geüpdatet op basis van de laatste ontwikkelingen. Ja, heel vet Mirjam.
En over die trainingen gesproken we gaan tien gratis plekken weggeven. Wel alleen naar software engineers, want het is een Agentic development training, dus een code achtergrond is wel handig.
Je kunt je aanmelden via de link in de shownotes of via Team Rockstars punt NL slash AI Report en wie weet is dat plekje voor jou. Tot volgende week!
Anthropic heeft een nieuwe versie van Claude uitgebracht die hou vast eerlijker is. Kijk, AI-modellen denken vaak te snel dat ze klaar zijn en gaan daarna hallucineren.
Maar het nieuwe Claude Opus 4.8 benoemt vaker zijn twijfels. Ook voor programmeer taken is dat belangrijk. In Anthropic eigen tests laat het model fouten in code vier keer minder vaak ongemerkt passeren.
En nieuw is nu ook dat je ook zelf kunt bepalen hoeveel moeite Claude in een antwoord steekt. Heb je een snelle vraag, dan zet je hem op de lichte stand en dan krijg je een vlot antwoord.
Maar heb je een ingewikkelde klus? Maar heb je een ingewikkelde klus, dan laat je hem wat langer nadenken. Even wat cijfers. Vorige week haalde Anthropic $ 65 miljard op aan nieuwe investeringen.
De waardering is daardoor 965 miljard. En daarmee is het OpenAI voorbijgestreefd. Anthropic is dan nu ook het hoogst gewaardeerde AI bedrijf ter wereld.
Microsoft hield deze week zijn jaarlijkse ontwikkelaars conferentie en kondigde AI-assistent Scout aan die meedraait in Teams en Outlook en andere Microsoft tools en die zelf taken oppakt.
Dat lijkt een beetje op Open Claw. Misschien herinner je je dat nog, die AI agent die begin dit jaar viral ging en proactief dingen voor je kan doen. Van vluchten boeken tot restaurants bellen om voor jou te reserveren.
Scott of Scout moet ik zeggen, is daar een veiligere versie van. Het hobbyproject van ontwikkelaar Peter Steinberger is daarmee officieel een Microsoft product geworden. Opvallend.
Scout is geen chatbot waar je iets aan vraagt, maar iets wat op de achtergrond mee blijft draaien.
Hij plant bijvoorbeeld vergaderingen opnieuw voor je in, schrijft antwoorden, houdt bij wat je hebt beloofd aan andere mensen. De manager achter Scout zei het zo.
Je bedrijf neemt in feite een assistent voor jou aan en het hele idee van een assistent die doorwerkt wanneer jij niet op kantoor bent, is een aantrekkelijke.
President Trump heeft een executive order getekend die techbedrijven vraagt om hun krachtigste nieuwe AI modellen eerst aan de overheid te laten zien. Dertig dagen voordat het publiek ermee aan de slag kan.
Belangrijk om te vermelden dat dit allemaal gebeurt op basis van vrijwilligheid. Er komt geen plicht of zo, maar het is wel een duidelijke koerswijziging.
Trump wilde de sector bij zijn aantreden nog de vrije hand geven om de Amerikaanse techbedrijven China voor te laten blijven. Maar nu komt hij dan toch met een klein drempeltje.
Het contrast met Europa is overigens wel interessant, want wij kozen voor bindende regels via de Europese AI Act.
Waar de EU bedrijven waar bedrijven uit de EU dus wettelijk verplichtingen opgelegd worden, vraagt Washington het vooralsnog eerst vriendelijk. Maar je zou kunnen zeggen dat het een kleine kentering tekent.
Zelfs een regering die AI het liefst met rust laat, vindt nu dat er toch iets van toezicht moet komen.En tenslotte er is zo'n nieuw model uitgekomen die, uh, ja kan praten.
Een AI die kan praten, dus text to voice, maar dan met emotie. We beginnen steeds gewender te raken aan modellen die, ja, op een andere toon kunnen praten.
En er is nu een model uit dat heet Miso One en ik wil het je even laten horen. Hij switcht hier tussen verschillende modi om te praten.
De eerste die je hoort is AI als vriend, de tweede is als psycholoog, de derde is als YouTuber en de laatste is als onderwijzer. Luister even mee hoe anders dat klinkt.
I'm honestly in love with him and I'm so tired of pretending that I'm not. You know, I just don't really get it why people don't approve of the age gap thing. You know, like if we want to date, just let us date.
Dan de psycholoog. I know, I know. You don't have to explain it. Just stay on the line with me. YouTuber. Startups that accidentally destroyed entire industries. Back in 1999, Sean Parker founded Napster to help.
Onderwijzer. So say that we have a function log of x squared and we want to find the derivative of this function. The first thing we can notice is that we can write it as a composition of functions.
Dit is toch grappig, hè? Sowieso merk je dan hoeveel formule, hoe formuleik dingen kunnen zijn. Want je hebt natuurlijk de YouTube voice en de YouTube manier van praten. Het is wel echt, ja, dat blijkt dus zo te zijn.
Je kan het vangen. Waarschijnlijk kun je ook podcasters vangen. [lacht] Wat doen wij hier nog? Ik weet het wel zeker. We vragen het ons vaak af. Hoe, hoe luister je hier naar?
Dit soort, uh, di-dit was trouwens, uh, s-, uh, Sal Khan die ze bij de laatste ge-geclond hebben. Dus de, de, de, ja, de. Van Khan Academy. Van de Khan Academy.
Ik moet zeggen dat ik, ik heb laatst, uh, was ik, uh, eerdere demo's van ElevenLabs aan het terugluisteren van anderhalf jaar geleden. O, ja. En toen was ik dus minder onder de indruk. Dus het schuift gewoon. Ja.
Dat ik dacht: wauw, dat was, wij hebben dat toen ook laten horen als wow. Ja, ja, je luistert nu een ding van een jaar terug en dan denk je: hè? En ik denk dat we ook toch een soort, ik merk het zelfs ook met video, hè.
Dus zelfs die video 3, VIO 3.1 video's van Google DeepMind. Dat ik die ook toch weer begin te herkennen nu. Ja. Hè, dus terwijl ze toen ze net uitkwamen. Ja, dus toch een soort van gevoel voor krijg.
Deze is weer, wat je nu laat horen, dat ik denk: ja, dit, dit is precies wat mist in die andere goede ElevenLabs stemmen. Identiteit. Rol. Ja, rol. Context. Ja. Wat ben je aan het voorlezen?
Want wat ElevenLabs wel doet, en de andere diensten ook, is zeggen: oké, lees nou die tekst eens, hè, aan het AI-model. Als jij slecht nieuws brengt, breng het dan ook als slecht nieuws.
Maar dat is eigenlijk een vanille stem die sporadisch emotie toevoegt. Het is die, ik vind die ther-, die therapist zo bizar. I know, I know. You don't have to explain it. Just stay on the line with me.
Beetje vocal fry erbij. Ja. [lacht] Ja, maar er zit ook iets, er zit empathie in. Ja, en ik denk dus dat, dat, dat, uh, het niet alleen maar gaat om, uh, je gaat nu slecht nieuws aan iemand vertellen. Nee. Wie ben jij?
Ja. Waar ben jij dan? Uh, en ja, dus dat, dat je een soort identiteit gaat meegeven aan die stemmen. Uh, ja, ik, ik ben heel benieuwd, hoor, want
dit, uh, wat ik vaak op ElevenLabs doe, is dat ik demo's aan mensen laat horen in het Nederlands met een stem uit Groningen het liefst. Of iets van een accent of een, een dialect uit een regio.
En dat, dat, dan mensen pas echt stil worden. Omdat die Amerikaanse stemmen, die kennen we wel of zo. Maar, ja, stel je dit dan voor in een, uh, uh, ja, psychologen setting, uh, in Twente of zo.
Dat is echt, en, en dan echt zo goed. Niet normaal. Dus ik, ik denk dat, ik vraag me wel af, want het valt me tot nu toe nog wel mee. Dat heeft ook te maken met de intelligentie van de modellen, denk ik, hè.
Dus, uh, uh, wat ik wou zeggen is: er zijn weinig mensen om mij heen die echt veel met die voice doen.
Ja, maar misschien doordat het uncanny valley blijft zolang we in die unc-, zeg maar, het blijft onbruikbaar zolang we in die uncanny valley blijven.
Dat is waarom televisiecommercials die met AI gemaakt zijn in het geheel door mensen nog afgeschoten worden. Omdat je dus kunt voelen dat het met AI gemaakt is.
Maar zodra die moi-modellen goed genoeg zijn dat je dat niet meer kan zien, dan wordt het opeens bruikbaar. Maar alles daarvoor, ook al mist nog maar 1%, waardoor je denkt: eh, dit is niet, dit is niet echt.
Alles daarvoor blijft in de praktijk onbruikbaar en wij zijn de hele tijd enthousiast over de snelheid van de voor-vooruitgang. Maar het blijft praktisch ontoepasbaar als het ding niet echt is.
Dus, ja, daar, daar zitten we gewoon. Die laatste 3% kan best wel weer jaren zijn. Precies, en daar zitten we nu nog steeds in.
En, uh, uh, voor mij is dit dus typisch zo'n voorbeeld van: dit gaat eerst heel lang duren en dan opeens is het overal. Dat is mijn verwachting hiermee. Ook met
de manier waarop dat ding teksten schrijft, de manier waarop we naar video's zitten te kijken. Het is nog niet goed genoeg, daarom zie je het sporadisch en daarom is er ook nog culturele ophef over.
Tot opeens iedereen het gaat gebruiken, die, ook teksten, dat kranten het gaan gebru-, en dat, dat je niet meer, die hele discussies die wij nu hebben over: moet je AI gebruiken bij het maken van een krant en zo?
Dat eindigt. Dat geef ik je op een briefje als, als het niet meer te zien is. Helder worden in welke groep iemand zit of waar je zit. Was het je te doen om de lage kwaliteit van de output of de bron? Ja.
Want er zijn ook heel, er zijn heel veel mensen die denk ik vooral moeite hebben met wat er uit AI komt, omdat het ook matig is. Ja.
Hè, maar er is ook best wel een groep mensen die zeggen: het maakt me niet uit, al is het bovengoed, zeg maar, hè. Ja, principiële bezwaren tellen voor mij zwaarder.
Hè, want ik bedoel, uh, v-volgens mij, uhm, uh, was er een, uh, filmregisseur die alle, uh, storyboards laat maken door, uh, AI. Helemaal nu verguisd, zeg maar, in de industrie, in Hollywood.
Uh, ook met die reden van, het was hij, hij zegt in zijn aankondigingsvideo: maar het is, dit, dit, dit was het deel wat ik ook het minst interessant vond. Ik heb gewoon mijn creativiteit. Ik ben vrij, ik mag los.
Waarop een groot deel van de industrie zegt: waarom ben jij dit aan het promoten? Waarom? Ja. Waarom doe je, want dit is ons vak. Een hele vakgroep die zegt: luister, wij maken die storyboards, vriend. Ja.
En ik denk dat daar ook toch welUhm. Het debat nog niet een beetje rijk genoeg is dat er veel misvattingen ontstaan over waarom mensen er moeite mee hebben.
Dat is voor veel mensen enkel de matige kwaliteit van het eindresultaat, maar ook voor een substantiële groep. Het doet er niet toe hoe goed het is, het gaat erom dat er geen mensen meer bij betrokken waren.
Ja, als ik nou naar die youtuber luister bijvoorbeeld, dan denk ik echt dit gaat gebeuren. Het is een maar TikTok feeds waar, waar dan productvideo's uitgelegd worden of wat dan ook. We gaan zoveel AI video krijgen.
Er is een YouTube-kanaal. Doet even niet toe, want ik weet toch niet uit mijn hoofd hoe het heet en het is echt mega niche.
Die doet uitleg van complexe, uhm, ja, uh, uh, concepten en modellen binnen de wereld van generative AI. Dus het gaat over: hoe werken sub agents eigenlijk op de achtergrond? Hoe werkt het nou echt?
Ik ben natuurlijk mega nerdy, dus ik wil dat wel weten. Jij en nog tweehonderd andere kijkers. En die en die, nou, zoiets, zo'n [Niels lacht] tweehonderdtwaalf volgens mij.
En, maar die video's die zijn helemaal geanimeerd door, ik denk Claude, want ik herken een beetje dat stijltje. Dus het zijn echt van die smaakvolle, vette, mooie visualisaties.
En een stem erachter die, ja, ik, hij voelt AI-erig, maar de inhoud is zo goed. Ja, ja. En ik, er is niemand anders die dit op dit niveau aan het uitleggen is. Ja, jij neemt het voor lief.
Ja, en ik, ik denk dat ze, ik heb het idee dat ze aan een knop hebben gedraaid op een manier dat het voor mij ook een soort acceptabel is.
Dus het wordt niet verstopt en ik kan ernaar luisteren, want je moet er ook nog maar naar kunnen luisteren, naar die stem. Soms vind ik het gewoon te irritant en dit is, dit is voor mij te volgen.
Straks gaan we het hebben over hoe Codex, dat is de programmeertool van OpenAI, van een niche product op grote snelheid aan het veranderen is in iets wat geschikt is voor de massa.
Misschien zelfs de ChatGPT app gaat vervangen, misschien zelfs wel macOS of Windows gaat vervangen. Daarover hoor je straks meer. Eerst een boodschap van onze sponsor Samsung.
[muziek] Sommige AI noemt niemand eigenlijk meer AI. Geen chatbot, geen prompt. Gewoon dingen die werken omdat er ergens veel rekenkracht achter zit. En dan weet je niet eens dat het AI heet.
Op de S26 bijvoorbeeld zit een feature die horizontal lock heet of super steady, afhankelijk van welk menu je opent. Je filmt iets, je kind op een trampoline, een concertje, een hond door de tuin. Je beweegt zelf mee.
Je rent, je draait. Bij veel andere camera's krijg je dan een filmpje terug dat eruit ziet alsof het door een wasmachine is getrokken. Al dus Samsung de belofte is: hier niet.
Het beeld blijft stabiel, alsof er een gimbal aan vastzit, maar dan zonder gedoe. Marques Brownlee, 's werelds best bekeken telefoon reviewer, noemde het: de beste smartphone stabilisatie die hij ooit heeft gezien.
Als gebruiker kun je je afvragen: is dit nog AI? Het zit niet in een menubalk onder Galaxy AI. Geen prompt, geen tekst. Het is software die honderden frames bekijkt en het beeld rechttrekt.
Technisch neuraal werk, maar gepresenteerd als een feature van de camera. Er staat geen AI op de doos. Het zit onder de motorkap. [muziek] Codex wordt op internet, internet, [lacht]
het internet, het draait op computers, steeds vaker, uh, benoemd als een super app.
En ik ken super apps alleen van, uh, uit China, waarbij er dan, uh, in je, dat je in je taxi app ook je bankzaken en je, je, je thuisbezorging kan regelen.
Wat bedoelen mensen ermee als ze zeggen: Codex wordt een super app? Nou, in de, in de software heb je zoiets als surface.
En dan heb ik het niet over de Surface laptops, maar gewoon waar, op welk oppervlakte, op welk scherm, waar wordt de gebruiker gevonden, zeg maar.
Dus laten we zeggen, uh, iemand heeft een Windows-computer en start Google Chrome op en zit dan 90% van de dag in Chrome. Ja. Dan is de surface dus heel de tijd gewoon Google. Ja.
Ook al is die computer er achter van Microsoft en Windows zit er ook nog achter. De surface waar je in werkt, jouw, jouw oppervlakte, jouw glasplaat is eigenlijk 90% van de dag een Google glasplaat. Right.
Ja, en die surface, daar wordt om gevochten. Dat is het, dat is het stukje land. Waar mensen de meeste tijd in de praktijk besteden.
En Google heeft ook in het geval van Chrome de controle over die glasplaat nu, hè, want je zit in Chrome, die zet je dan fullscreen en dan ben je daar.
En, uh, je kunt je voorstellen dat waar jij de gebruiker de hele dag hebt en waar de apps binnen starten, dus Google Drive is een ding in Go-in Google Chrome.
Uh, Figma online draait ook in Google Chrome, dus op geeft moment- Het geeft macht.
Ja, want, want precies, uh, uh, de, de oppervlakte waar de, waar de eindgebruiker de meeste tijd doorbrengt en de pixels die daar op zijn, zijn, worden gedraaid door Google de hele dag, 90% van de tijd.
Ook al zit Microsoft er ergens nog achter. Maar Microsoft is een soort tafeltje geworden voor de Google beamer. Ja. [lacht] Dat is wat ik bedoel. De, de, de, de inhoud wordt eigenlijk allemaal geleverd door Google. Ja.
Nu is het zo dat in die soort platform, uh, strijd, plat-, strijd om de ogen, op het plat, op, op het, uhm, op het, op de surface, zeg maar, is het zo van: kan ik als buitenstaander, dan bedoel ik dus niet Microsoft, niet Apple in dit geval, niet Google, toch daartussen komen?
Kan het mij lukken- Ja. Om, om eigenlijk een markt, een, wat al lijkt, de, de grenzen zijn al getrokken, staat vast, zeg maar. Kan ik daartussen komen?
En het antwoord is dus: ja, als ik jou goed begrijp als het gaat over Codex. Want opeens heb je een tool die begon als tool voor programmeurs. Een, een, een, een software development programma
wat makkelijker en makkelijker aan het worden is nu ook qua interface steeds meer lijkt op gewoon ChatGPT.
Heel simpel eigenlijk, maar opeens heel veel extra dingen kan, waardoor jij merkt dat je steeds meer in die Codex app zit. Maar wat doe je dan allemaal in die Codex app?
Nou, ik denk dus inderdaad, dus, uh, eigenlijk de simpele vraag is, uh, ik merk, of de simpele,
uhm, constatering is, ook bij jou, ook bij mij, is: ik merk dat ik meer uren als ik achter dat scherm zit, die Codex app open heb staan. Ja. Ik zit daar de hele tijd in. Ja. En, uh, wat ben ik daar dan in doen?
Nou, in mijn geval laat ik hem dingen op mijn computer doen. Hè, dus dan- Zoals wat? Uh, nou, het is heel vaak voor mij, uh, nou, mooi voorbeeld. Ik had een keynote presentatie. Uh, ik, ik ben van veel slides.
Dat weten de mensen die de webinars kijken en ik wilde al die slides aanpassen. Ik ben heel erg nerdy qua fonts, dus ik had gezien dat de bold was, medium en light en, d-dat was niet consistent.
Dus ik vroeg aan CodexKan je Keynote besturen en gewoon iedere slide bekijken, screenshotten, helemaal checken en als je iets ziet wat niet klopt gewoon in Keynote alles recht gaan zetten.
Oké, dus je laat hem de muis bedienen? Ja. Computer use. Ja, dus je hebt de VPN, want dit mag niet in Europa. Nee, is goed dat je het zegt.
Je hebt de VPN even aangezet, naar Amerika gezet, Computer Use aangezet in de settings en toen die VPN weer uitgezet.
Het is wel leuk als jij in settings zit terwijl je je VPN niet aan staat, zie je die feature niet en dan switch je je VPN aan en dan refresht ie live die settings panel. Ze weten het.
Ja, ze weten dat wij dit allemaal gaan doen. Ja. Dus nou goed, dan kan je het wel doen. Maar dan kan hij dus Keynote bedienen. En wat houdt dat in? Nou dan, dan zie je hem dus.
En ik, ik liet het laatst ook aan een collega zien om een beetje te laten zien van dit is er nu gaande.
Dit wa, het wa, het zijn 113 slides die stuk voor stuk aangepast moeten worden en je ziet dus een tweede cursor erbij komen op het scherm.
Een soort van schattig anders uitziende cursor, cursor dan die van jou, je muis pointer zeg maar en die komt erbij. Die klikt Keynote aan en die gaat dan scrollen erdoorheen. Gaat dat snel? Sneller dan een maand geleden.
Het was echt- Oh grappig. Een soort zo traag dat het niet meer dan een demo was en inmiddels zie ik hem gewoon. Ik denk dat hij wel in een seconde of zeven iedere slide door kan. Oké.
En voor de duidelijkheid, dat kan hij ook terwijl ik er weer een ander venster overheen open. Oh, dat, ja, dat wilde ik vragen. Je, het is niet dat je dan koffie moet gaan halen.
Jij kan gewoon dit in de achtergrond draaien. Ja. Oh my god. En dat is iets wat, wat, nou, waar ze ook best wel veel tijd in hebben gestopt bij OpenAI. Ze hebben zelfs een startup overgenomen om dit te kunnen.
Zo moeilijk is het om op de achtergrond te klikken in een besturingssysteem wat daar niet voor gebouwd is. Het is nooit bedacht voor twee muis cursors. Nee. Voor de duidelijkheid. Nee. Dus.
En terwijl jij wil gewoon doorgaan met wat je doet, terwijl op de achtergrond Keynote ook kan doen wat die wil doen. Wat bizar! Ja, best wel vet gedaan. Heel soms gaat het niet lekker, hoor.
Dan merk je ineens: ik zit aan mijn Safari venster. Ik ben de focus op mijn venster kwijt. Hij zit zeker op de achtergrond iets te doen en hij heeft hem toch per ongeluk afgegeven.
Maar goed, uh, dit is, uh, uiteindelijk natuurlijk op te lossen als er wat meer samenwerking komt met OS Powers. Lang verhaal kort: ik merk er is geen goede API voor Keynote.
Codex kan wel een beetje proberen die Keynote, dat Keynote bestand te openen en daarin te gaan rommelen. Dat ging hij eerst doen. Ja. Toen zei ik: doe nou gewoon computer use. Ja, bedien gewoon mijn computer.
En dan zie je hem dus door die fontpicker heen scrollen. Zo, oké, hij moet op medium, niet op bold. En dan gaat hij kleur pikken.
Gaat hij binnen die, nou ja, zo'n, uh, regenboog binnen die cirkel, zeg maar spectrogram of zo, gaat hij daar op klikken. Nou echt. En ik zat er echt naar te kijken.
Ik had, ik heb een breed scherm, dus ik kon hem gewoon in de gaten houden naast, beetje mijn paranoia, maar, uh, dat ik aan de ene kant was ik gewoon een beetje bezig en aan de andere kant zag ik mijn collega, whatever, uh, die hele Keynote doorlopen.
En, ja, dit is ook iets een beetje in mijn karakter. Kijk, als jij al je mappen op je desktop zet, heb je een knopje op Mac, die heet: ruim op en dan trekt hij eigenlijk al die mappen in een grid.
Dus dan ga je van een soort stapel papier naar een perfect geordende tafel. Dat moment, ruim op, dat doet ie, animeert ie ook, dat is gewoon zo lekker.
En voor mij dat Codex door mijn hele PowerPoint Keynote heen gaat, die slides bekijkt en even alles echt goed neerzet. Noem nog eens een voorbeeld. Is heel prettig. Vind ik heel leuk.
Uuuhm, ik heb hem laatst in Spotify laten zoeken, dus in de Spotify app. Uh, ik dacht: zal er een API zijn met search? Dacht ik: nee, loslaten.
Ik zeg gewoon: ga nou eens gewoon op wat keywords zoeken die ik interessant vind. In Spotify. Ja. Oké. En, want ik wil wat nieuwe podcasts ontdekken. Oké.
En ik wil dat, ik moest sorteren op hoeveel luisteraars, een beetje scrollen, ook, uh, kijken naar de review scores. En dan gaat hij zo'n onderzoekje doen binnen Spotify. Door Spotify te openen en te gebruiken.
En ik, uhm, ik merk dat als je eigenlijk loslaat van oké, is er, ik ben te technisch, hè, dus ik denk dan is er een API. Heeft iemand een Spotify ranking API? Ja. Nee.
De Spotify app kan bestuurd worden en op die manier, uh, gaat hij onderzoek doen. En, uh, dat zijn echt van die achtergrondtaakjes.
Ik merk nu gewoon bij mezelf dat ik heel vaak in, ook in websites aan het rondscrollen ben. Ik was laatst op, uh, een website die de hele App Store, zeg maar, in de gaten houdt.
Die had ik laten automatiseren en rondklikken. Achteraf had ik gewoon de App Store zelf kunnen gebruiken, maar dat is bij mij nog niet eens gevallen, dat kwartje.
Ja, ik denk een beetje onderzoek doen in apps en, uh, repetitieve taken waar ik gewoon echt van weet: dit is echt wel een beetje zonde van mijn tijd als ik die hele Keynote recht ga proberen te trekken, uh, doen.
Dat is dus lastig te begrijpen, denk ik voor de meeste mensen aan Codex is dat het dus dingen buiten de app kan doen. Ja. Niet alleen omdat hij verbinding kan leggen met, met Gmail of wat dan ook.
Dat zijn we inmiddels wel gewend, maar dus ook die andere apps kan bedienen zonder dat je daar last van hebt. Waarom heet het dan nog steeds een superapp? Want het gebeurt niet echt in die app. Oh ja.
Nee, dus, da, dat antwoord hebben we inderdaad helemaal nog niet gegeven.
Uhm, het idee is de metafoor bijna van de superapp is het gebeurt allemaal in die app, hè, zoals in China ook in die supermobiele apps waar dan mini apps in apps zitten. Allemaal heel, uh, ingewikkeld.
Uh, hier is het punt vooral dat, uhm, Codex de,
de regisseur kan zijn, uh, de collega kan zijn op jouw machine, die machine breed de context kent van wie jij bent, want hij zit op jouw besturingssysteem, uh, en kan handelen binnen jouw besturingssysteem.
En dat maakt eigenlijk dat, uhm, het in essentie de rol inneemt van de user. En het wordt een soort echte user agent, namelijk iemand die jou kan twinnen als het ware, dus die naast jou kan zitten.
En ook, ik heb op een gegeven moment, ik wilde het dan ook een beetje voelen om daar een soort van intuïtieve, uh, mening over te vormen. Ben ik wel even weggelopen.
Ik had gewoon wat taken aan Codex gegeven, dat ik meerdere apps, ga maar, ga maar rondklikken en toen ben ik gewoon op een afstandje.
Een beetje dramatisch hoor, maar ik ben met mijn stoel op een afstandje gewoon gaan zitten kijken naar mijn computer die werd bestuurd. En toen merkte ik ook van: ja, hier, uh, superapp doet het bijna tekort.
Het, het, het is gewoon het, het, het overgeven van, uh, jouw besturingssysteem. Je geeft het stuur over. Het is een selfdriving computer. Ik kan niet anders zeggen.
Ik vraag het omdat er allerlei lagen van abstracties waren altijd, uhm, binnen de manier hoe ik computers ken, waren beperkt tot die abstractielaag. Om het concreet te maken: je had een operating systeem.
Daarbinnen draaiden apps.
Die apps, die hadden eigenlijk allemaal hun eigen omgeving en eigen bestanden.En dan had je een browser en dan daarbinnen had je ook weer kon je ook weer een soort van webapps draaien, dus daarmee ging het al een beetje mengen.
Maar dan nog, dingen gebeurden dan in de browser en daar bleef het ook bij. Het is niet dat het in de browser. Nou ja, dus die lagen, die waren helder.
En eigenlijk is het nu heel snel, heel veel door elkaar aan het lopen. Omdat je kan Codex openen en daar kan een browser in zitten. Sterker nog, dat ding kan een browser bedienen zonder dat jij het ziet.
Laatst vroeg ik aan dat ding om een voorstel te doen om een, uh, nieuwe functie voor een of ander ding te maken.
Ik, ik heb een soort van eigen RSS-reader gebouwd en toen had ik gevraagd of hij daar iets van visuele aanpassingen wilde doen. En toen, dat had hij gedaan en hij had ook geverifieerd in een browser of het werkte.
Maar niet alleen dat, hij had ook een mooi screenshot van het eindresultaat in de chatthread geplaatst. Bijna als een soort van kat die een vogeltje heeft gevangen en dat trots [gniffelt]
op, voor je neerlegt als je op de bank zit. En ik dacht: dit is zo grappig, want dit is, dat ding heeft een browser bediend. Ik heb dat niet doorgehad. Het maakt wel dat het
werk zo goed is omdat hij het zelf geverifieerd heeft. Soms dan bedient dat ding een browser en wil ik eigenlijk dat hij alles al klaarzet, zodat ik het in de browser zelf afmaak. Snap je?
Dus dat is, dat is weer een ander- Absoluut...anders type gebruik. Dus bijvoorbeeld, het is heel fijn als je, ik noem even een raar voorbeeld.
Stel je wil een poster maken ergens voor, dat je dan zegt: oké, in, ik geef in Codex eigenlijk de opdracht. Of, of sterker nog, je komt uit een meeting. Daarin is alle context opgenomen in een audiobestand.
Codex verwerkt dat tot: we gaan nu die poster maken, en maakt zelfs een prompt op basis van wat er is gezegd in de meeting. Geeft dat prompt uit zichzelf aan een plaatjes, uhm, tool.
Dat kan Canva bijvoorbeeld zijn of een andere soort van SaaS-tool. En dan opent hij die SaaS-tool in die Codex-browser om dat te gaan rond zitten klikken in. En dan vertelt hij- Hij trekt hem als het ware naar binnen.
Want dat vind ik wel mooi aan jouw verhaal hoor, want die computer use waar ik het over heb, is, breekt buiten de Codex-window. Ja.
Dus die gaat boven jouw computer hangen en die komt achter je staan [gniffelt] en pakt je muis en je keyboard en duwt jou opzij. Ja. Dat is intens.
Wat jij eigenlijk zegt: als we het nou even bij de superapp houden en het moet wel binnen Codex blijven, even voor het gemak. Binnen Codex kan hij alles naar binnen trekken.
Hij kan daarbinnen een eigen browservetje openen waar hij veel meer controle heeft. Ja. Uh, en ik, ik denk eigenlijk dat, wat ik ook in jouw verhaal hoor, is een soort van die,
uh, de metaforen, uh, de visuele metaforen en de technische realiteit van besturingssystemen met browsers die draaien binnen besturingssystemen, die op mobiel, met oordopjes waar geluid uit komt en smartwatches en al die plekken en services en dingetjes.
Kijk, eigenlijk wordt alles gebroken nu, zeg maar, opengebroken, laat ik het dan zo zeggen. Alles, alle kaarten worden opnieuw geschuffeld. Wat bedoel ik daarmee te zeggen?
Ik had laatst best een vette discussie met iemand die zei: als je AI wil integreren in een organisatie, dan moet je eerst zorgen dat de API's het doen. Toen zei ik: nee, dat, ka-, die gaat AI, AI zelf schrijven.
Hè, maar als er geen API's zijn, dan gaat hij die app gewoon gebruiken. Oké, maar stel dat hij die data dan heeft, dan kan hij die data niet presenteren. Ja, kan niet, hij kan geen dashboards bouwen.
Oké, als hij die dashboards kan bouwen, dan kunnen de mensen er niet mee werken. Dan kan hij zelf iets bouwen waardoor mensen er wel mee kunnen werken op een manier die vroeger was.
Oké, maar ze kunnen die software niet begrijpen. Oké, dan gaat dat ding in Teams met een gezicht tegen jou praten en uitleggen wat hij gevonden heeft door een computer te besturen.
En ik merkte dus dat ik, wat ik erbij begon te halen, is, die oude barrières, die oude, oude, uh, muren die stonden, zeg maar, om migraties, uh, onmogelijk te maken en waardoor heel veel van de ontwikkeling die we al hadden technisch kon, heel lang op zich heeft laten wachten, is omdat die lijn, die bruggen, die stapjes overslaan niet konden.
Terwijl als je nu zegt: ja, oké, maar dat moet, wat jij nu net allemaal zei, Wytse, dat moet dan wel nog uitgelegd worden aan de organisatie. Oké, dan maakt hij een presentatie. Ja.
Ja, maar dat moet dan nog compliant zijn. Oké, dan gaat hij compliance research doen.
[lacht] Zeg maar iedere keer merk ik dat ik probeer uit te leggen aan mensen, en jij zit volgens mij redelijk op één lijn hier met mij, van: de multimodaliteit en uitingsvormen van deze machine, die niet alleen maar een sensor is die kan lezen, maar ook een actuator die kan handelen.
Ja. Dit is een, uh, onderscheid wat nu in Silicon Valley veel gemaakt wordt tussen sensoren en actuatoren. Sensoren houdt in: uh, kan je de temperatuur meten? Kan je iemands scherm zien?
Kan je Alexanders, uh, bril, uh, de camera zien? Kan je, uh, knowledge graphs uitlezen, sensordata, en kan je handelen op de wereld? Heb je een arm ergens waar je een plantje kan water geven?
Heb je een muiscursor die je over het scherm kan bewegen?
En door die wereld van, uh, bekijken, sensing, sensoren, en de wereld van actuating, acteren, aan elkaar te koppelen, dan krijg je nu met computer use een model die meekijkt op je scherm en kan handelen. Ja.
En artefacten kan maken zoals PowerPoint-presentaties, podcasts- Ja...en mailtjes.
Nou, het is ook dat ik opeens beter begrijp waarom Jony Ive en Sam Altman samen dachten: we gaan een hardware device maken wat met veel bombarie is aangekondigd. Is het een jaar geleden of zo? Ja.
Waarvan onduidelijk is wat nou precies de vormfactor wordt. Wordt het een broche? Wordt het een stuk wat je in je oor doet? Krijgt het een camera of, of, uh, of, of vangt het en zendt het alleen maar geluid?
We weten het allemaal niet.
Maar opeens dacht ik: ik begrijp opeens waarom je met een simpel stuk hardware waarmee je kan praten en misschien dat je hem ook nog iets, dat hij ook nog een camera moet hebben, hoor, maar in ieder geval dat je er tegen kan praten en dat hij tegen jou terugpraat.
Dat dat een heel belangrijke sleutel gaat worden. Omdat, als Codex al mijn apps kan bedienen en ik geef gewoon, je, als, als ik kan zeggen: stel je voor, je hebt een horloge en je zegt er: ik heb net die meeting gehad,
maak even die poster. En dat dan op jouw computer, wherever, die poster gemaakt wordt, klaarstaat en als het ware jij een WhatsApp-bericht krijgt met die poster op je telefoon.
Of de eerstvolgende keer dat je naar je bureau loopt en er staat een soort vanMinischermpje waar eigenlijk alleen maar de tijd op staat de hele tijd. Of je kalender of zo. Verder geen muis of geen toetsenbord.
Alleen maar om even te laten zien, soort van: dit is het geworden. En dat je dan tegen je horloge kan zeggen: nee, doe dit, maar dat. Doe dit, maar dat. Doe dit, maar dat. En dat er dan
een muis die computer gaat bewegen. Een computer die nogmaals niet voor jou hoeft te staan. En dat dat dan zo, zo wel goed. Dat je dan zegt: ja, is prima, oké, stuur maar rond. Dat, dat er, dat, dat.
Opeens begrijp ik dat dat de interactie gaat worden. En ik zag dat Microsoft, uh, deze. Ze hadden dus zo'n groot keynote, uh, deze week. Soort wekker zag ik, toch?
Zo'n, zo'n klein schermpje waar precies die data op komt die jij net beschrijft. Precies, ze noemen het Project Solara. Uh, dat is een, uh, een, uh, een, een, een prototype.
Dus dit is niet de vorm die we waarschijnlijk gaan zien, maar het idee is dat apparaten niet meer gaan draaien om losse, uhm, apps die wij bedienen zoals wij nu gewend zijn van een laptop of zelfs van een iPad.
Of zelfs van een Alexa of zo. Of zo'n Google Home device, weet je wel. Maar een ding wat als doel heeft AI agents output laten zien. Dus soms dan is het nodig om jou. Soms dan kan dat ding.
Als, als dat ding voor jou een computer kan bedienen, is er geen reden meer voor een scherm. Dus soms zijn er, soms, soms zijn er redenen waarom je even iets moet zien.
Voor overzicht of omdat je daadwerkelijk aan iets visueels aan het werken bent. Dan heb je een scherm nodig.
En stel je nou voor dat je rondom die gedachte hardware gaat maken, dan zijn het niet schermen waar je de hele tijd achter zit zoals wij nu gewend zijn, maar is dat iets wat je erbij kan pakken op dat nodig is.
Microsoft toont dus twee voorbeelden. Eén is een soort van, ja, wekker inderdaad voor op je bureau en het andere was een badge zoals mensen bij, die in, op de Zuidas werken misschien.
Of in, het is meer Silicon Valley-achtig, zo'n badge, uh. Een pasje om je nek. Een pasje. Maar dikker pasje. Een dik pasje om je nek.
Wat, uh, een schermpje heeft, maar ook kan meeluisteren, gesprekken kan transcriberen, et cetera, et cetera. En dat is dan de, de form factor waarmee we met AI gaan praten.
En opeens dacht ik: ja, dit is natuurlijk wat wij gaan krijgen, dit.
We roepen dit al jaren, dat Mark Zuckerberg andere ideeën in zijn hoofd heeft over hoe hij daadwerkelijk door die operating systeem duopolie van Microsoft en Apple heen gaat kunnen breken door dit soort device te maken.
We, we, we weten dat Sam Altman al lang dit idee heeft en opeens klikt het in mijn hoofd. Want als een computer zichzelf kan bedienen
en je input en output is opeens iets wat op een andere manier tot ons kan komen dan middels datzelfde scherm, dan verandert dat hoe wij computers gebruiken.
Het is wel interessant, want bij, bij Xerox, uh, Park, waar uiteindelijk ook, uh, de Mac en Windows geboren zijn qua grafische interface. De muis hebben ze daar ook uitgevonden. Zeker, ja.
En, en daar is, uh, iets, dat heet ubiquitous computing. Uh, dat werd geroepen al in 1988. Ubiquitous computing, namelijk het feit dat de computer eigenlijk in essentie overal kan zijn.
Dat je niet constant bezig bent met: ik ga achter mijn computer zitten, maar ik heb informatie nodig. Of ik heb informatie die ik verspreid en die informatie komt gewoon ergens.
Ik ga je een voorbeeld geven wat co-concreter is. Mijn vader heeft een gehoorapparaat sinds kort en dat is zo'n gehoorapparaat, die zie je helemaal niet.
Ik bedoel, je moet het weten, dus het zit achter zijn oor zit de hardware met een heel klein dun transparant draadje gaat het zijn oor in. En ik zat ernaar te kijken. Toen dacht ik:
is dit, is dit niet eigenlijk een handigere nieuwe AirPod? Als ik heel eerlijk ben. Want ik vind het niet leuk als ik naar iemand kijk die zichtbare oordopjes in heeft. En dan AI met je praten.
Ik voel aankomen wat hier gaat gebeuren. Nee, dit zeg maar, die, ik bedoel ubiquitous computing gaat over, het is overal, maar ook: het is niet zichtbaar. Het is, het is, het is niet in je gezichtsveld.
Ja, het is niet een laptop of een telefoon die tussen ons in staat. Precies, het verstoort niet ons contact, zeg maar. En, uh, je kunt je voorstellen dat die gehoorapparaat form factor.
Ik bedoel, Apple heeft de licenties inmiddels voor medical hardware voor oortjes, zeg maar.
De AirPods Pro zijn ook, uh, soort van geaccepteerd als gehoorapparaten, dus het zou me niet verbazen dat een van die partijen gaat proberen om het echt klein te maken.
En ik, ik weet het, het klinkt film Her sciencefiction nu, maar- Dit gaat gebeuren. In Her is het nog best een groot doppie. Ja.
En ik, ik, ik denk dat, uhm, wat jij nu, uh, ziet, ook in je eigen leven en merkt, is dat je, uh, vul ik even voor je in, omdat ik je best goed ken inmiddels, uh, van: ah shit, ik heb die context daar niet.
Had ik toch maar even dat microfoontje aangehad. Of. Het is alsof jij in bepaalde stukken van je leven rijke context hebt waar je echt kan accelereren nu. Ja.
En in bepaalde stukken arme tot geen context hebt, waardoor je dat verlangen. Vul ik het goed voor je in? Heel praktisch, omdat er niet wordt opgenomen. Omdat er geen opname device mee-meeloopt. Wat super creepy klinkt.
Ik begrijp helemaal hoe dit— en ik ben er ook niet voor om tijdens, om, om, om gesprekken die je met vrienden hebt op te nemen. Maar er is altijd bij mij een verlangen: had ik dit maar opgenomen, want dan had ik dit.
Ik, ik had beloofd. Ik had beloofd dat ik jou een link zou sturen naar een artikel. Ik heb dat gezegd toen we elkaar spraken. Ik heb dat niet direct opgeschreven, want wij hadden gewoon een leuk gesprek.
Had ik dit gesprek maar opgenomen. Ik heb dat de hele dag door, omdat ik het zo gewend ben op mijn werk. En dus ja, nee, dit is een, dit, dit, dit, uh, heb ik, ja.
En wat misschien mensen zal helpen, want, uh, we hebben het nu, we, we framen dit nu allemaal onder die term Codex de hele tijd, omdat dat, ja, uit de hand aan het lopen is.
Daar lijkt als het ware, OpenAI heeft allemaal plantjes in de tuin geplant. Deze is echt enorm aan het groeien, dus dat, dat is, die heeft de potentie om omgebouwd te worden tot dit ubiquitous superding of zo.
En uiteindelijk is, hè, die Jony Ive samenwerking, oud Apple designer, met OpenAI logischer omdat al die verschillende, uh, wearables eigenlijk, die vormpjes van actuators en sensors ook, hè, dus waar die iets kan, waar die iets weet, uh.Allemaal gekoppeld gaan zijn aan dat ene ding.
Kijk, het is een beetje alsof dat wekkertje naast jou, stel dat je het ook nog een avatar geeft voor de gemak van jullie fantasie, hè. Dus op je computer heb je een heel klein clippie-achtig ding.
Een soort schattig poppetje wat je zelf hebt vormgegeven samen met AI. Zeg een, uh, kleine dinosaurus. Die springt een beetje rond en als je in bed ligt springt hij daar je scherm binnen. Hey, hey!
Alsof hij weggelopen is uit de keuken naar dat andere scherm en als het ware loop jij door je hele huis heen. En overal is visueel of met audio AI aanwezig in al die schermpjes, al die plekjes en horloges.
En ook: ik ben hier en wat ik hier hoor weet ik straks ook nog als jij weer achter je computer zit. Ik ben jullie, probeer jullie even visueel te helpen met: waar is die AI dan allemaal? En ik denk dat
uiteindelijk die, uh, vormen van hoe computers werken, dus met software en een muis rondklikken, worden nu gewoon overgeslagen. Die AI gaat gewoon rondklikken. Ja, oké, weet je, je hoeft Keynote niet meer te updaten.
Nee. Ik klik wel rond. Ja. Ja, Alexander heeft net tijdens de meeting over die slides gepraat dat die nog steeds n-niet mooi zijn. Ik ga wel even rondklikken.
Nou, en zelfs als je het live doet, dat je gewoon zegt dat daar groter, d-, zeg maar, je kan gewoon, zeg maar, ik, ik, ik weet hoe bijvoorbeeld telev-- als mensen die bij de televisie werken gaan monteren, dan praten ze vaak tegen iemand die het montagewerk doet.
Dus hier erin, daar eruit, een stukje terug. Hier kan muziek onder. Ta, ta, ta. Zeg maar, sommige, in sommige beroepen zijn ze gewend om tegen anderen te praten die het werk uitvoeren. Dat is wat we allemaal gaan doen.
Ik denk niet de hele tijd. Soms is het fijner om te typen, soms is het fijner om te klikken.
Ik snap heus wel dat dat, het zal niet verdwijnen, uh, denk ik, per direct, maar ik denk dat het veel normaler gaat worden om gewoon tegen een computer te zeggen: dat daar, wat hij daar zegt, daar zit eigenlijk wel wat in.
Dan, dan, dan, met je muis trek je even over het scherm heen om iets te omcirkelen. Hier, dit bedoel ik. Dus het wordt veel meer.
Dus ik, ik zit ook te denken: nu is het de Mac waar jij Keynote op hebt draaien om die 80 miljoen slides van jou te, te bewerken.
Wij hebben nu Macs omdat we, omdat de software op draait die wij fijn vinden, omdat dat een vormfactor heeft die wij fijn vinden. Nou, prima. Veel mensen gebruiken Windows.
Sommige mensen, vooral op scholen, gebruiken Chromebooks. Google computers met, waar alleen maar fucking Chrome op draait. Dat zijn nu nog silo's. Windows gebruikers, Mac gebruikers, losse groepen, losse apps.
Ik ben heel benieuwd.
Het voelt voor mij aan alsof er een, alsof we op de rand staan van een nieuw, uh, tijdperk waarin we vanuit de personal computer die draagbaar werd, de laptop, naar nog draagbaarder, namelijk, uh, de, uhm, de iPhone, naar nog draagbaarder, namelijk het horloge en de AirPods en hoe die dingen met elkaar samenhangen, naar iets nieuws aan het gaan zijn.
En, uh, dat het alles te maken heeft met dat wij gewend gaan raken denk ik om, om dingen te bedienen met onze
stem en misschien door dingen aan te raken op schermpjes, maar waarbij het, de brunt work, het grootste deel van het werk, daadwerkelijk wordt uitgevoerd door een computer die ergens anders staat. Ja.
En dat is zo'n moeilijk ding om je hoofd nu omheen te krijgen. En ik denk als je het ziet, dat het voor iedereen in één keer totaal intuïtief gaat zijn dat we denken: wat hebben wij gedaan?
Ja, en ik denk dat we v-vroeger als dit soort, want, hè, ubiquitous computing, 1988, hè. Dus je kan cynisch zijn en zeggen: zitten die twee futuristen nu te praten over. Nee, nee, nee.
Maar we hebben nu een, een, een- Dit is de unlock. Ja, die modellen hebben de mogelijkheid om al die bruggen ertussen te bouwen. Ja, ja.
Om eigenlijk van het ene naar het andere paradigma te gaan door gewoon jouw muis te gaan besturen. Ja.
En ik klik wel op Keynote en ik denk, dus, uh, voor de luisteraars die een iets gavere demo willen, moet je even zelf opzoeken later. Het heet Get Clicky. Ik kan het even uitleggen zodat je het niet hoeft op te zoeken.
Get Clicky is eigenlijk een visie van een klein startupje die meerdere cursors doen.
Dus stel je even voor, jij, jij gaat achter de computer zitten en dan zeg je: kan je in Spotify onderzoek doen naar toffe podcasts over AI? En dan zie je één cursor in de hoek die zegt: ga ik doen.
En dan springt hij naar de hoek en dan gaat hij daar staan wachten. Dit is een app die je kan downloaden voor je Mac. Ja, voor de helderheid, we bespreken hem in de nieuwsbrief deze week. Check.
En die, uh, Get Clicky, nu alleen nog maar Mac, maar, ik, ik wil, als je het videootje kijkt heb je me helemaal door en ik leg hem nu gewoon eventjes uit in die video als het ware.
Dan zegt hij: oké, en nu wil ik dat je mijn Keynote gaat aanpassen. Komt er nog een blauwe cursor bij, die gaat in een andere hoek. Als een soort levende cursor, een soort poppetje. Dient ie ook dingen? Ja, absoluut.
Oké. Dus het is, het is een mix van computer use en een soort Tamagotchi Clicky, uh, cursors die in de hoek wachten en ook om aandacht vragen, want, ie, ie, ik moet heel, ik mo-, ik wil wel verder op de achtergrond.
Het is eigenlijk alsof je 20 apps opent achter je main browser window als het ware, die alle 20 door zeven verschillende cursors. Ik krijg een zenuwinzinking als je dit vertelt.
Nou, het grappige is dat, uh, ik keek ernaar en ik dacht: hmm, wat Alexander en ik nu zien in Codex, iets wat om aandacht vraagt in de linkerzijbalk van een thread. Dat zijn dus die Clicky dingen ook. Ja.
Dus alles draait daar om een cursor met persoonlijkheid die een soort leeft, want die beweegt. Ja, want voor de helderheid, naast die cursor staat bijvoorbeeld, uh, wat hij aan het doen is, die cursor.
En de vraag die hij heeft. Ja, dus die, die gaat dan researchen en dan staat dat naast de cursor en dat zweeft mee met die cursor.
Het is een heel ander UI ding, maar dat zou zomaar eens een- Ja, ik denk dat dit team vrij snel [lacht] bij Open AI gaat werken of ergens. En dan wordt dit de manier waarop we ons opereringssysteem gaan gebruiken.
Ook denk ik omdat, kijk, ik, als ik achter computer, achter mijn computer zit. Ik merk het al helemaal niet meer, maar ik bestuur mijn cursor. Ja.
En als er gewoon nog een cursor bij komt, dat doet dus Codex al met eentje. Ja. Dan denk ik al: oh, gaan we blijkbaar collaborative, iemand neemt mijn computer over. Het is een soort TeamViewer.
En als het dan meerdere worden die ook nog eens leuk geanimeerd rondspringen rond mijn OS en zeggen: hey, ik ben even weg. En dan weer terugkomen in beeld zeggen: ik moet even, en dan weer vliegt hij weer weg.
En dan op jouw wekker naast je bed ook, even voor de duidelijkheid, daar in beeld komt en zegt: hey, Alexander, nog een keer, hoor. Ja, ja, ja. Ik denk dat o-op die manier,
m-mijn, mijn memo binnen de grote softwarebedrijven zou zijn, de Microsofts, uh, de Apples en de Googles: we're losing the surface. Losing the surface?
De, de paniekmemo zou moeten zijn: we zijn het oppervlakte aan het verliezen. Hmm.
Waar wij vroeger de mensen op de glasplaat hadden die wij beheerden, begint die glasplaat overgenomen te worden door de Open AI's van deze wereld die met een legertje cursors daar op komen en alles beginnen aan te klikken.
Ja. Nou, we zijn, we hebben, uh, Clicky, dat is, uh, uh, toevallig, maar die hebben we besproken in de nieuwsbrief deze week, uh, over hoe je het inzet en hoe je het kan gebruiken.
Als je daar meer over wil weten, ga naar AIReport.nl. Het is een bijzondere tijd, Wytse. Ik heb wel het idee dat we weer een klein kiertje van de toekomst bekeken hebben vandaag. Dat vind ik leuk aan praten met jou.
Dank daarvoor, uh, en dank aan de luisteraars voor het luisteren. Wij danken ook Sam Ingeveldt voor de edit van deze podcast. God, er moest weer veel geëdit worden, Wytse. Lappen tekst. Dat ligt aan ons, hè,
de, de menselijkheid. We moeten het ook koesteren. Knippen het daarna weer weg. Maar toch geeft het ons het gevoel dat we wat te doen hebben. Dank voor de vormgeving.
Als je een lezing wil van de heer Hagen of van mij, dan kan dat. Le, mail ons dan op lezing@aireport.email.
En dus twee keer per week kun je het laatste nieuws over AI krijgen door je aan te melden op onze nieuwsbrief via AIReport.nl. En vergeet die webinars niet die de komende drie weken zijn.
Dat is volgens mij echt de moeite waard. Dank voor het luisteren. We zijn hier volgende week weer. Tot dan.
[muziek]